Wilhelm Ernest (książę Saksonii-Weimaru)

Wilhelm Ernest (ur. 19 października 1662 w Weimarze, zm. 26 sierpnia 1728 tamże[1][2]) – książę Saksonii w księstwie Saksonii-Weimar od 1683 (z bratem Janem Ernestem III, a następnie z bratankiem Ernestem Augustem I).

Wilhelm Ernest
Ilustracja
książę Saksonii-Weimar
Okres od 1683
do 1728
Poprzednik Jan Ernest II
Następca Ernest August I
Dane biograficzne
Dynastia Wettynowie
Data i miejsce urodzenia 19 października 1662
Weimar
Data i miejsce śmierci 26 sierpnia 1728
Weimar
Ojciec Jan Ernest II
Matka Krystyna Elżbieta ze Szlwezwika-Holsztynu-Sonderburga
Żona Szarlotta Maria z Saksonii-Jeny

ŻyciorysEdytuj

Wilhelm Ernest był starszym synem księcia Saksonii-Weimar Jana Ernesta II z rodu Wettinów i Chrystiany Elżbiety, córki księcia Szlezwika-Holsztynu-Sonderburga Jana Chrystiana[1][2]. Początkowo wychowywany na dworze ojca, w 1676 został wysłany na naukę do Jeny. W 1679 wraz z młodszym bratem Janem Ernestem III udał się w podróż po Europie. Po śmierci ojca w 1683 wraz z bratem objął rządy w Saksonii-Weimar. Między braćmi dochodziło do konfliktów: Wilhelm Ernest chciał ograniczyć rolę brata, natomiast Jan Ernest chciał zwiększyć swój udział w rządach. Ostatecznie w 1702 Jan Ernest wycofał się z wszelkiej aktywności[1].

Po śmierci brata w 1707 Wilhelm Ernest został opiekunem małoletniego bratanka Ernesta Augusta I, który był także jego następcą (Wilhelm Ernest nie miał własnych dzieci). W 1709 bratanek został uznany za pełnoletniego i dopuszczony przez Wilhelma Ernesta do współrządów. Bardzo szybko doszło do konfliktu o podział uprawnień, który ciągnął się latami. Podczas konferencji mediacyjnej w 1723 Ernest August uznał zwierzchnią rolę Wilhelma Ernesta, ten jednak zgodził się na postulowane przez bratanka wprowadzenie zasady primogenitury[1].

Wilhelm Ernest był wiernym stronnikiem cesarskim i wielokrotnie stawał po jego stronie w różnych konfliktach. W 1686 przystąpił do Ligi Augsburskiej. W 1687 wysłał cesarzowi oddziały wojskowe do udziału w wojnie z Turcją, a potem jeszcze kilkakrotnie wspierał w ten sposób cesarzy w konfliktach zbrojnych. Po śmierci księcia Saksonii-Jena Jana Wilhelma w 1690 uzyskał dużą część tego księstwa. Nie udało mu się jednak przeprowadzić swoich pretensji do dziedzictwa w księstwie Saksonii-Lauenburg[1].

Uruchomił pocztę w księstwie, otwierał kopalnie, przeprowadził w 1726 taksację gruntów w celu uregulowania kwestii podatku od nieruchomości. Próbował ściągać do księstwa francuskich hugenotów, którzy opuszczali Francję po odwołaniu edyktu nantejskiego, przyznając szczególne ulgi i prawa (m.in. zwolnienia podatkowe na okres 15 lat) – te działania wywoływały jednak opór lokalnych rzemieślników oraz luterańskiego duchowieństwa. Utworzył archiwa i istniejącą do dziś bibliotekę, fundował szkoły i przytułki. Utrzymywał kontakt z Janem Sebastianem Bachem, którego zatrudniał w 1703 oraz w latach 1708–1717[1].

Żoną Wilhelma Ernesta była Szarlotta Maria (1669–1703), córka księcia Saksonii-Jeny Bernarda II. Małżeństwo był bezdzietne[1][2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Gustav Lämmerhirt: Wilhelm Ernst. W: Allgemeine Deutsche Biographie. T. 43. Leipzig: Verlag von Dunckler & Humblot, 1898, s. 195–201.
  2. a b c Wilhelm Ernst Herzog v.Sachsen-Weimar. W: WW-Person [on-line]. [dostęp 2020-04-05].