Otwórz menu główne

13 Kołobrzeski Batalion Saperów

13 Kołobrzeski Batalion Saperów (13 bsap) – samodzielny pododdział wojsk inżynieryjnych ludowego Wojska Polskiego.

13 Batalion Saperów
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1989
Nazwa wyróżniająca Kołobrzeski [1][2]
Dowódcy
Pierwszy mjr dypl. Adolf Lewkowicz
Ostatni ppłk dypl. Henryk Wolski
Organizacja
Numer JW 2467[3]
Dyslokacja Kraków[4], Dębica
Rodzaj wojsk Wojska inżynieryjne
Podległość 6 Pomorska Dywizja Piechoty[4]
Odznaczenia
Ag virtuti.jpg
Forsowanie odry 1 1945.png
Kanal hohenzollernow 1945.png
PL Szlak Bojowy 13 Samodzielnego Batalionu Saperów 1944-48.jpg

Sformowany w miejscowości Dawidówka koło Żytomierza na podstawie rozkazu dowódcy 1 Armii Polskiej w ZSRR nr 0130 z 5 lipca 1944 jako jednostka 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty.

Przysięgę żołnierze batalionu złożyli w rejonie Przemyśla 18 października 1944.

Dowódcy batalionuEdytuj

  • mjr dypl. Adolf Lewkowicz 08.1944 - 11.1944
  • mjr Michał Bogdanów 11.1944 - 11.1945
  • por. Mikołaj Radionow 11.1945 - 02.1946
  • kpt. Henryk Jarosz 03.1946 - 03.1947[5]
  • kpt Bolesław Kłak 03.1947 - 04.1948[6]
  • mjr Tadeusz Smażewski 04.1948 - 11.1951
  • mjr Zenon Sawicz 11.1951 - 03.1953
  • kpt. Edward Tyli 03.1953 - 11.1955
  • kpt. Mieczysław Męczyński 11.1955 - 10.1961
  • ppłk Lesław Data 10.1961 - 03.1968
  • ppłk Ryszard Krąg 04.1968 - 12.1973
  • ppłk Eugeniusz Pacholarz 03.1968 - 04.1968, 12.1973 - 12.1978
  • ppłk Jerzy Maruszak 12.1978 - 04.1987
  • ppłk dypl. Henryk Wolski 04.1987 - 01.1989[7]


Stan etatowy batalionuEdytuj

Etat Nr 04/506

  • Dowództwo i sztab
  • 3 x kompanie saperów
    • 3 x pluton saperów
    • drużyna zaopatrzenia
  • kwatermistrzostwo
    • magazyn techniczny
    • drużyna gospodarcza

Razem w batalionie było: 254 żołnierzy, w tym oficerów – 33, podoficerów – 44, szeregowych – 177.

sprzęt:

  • samochody – 3
  • łodzie MN – 1

Batalion w okresie pokojuEdytuj

Po wojnie na terenie kraju rozminowywał tereny woj. krakowskiego w powiatach: Wadowice, Bielsko i Żywiec,oraz woj. rzeszowskiego i kieleckiego. Rozminowywał również Przełęcz Dukielską. W woj. rzeszowskim i krakowskim w akcjach przeciwlodowych ochraniał mosty na rz. Wisłoka. Likwidował skutki huraganu w woj. rzeszowskim. Budował też mosty i wykonywał prace melioracyjne w powiecie radomskim, uczestniczył w renowacji kopców Krakusa, Wandy i Kościuszki w Krakowie. W miejscowości Ropczyce pomagał przy budowie stadionu sportowego. Za zasługi w działaniach wojennych otrzymał krzyż Virtuti Militari V klasy rozkazem Naczelnego Dowódcy WP nr 105 z 4 kwietnia 1946. W okresie pokojowym otrzymał odznakę "Za zasługi w Zwalczaniu Powodzi", "Zasłużony Honorowy Dawca Krwi" i "Polskiego Czerwonego Krzyża III stopnia"[8]

W marcu 1946 dyslokowano batalion z Oświęcimia do Krakowa. W 1948 batalion otrzymał sztandar wojskowy ufundowany przez mieszkańców Krakowa. We wrześniu 1948 dyslokowano go z Krakowa do Dębicy[9]. (JW 2467).

Rozkazem MON Nr 0025/Org. z 2 kwietnia 1957 batalion został włączony w skład 9 Dywizji Piechoty.

W 1989 r. batalion zostaje przekształcony w 13 Ośrodek Szkolenia Specjalistów Wojsk Inżynieryjnych. Z dniem 1 maja 1995r. 13 OSSWInż zostaje przeformowany w 3 Pułk Saperów.

PrzypisyEdytuj

  1. Według Małej kroniki... był to Rozkaz Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego nr 225 z 29 września 1945
  2. Rozkazem Naczelnego Dowódcy WP Nr 105 z 4 kwietnia 1946 13 Batalionowi Saperów 6 DP nadano wyróżniającą nazwę "Kołobrzeski"
  3. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.03.1946 roku
  4. a b Kajetanowicz ↓, s. 427.
  5. Zdzisław Barszczewski: Przywrócone życiu.... s. 294.
  6. Wojska inżynieryjne LWP 1945-1979 s. 322
  7. Stowarzyszenie Saperów Dębickich - 13 bsap, www.saperzy-debica.pl [dostęp 2017-11-21] (pol.).
  8. Franciszek Kaczmarski, Stanisław Soroka: Wojska inżynieryjne LWP w latach 1945-1979 s. 323
  9. Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 .... s. 429.

BibliografiaEdytuj

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Juliusz Malczewski, Roman Polkowski: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 4, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek inżynieryjno-saperskich, drogowych i chemicznych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970.
  • Pod red. Mikolaja Plikusa "Mała kronika ludowego Wojska Polskiego 1943-1973". XXX - lecie LWP. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej. Warszawa 1975
  • Franciszek Kaczmarski, Stanisław Soroka: Wojska inżynieryjne LWP w latach 1945-1979. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej - Warszawa 1982. ​ISBN 83-11-06710-4
  • Zdzisław Barszczewski: Przywrócone życiu. Rozminowanie ziem Polski. Dom Wydawniczy Bellona: 1998. ISBN 83-11-08751-2.