Otwórz menu główne

Świadkowie Jehowy w Czarnogórze

Świadkowie Jehowy w Czarnogórze – społeczność wyznaniowa w Czarnogórze, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 274 głosicieli, należących do 5 zborów[2][3]. W 2018 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 571 osób[2]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje Biuro Oddziału w Belgradzie w Serbii[4]. Biuro Krajowe mieści się w Podgoricy.

Świadkowie Jehowy w Czarnogórze
Państwo  Czarnogóra
Liczebność
(2018)
274
% ludności kraju
(2018)
0,04%
Liczba zborów
(2018)
5
Rozpoczęcie działalności po roku 1925
Mapa lokalizacyjna Czarnogóry
Podgorica
Podgorica
Bjeliša
Bjeliša
Nikšić
Nikšić
Tivat
Tivat
    Herceg Novi
    Herceg Novi
Geographylogo.svg
Zbory Świadków Jehowy w Czarnogórze[1]

Spis treści

HistoriaEdytuj

Królestwo JugosławiiEdytuj

Działalność na terenie Królestwa Jugosławii zapoczątkowano w latach 20. XX wieku. W następnym dziesięcioleciu szeregi Świadków Jehowy na terenie Jugosławii zasilili współwyznawcy z Niemiec, którzy na skutek zaciekłych prześladowań opuścili swoją ojczyznę[5]. W okresie tym w Czarnogórze głosił Alfred Tuček[6]. W roku 1941 na wyznawców spadły ostre prześladowania, a po II wojnie światowej niektórzy zostali umieszczeni w komunistycznych więzieniach (do roku 1952)[5].

9 września 1953 roku społeczność Świadków Jehowy w Jugosławii została uznana prawnie[5].

W 1967 roku w kongresie „Dzieło czynienia uczniów” w Klagenfurcie uczestniczyło 889 głosicieli z terenu całej Jugosławii[7]. W 1968 roku kolejny kongres „Dobra nowina dla wszystkich narodów” dla Świadków Jehowy z Jugosławii odbył się w Villach[7], a w 1969 roku „Pokój na ziemi” – w Norymberdze[8].

Teren CzarnogóryEdytuj

Dzięki działalności pionierów z innych części Jugosławii około roku 1980 zaczęto organizować zebrania w Podgoricy, na terenie dzisiejszej Czarnogóry[9].

Od 16 do 18 sierpnia 1991 roku w Zagrzebiu, odbył się pierwszy w Jugosławii kongres międzynarodowy „Lud miłujący wolność Bożą”, na którym obecnych było 14 684 osób – wyznawcy z całego kraju i delegaci z 15 państw[5][10].

Federalna Republika JugosławiiEdytuj

W okresie istnienia Federalnej Republiki Jugosławii (w latach 1992–2003) na jej terenie liczba głosicieli Świadków Jehowy wzrosła z około 2000 w roku 1992 do około 4000 w latach 1999–2002[a][11].

Teren CzarnogóryEdytuj

Przed 1992 działała grupa Świadków w Herceg Novi; później powstała tam Sala Królestwa, z której w 2008 roku korzystał zbór liczący 25 głosicieli[12].

W 1996 roku zbór w Nikšiciu rozpoczął budowę Sali Królestwa. Jednak do jej wstrzymania doprowadził miejscowy pop, który wraz z grupą około 200 ludzi, uzbrojonych w broń palną, wdarł się na plac budowy, po czym ludzie ci zaczęli rozbierać wznoszony budynek. Policja nie podjęła interwencji. W 2000 roku znaleziono inne pomieszczenie na chrześcijańskie zebrania, jednak budynek ten został podpalony, a odbudowany dopiero w roku 2001[13].

W Podgoricy niewielka grupa głosicieli spotykała się na początku lat 90. Po roku 1997 otwarto Salę Królestwa dla dwóch zborów wraz z pomieszczeniem mieszkalnym dla pionierów specjalnych, a także zadaszony parking, gdzie odbywają się kongresy dla wyznawców z całego kraju[14].

Serbia i CzarnogóraEdytuj

Przez cały okres istnienia federacji Serbii i Czarnogóry (w latach 2003–2006) działalność kaznodziejską na jej terenie prowadziło około 3900–4000 głosicieli[11].

CzarnogóraEdytuj

Po proklamowaniu niepodległości przez Czarnogórę (3 czerwca 2006) Świadkowie Jehowy na terenie tego kraju nadal działali pod nadzorem Komitetu Kraju w Belgradzie w Serbii, jednak począwszy od roku służbowego 2007 sprawozdania z ich działalności publikowane są osobno dla każdego z tych krajów.

W maju 2016 roku na terenie Czarnogóry działało 6 zborów w 5 miejscowościach: Podgorica (2 zbory), Nikšić, Bjeliša (w pobliżu Bar), Tivat i Herceg Novi. Zebrania zborowe odbywają się w języku czarnogórskim[1].

Sytuacja prawnaEdytuj

W Czarnogórze nie ma religii państwowej. Wspólnoty religijne są – zgodnie z konstytucją – oddzielone od państwa, wolne i równouprawnione w wykonywaniu działalności religijnej[15].

Świadkowie Jehowy działają w Czarnogórze jako jedna z wielu zarejestrowanych wspólnot religijnych[15].

StatystykiEdytuj

Liczba głosicieli (w tym pionierów)Edytuj

Dane na podstawie oficjalnych raportów o działalności[11]:

  • najwyższa liczba głosicieli osiągnięta w danym roku służbowym[b] (liczby nad słupkami na wykresie)
  • przeciętna liczba pionierów w danym roku służbowym (ciemniejszym odcieniem, liczby na słupkach wykresu, od 2017 r. tylko pionierów pełnoczasowych, bez pomocniczych)
 

UwagiEdytuj

  1. Wyniki z działalności w Federalnej Republice Jugosławii podawane były pod skróconą nazwą kraju: Jugosławia.
  2. Rok służbowy liczony jest od września poprzedniego roku kalendarzowego do sierpnia danego roku kalendarzowego.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2016-05-26].
  2. a b Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy w poszczególnych krajach w roku 2018. jw.org. [dostęp 2018-12-25].
  3. Czarnogóra – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2018-12-25].
  4. Watchtower: Biuro Krajowe w Serbii. jw.org. [dostęp 2013-12-16].
  5. a b c d Powody do radości na Bałkanach. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 19–21, 15 października 2002. ISSN 1234-1150. 
  6. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 151.
  7. a b Yearbook of Jehovah’s Witnesses 1989. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1989, s. 144. (ang.)
  8. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 183, 184.
  9. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 186.
  10. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 190, 241, 242.
  11. a b c
  12. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 242.
  13. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 243-246.
  14. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 242, 243.
  15. a b United States Department of State, Bureau of Democracy, Human Rights and Labor: International Religious Freedom Report for 2011: Montenegro (ang.). state.gov, 13 września 2011.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj