Otwórz menu główne

Waldemar Winkiel (ur. 1 kwietnia 1926 w Woli Drzewieckiej) – polski działacz społeczny, polityk, poseł na Sejm PRL III kadencji.

Waldemar Winkiel
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1926
Wola Drzewiecka
Zawód, zajęcie działacz ludowy, poseł

ŻyciorysEdytuj

W latach 1938–1939 uczeń I klasy gimnazjum w Skierniewicach. W trakcie okupacji naukę kontynuował na tajnych kompletach, a następnie w 1943 w tajnym gimnazjum w Godzianowie. Maturę zdał w 1946.

W lipcu i sierpniu 1944 żołnierz w oddziale Batalionów Chłopskich „Boruty”.

W marcu 1945 został prezesem Koła Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici” w Lipcach, a następnie prezesem Sąsiedzkiego (gminnego) Związku „Wici” i członkiem Powiatowego Zarządu „Wici” w Skierniewicach. W latach 1946–1948 pełnił obowiązki kierownika organizacyjnego ZMW „Wici” w Łodzi. W 1948 został mianowany II sekretarzem Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Ludowego w Łodzi.

W latach 1946–1954 student Uniwersytetu Łódzkiego i Uniwersytetu Warszawskiego. Magister filozofii (polonistyka).

We wrześniu 1951 został zatrudniony na stanowisku redaktora w wydawnictwie Książka i Wiedza, a następnie w lutym 1957 w redakcji tygodnika „Wici”. W marcu 1957 został członkiem Zarządu Głównego ZMW, prezesem koła Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego w ZG ZMW. W maju 1958 został kierownikiem organizacyjnym, a w lipcu wiceprzewodniczącym ZG ZMW (funkcję tę pełnił do kwietnia 1965). W 1959 został wybrany na stanowisko wiceprzewodniczącego Rady Uniwersytetów Ludowych, a po śmierci Sylwestra Leczykiewicza mianowany przewodniczącym.

W listopadzie 1959 został członkiem Naczelnego Komitetu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Od maja 1961 do maja 1965 był posłem na Sejm PRL III kadencji z okręgu Busko, członkiem sejmowych komisji kultury oraz nauki.

W maju 1965 Sekretariat NK ZSL powołał go na redaktora naczelnego „Tygodnika Kulturalnego”. W październiku 1965 został mianowany kierownikiem wydziału propagandy NK ZSL. Funkcję tę pełnił do marca 1969, kiedy to na wniosek Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego Henryka Jabłońskiego, Prezes Rady Ministrów powołał go na stanowisko podsekretarza stanu w tym resorcie (funkcję tę pełnił do stycznia 1976). Z urzędu został również członkiem prezydium Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża, Zarządu Głównego Ligi Obrony Kraju oraz prezesem Zarządu Głównego Szkolnego Związku Sportowego. W 1973 został prezesem Stowarzyszenia Przyjaciół Teatru.

Po rezygnacji z pracy w Ministerstwie Oświaty w styczniu 1976 Zarząd Główny Towarzystwa Przyjaciół Dzieci wybrał go na prezesa oraz na społecznego redaktora naczelnego „Przyjaciela Dziecka” – organu prasowego TPD. Funkcję tę pełnił do 1981.

W maju 1981 Naczelny Komitet Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego wybrał go na sekretarza krajowych władz Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. W 1983 został redaktorem naczelnym organu prasowego ZSL – „Zielonego Sztandaru” i pełnił te obowiązki do 1984. Następnie do chwili przejścia na emeryturę w październiku 1986 pełnił funkcję wiceprezesa Cepelii. Do 2004 był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Lipiec Reymontowskich.