Władysław Barcikowski

polski generał brygady, lekarz, ortopeda-traumatologh

Władysław Barcikowski (ur. 15 sierpnia 1916 w Merefie, zm. 25 marca 2015[1][2]) – generał brygady, lekarz Wojska Polskiego.

Władysław Barcikowski
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

15 sierpnia 1916
w Merefie

Data śmierci

25 marca 2015

Siły zbrojne

Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Flagi Narodowej III klasy (KRLD)

ŻyciorysEdytuj

 
Grób Władysława Barcikowskiego na Cmentarzu wojskowym na Powązkach

Władysław Barcikowski urodził się 15 sierpnia 1916 roku w Merefie na Ukrainie, w rodzinie Wacława Barcikowskiego i Antoniny Bałakirew (1894–1985). W czasie okupacji działał w podziemiu. Ukończył prywatne Gimnazjum Męskie im. Tomasza Niklewskiego w Warszawie, gdzie uzyskał maturę w 1934 roku.

W czerwcu 1949 roku zorganizował od podstaw 250 Szpital Wojskowy w Dziwnowie, do którego zostali ewakuowani greccy partyzanci DSE, po klęsce w górach Grammos, w trakcie ostatniej z bitew wojny domowej w Grecji. Był to wówczas pierwszy tak duży szpital chirurgii wojennej i rehabilitacji na terenie Polski. Pełnił w nim funkcję zastępcy komendanta szpitala do spraw lecznictwa-naczelnego lekarza.

Na przełomie 1951 i 1952 habilitował się na podstawie pracy Zagadnienia równowagi statyczno-dynamicznej przy wrodzonym zwichnięciu stawu biodrowego, ogłoszonej w „Lekarzu Wojskowym”. Promotorem pracy był prof. Wiktor Dega. W 1964 został mianowany komendantem Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej.

W 1967 został mianowany szefem Służby Zdrowia WP – zastępcą Głównego Kwatermistrza WP. W tym samym roku został mianowany generałem brygady i profesorem nadzwyczajnym.

Po odejściu z wojska w 1973 został pełnomocnikiem do spraw eksperymentów pseudomedycznych w obozach koncentracyjnych. Instytucję tę powołano w celu rozdzielenia sumy 100 milionów marek przyznanych przez Republikę Federalną Niemiec ofiarom eksperymentów przeprowadzanych na więźniach obozów koncentracyjnych. Pracę tę kontynuował do 1976. Pracował w spółdzielni lekarskiej w Warszawie od 1976 do 1995. W trakcie długoletniej pracy lekarskiej uzyskał tytuł lekarza specjalisty w zakresie ortopedii z chirurgią urazową oraz specjalizację II stopnia w zakresie organizacji ochrony zdrowia.

Odznaczony i wyróżniony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1954, Orderem Sztandaru Pracy II klasy w 1968, Złotym Medalem Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny w 1973, Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” w 1973, północnokoreańskim Orderem Flagi Narodowej III stopnia w 1953, chińskim Medalem Chińskiej Republiki Ludowej w 1953.

Zmarł w wieku 98 lat. Pochowany na wojskowych Powązkach (kwatera A-2-29(61))[3]. Ojciec Andrzeja Barcikowskiego.

AwanseEdytuj

W trakcie wieloletniej służby w ludowym Wojsku Polskim otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskowe[4]:

PrzypisyEdytuj

  1. Władysław Barcikowski, Warszawa, 27.03.2015 – kondolencje, nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).
  2. Nekrolog. Władysław Barcikowski, Warszawa, 27.03.2015, nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).
  3. Władysław Barcikowski. Warszawskie cmentarze.
  4. Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 103-109

BibliografiaEdytuj