Wes Montgomery

Wes Montgomery, właśc. John Leslie Montgomery (ur. 6 marca 1923 w Indianapolis, zm. 15 czerwca 1968 tamże)[1][2][3] – amerykański gitarzysta jazzowy. Znany z techniki gry na gitarze elektrycznej w której do wydobywania dźwięków nie używał kostki gitarowej, tylko mięsistej części kciuka prawej ręki. W ten sposób uzyskał nieznany wcześniej cieplejszy ton instrumentu. Łączył rytmy swingowe i oktawowe solówki, w które umiejętnie wplatał akordy lub pojedyncze dźwięki[4]. Stał się inspiracją dla licznego grona muzyków[4].

Wes Montgomery
John Leslie Montgomery
Ilustracja
Wes Mongomery w 1966 roku
Imię i nazwisko John Leslie Montgomery
Pseudonim Wes
Data i miejsce urodzenia 6 marca 1923
Indianapolis
Data i miejsce śmierci 15 czerwca 1968
Indianapolis
Instrumenty gitara
Gatunki jazz (hard bop)
Zawód muzyk
Aktywność 1947-1968
Wydawnictwo Riverside, Verve, CTI , A&M
Powiązania The Mongomery Brothers, Melvin Rhyne, Wynton Kelly, Jimmy Cobb, Paul Chambers, Grady Tate, Ron Carter, Kenny Burrell, Hank Jones, Jimmy Smith
Instrument
Gibson L5 CES

Gibson ES-175

Strona internetowa

KarieraEdytuj

Na gitarze zaczął grać w wieku 19 lat i nauczył się wszystkich solówek gitarowych Charliego Christiana[4]. Słuchał też Django Reinhartda. Podczas pierwszych występów w lokalnych klubach grał ze swoimi braćmi: basistą Monkiem Montgomerym i wibrafonistą Buddym Montgomerym[4]. Następnie, w roku 1948 wstąpił w szeregi zespołu Lionela Hamptona. Po opuszczeniu go dwa lata później wrócił do grania z braćmi i założył zespół Mastersounds, później przemianowany na Montgomery Brothers[4]. Często odwiedzanym przez nich miejscem był klub Missile Room, w którym grą Montgomerego zachwycił się saksofonista, współpracujący z Milesem Davisem Cannonball Adderley, który załatwił mu kontrakt z wytwórnią Riverside[4] prowadzoną przez Orrina Keepnewsa. Dla Riverside gitarzysta nagrał wiele albumów, które dzisiaj są uważane za przełomowe w historii gitary jazzowej. Współpracował z legendarnymi pianistami Wyntonem Kellym i Tommym Flanaganem oraz bębniarzem Jimmym Cobbem. W późniejszym okresie działalności artystycznej tworzył muzykę z udziałem orkiestr pod przewodnictwem znakomitych aranżerów: Dona Sebeskyego, Clausa Ogermana i Olivera Nelsona. Płyty te odniosły duży sukces komercyjny w Stanach Zjednoczonych. Zmarł w swoim domu w Indianapolis, rankiem 15 czerwca 1968 roku z powodu nagłego ataku serca[4]. Miał wówczas 45 lat i był u szczytu swojej kariery[4].

Wywarł wpływ na innych wybitnych gitarzystów tego gatunku, takich jak: Joe Pass[4], Pat Metheny[4], Pat Martino, Gábor Szabó, Marek Bliziński, Sławomir Piwowar[5], Krzysztofa Górniak czy Emily Remler.

DyskografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wes Montgomery, Dan Bowden, Wes Montgomery. The early years, Pacific, MO: Mel Bay Publications, 1995, ISBN 978-0-7866-2954-1, OCLC 172811045 [dostęp 2020-08-05].
  2. allmusic – Wes Montgomery
  3. 1994-2010 Encyclopædia Britannica: Wes Montgomery Biography (ang.). biography.com. [dostęp 2011-03-01].
  4. a b c d e f g h i j Dave Gelly, Ikony jazzu, 2013.
  5. SBB – „Spotkanie” (1979) (pol.). www.youtube.com, 2021-02-17. [dostęp 2021-02-28].