Zenon Bryk

Zenon Bryk (ur. 10 stycznia 1940 w Borzymowie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Zenon Bryk
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 10 stycznia 1940
Borzymów
Przebieg służby
Lata służby 1959-1999
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne PRL
POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne RP
Jednostki Krakowski Okręg Wojskowy
Stanowiska dowódca pułku
dowódca dywizji
zastępca dowódcy okręgu
dowódca okręgu wojskowego
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Podwójnego Białego Krzyża III Klasy (Słowacja)

ŻyciorysEdytuj

Ukończył szkołę podstawową w Oleśnicy i Technikum Ogrodnicze w Tarnowie (1959). W latach 1959-1962 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 1 we Wrocławiu, później został dowódcą plutonu w 40 pułku zmechanizowanym w Opolu. Od 1965 dowódca kompanii w stopniu porucznika, później szef sztabu batalionu, 1967–1970 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie. Od 1969 kapitan, od 1970 oficer w Sztabie Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu, od 1972 major i szef sztabu – zastępca dowódcy 33 pułku zmechanizowanego w Nysie. 1973–1975 dowódca 42 pułku zmechanizowanego w Żarach, następnie szef sztabu – zastępca dowódcy 5 Dywizji Pancernej w Gubinie w stopniu podpułkownika. 1976–1978 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po czym został dowódcą 20 Dywizji Pancernej w Szczecinku, od 1978 w stopniu pułkownika. Od 1979 dowódca 4 Dywizji Zmechanizowanej w Krośnie Odrzańskim. Jesienią 1983 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński. 1984–1989 zastępca dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego do spaw liniowych, 1989-1990 szef sztabu - zastępca dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego, 1992–1999 dowódca Krakowskiego Okręgu Wojskowego, 11 listopada 1993 mianowany generałem dywizji; nominację wręczył mu prezydent RP Lech Wałęsa. Od maja 1999 w stanie spoczynku.

W latach 1981–1986 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 207-208
  • IX Nadzwyczajny Zjazd Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. 14-20 lipca 1981. Podstawowe dokumenty i materiały, Książka i Wiedza, 1981, str. 216