Otwórz menu główne

ŻyciorysEdytuj

Studia skończył w Rosji. W latach 1902–1905 pracował jako asystent w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie, pod kierownictwem Władysława Krajewskiego. W roku 1905 został zesłany na Syberię za udzielanie pomocy lekarskiej rannym po zamachach i demonstracjach ulicznych. Tam rozwinął się jako chirurg. W roku 1907 uciekł z zesłania, przedostał się do Galicji i osiadł w Krakowie. Był początkowo asystentem, a następnie docentem w klinice profesora Bronisława Kadlera, gdzie w roku 1911 uzyskał habilitację. W czasie I wojny światowej był lekarzem w szpitalach wojskowych. W końcu wojny został naczelnym chirurgiem Szpitala Ujazdowskiego.

Po odzyskaniu niepodległości Polski mieszkał w Warszawie. W 1920 roku został profesorem chirurgii na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego; był kierownikiem Katedry Chirurgii i Kliniki Chirurgicznej w Szpitalu Dzieciątka Jezus (w 1936 r. zastąpił odchodzącego na emeryturę prof. Antoniego Leśniowskiego). Zespół prof. Radlińskiego jest zaliczany do najbardziej wybitnych placówek naukowo-dydaktycznych i klinicznych w skali kraju w tym okresie. Jego asystentami byli późniejsi znani chirurdzy, m.in. profesorowie: Kazimierz Dębicki, Jan Kossakowski, Józef Marian Piasecki, Tadeusz Sokołowski, Marian Stefanowski, Witold Trawiński, Andrzej Trojanowski, Jan Zaorski.

Zygmunt Radliński jest autorem ponad 30 opublikowanych prac naukowych; za najbardziej istotne uważane są prace dotyczące chirurgii przełyku, żołądka, jelit (m.in. nowego sposobu operacji nowotworu odbytnicy), trzustki, dróg żółciowych i wątroby. Część prac dotyczyła również neurochirurgii, urologii, ortopedii, chirurgii naczyń, torakochirurgii.

BibliografiaEdytuj