Otwórz menu główne

Włodzimierz Muś

generał polski

Włodzimierz Muś (ur. 24 lipca 1918 w Moskwie, zm. 25 października 1993 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, doktor nauk historycznych (1974). Dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (1951–1964).

Włodzimierz Muś
Ilustracja
gen. bryg. Włodzimierz Muś
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 24 lipca 1918
Moskwa, RFSRR
Data i miejsce śmierci 25 października 1993
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1940−1970
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Ludowe Wojsko Polskie Wojsko Polskie
Jednostki 28 Pułku Artylerii Ciężkiej
719 pułk piechoty
1 Warszawska Dywizja Piechoty
3 Brygada Artylerii Haubic
1 Pułk Moździerzy
1 Brygady Saperów
11 Dywizja Piechoty
Samodzielny Pułk Ochrony Rządu
1 Specjalny Pułk KBW
Stanowiska oficer polityczno-wychowawczy 1WDP
zastępca dowódcy Szkoły Podoficerskiej ds. polityczno-wychowawczych
zastępca dowódcy ds. politycznych
dowódca Samodzielnego Pułku Ochrony Rządu
dowódca 1 Specjalnego Pułku KBW
zastępca dowódcy Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego ds. liniowych
szef sztabu KBW
dowódca KBW
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca attaché wojskowy, morski i lotniczy w Węgierskiej Republice Ludowej
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej” Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Srebrny Krzyż Zasługi Medal „Za udział w walkach o Berlin” Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal za Warszawę 1939–1945 Order Lenina Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej” II klasy (ZSRR) Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”

ŻyciorysEdytuj

Syn Bazylego i Karoliny. Po repatriacji zamieszkał wraz z rodziną w Telatynie, gdzie spoczywają jego rodzice. Uczęszczał do gimnazjum w Tomaszowie Lubelskim i w Białej Podlaskiej. Był czynnym działaczem Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej. W 1937 skazany został za działalność wywrotową na 2 lata więzienia w zawieszeniu na 5 lat i pozbawienie praw publicznych na 10 lat. Po ataku Niemiec na Polskę przebywał na terenie ZSRR.

Służba wojskowaEdytuj

W 1940 został powołany do służby w Armii Czerwonej. Walczył w wojnie radziecko–fińskiej na Przesmyku Karelskim. Od listopada 1940 służył w 28 pułku artylerii ciężkiej w Leningradzie[1]. Po ataku Niemiec na ZSRR brał udział m.in. w obronie Leningradu. W grudniu 1941 został ranny pod Tichwinem. Po wyleczeniu służył w 719 pp wchodzącym w skład 67 Dywizji Strzeleckiej, która broniła odcinka frontu między jeziorami Onega i Ładoga. Wiosną 1943 został skierowany do formowanej 1 DP im. Tadeusza Kościuszki jako oficer polityczno-wychowawczy. W latach 1943–1944 był zastępca dowódcy Szkoły Podoficerskiej ds. polityczno-wychowawczych 2 pułku artylerii lekkiej. W 1944 ukończył także trzymiesięczny kurs w Szkole Oficerów Politycznych w Moskwie. Został zastępcą dowódcy ds. politycznych 3 Brygady Artylerii Haubic, później zastępca dowódcy ds. politycznych 1 Samodzielnego pułku moździerzy[1]. Był członkiem PPR, a następnie (od 1948) PZPR.

W latach 1945–1946 był zastępcą dowódcy ds. politycznych 1 Brygady Saperów. Od 1946 do 1947 zastępca dowódcy ds. polityczno-wychowawczych 11 DP. W 1947 ukończył kurs dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty. W tym samym roku został wyznaczony na dowódcę Samodzielnego Pułku Ochrony Rządu w stopniu majora. W 1948 otrzymał awans na stopień podpułkownika. Od sierpnia 1948 był dowódcą 1 Specjalnego Pułku KBW. Od lutego 1949 zastępca dowódcy Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego ds. liniowych i awansowany na pułkownika. We wrześniu 1950 został szefem sztabu, a w maju 1951 dowódcą Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W 1953 mianowany generałem brygady. Dowodził Korpusem do 1964 z przerwą na studia w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie.

W 1956 jako dowódca KBW wraz z niemal całym swoim korpusem oficerskim włączył się w obronę idei „polskiego października”. W tym okresie był współautorem memorandum w sprawie zmian statusu pobytu wojsk radzieckich w Polsce[2][3]. Od lipca 1965 do marca 1968 sprawował funkcję attaché wojskowego, morskiego i lotniczego ambasady PRL w Budapeszcie[1]. Następnie pozostawał do czerwca 1970 w dyspozycji MON. Nie przyjął proponowanego mu stanowiska szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego. Później przeszedł w stan spoczynku.

 
Grób generała Włodzimierza Musia na Wojskowych Powązkach w Warszawie

W latach 1963–1965 był prezesem Polskiego Związku Jeździeckiego[4]. W latach 1985–1990 był członkiem Rady Naczelnej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację[5].

Mieszkał w Warszawie, zajmował się historią, działał w środowisku kombatantów KBW – był przewodniczącym tego środowiska przy Zarządzie Wojewódzkim ZBoWiD w Warszawie. W czerwcu 1974 obronił pracę doktorską na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego pt. Legion Polski na Węgrzech w latach 1848−1849 przygotowaną pod kierunkiem prof. Marii Wawrykowej. Napisał również książkę o charakterze wspomnieniowym W służbie boga wojny, za którą w 1984 otrzymał nagrodę tygodnika „Polityka[6].

W 1989 w wywiadzie dla „Tygodnika Kulturalnego” na temat walk w powojennej Polsce stwierdził:

 
To była wojna domowa [...] Uważam że dziś nikt nie ma prawa mówić o stronach walczących źle: my o nich bandyci, a oni o nas komuna.[7]

Zdesperowany nieuleczalną chorobą popełnił samobójstwo. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

PublikacjeEdytuj

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-03-18].
  2. Wacław Komar: Polski Maléter. W: Tygodnik Powszechny [on-line]. 2006-11-26. [dostęp 2018-02-27].
  3. Zbigniew Marcin Kowalewski. Październikowi generałowie. „Le Monde diplomatique (edycja polska)”. 10(68) 2011, s. 33, Październik 2011. Fundacja Instytut Wydawniczy "Książka i Prasa". ISSN 1895-4839. 
  4. Witold Duński: Konno po sławę. Leksykon jeździectwa polskiego. Tom 2. Warszawa: Polski Związek Jeździecki, 2012, s. 144. ISBN 978-83-918917-5-9.
  5. VII Kongres ZBoWiD, ZG ZBoWiD, Warszawa 1985.
  6. Nagrody "Polityki" 1984. „Polityka”. 52 (1443), s. 1, 29 grudnia 1984. 
  7. Stanisław Murzański, PRL zbrodnia niedoskonała. Rozważania o terrorze władzy i społecznym oporze Warszawa 1996, s.41.
  8. W służbie boga wojny, Lubimyczytać.pl [dostęp 2019-03-18].

BibliografiaEdytuj

  • Witold Duński: Konno po sławę. Leksykon jeździectwa polskiego. Tom 2. Warszawa: Polski Związek Jeździecki, 2012, s. 144–145. ISBN 978-83-918917-5-9.
  • M. Jaworski, Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego 1945–1965, Wydawnictwo MON, Warszawa 1984;
  • H. P. Kosk, Generalicja polska t. 2, wyd. Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001;
  • L. Kowalski, Generałowie, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1992;
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom III: M–S, Toruń 2010, s. 42–45;
  • P. Lipiński, Humer i inni, Cinderella books, Warszawa 1997;
  • E. Makowski, Przełomowy rok 1956: Poznański Czerwiec – Polski Październik – Budapeszt : materiały międzynarodowej konferencji naukowej, Poznań, 26–27 czerwca 1996 roku, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1998;
  • W. Muś: W służbie boga wojny. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1983. ISBN 83-11-06994-8.
  • W. Muś, Ofiarna służba. W 40 rocznicę utworzenia KBW, w: „Za Wolność i Lud”, 1985, nr 28 (1125), s. 11
  • W. Muś, Z drugiej strony barykady, w: „Polityka”, nr 19 (1312), 26 czerwca 1982;