17 Lwowski Batalion Strzelców

17 Lwowski Batalion Strzelcówpododdział piechoty 6 Lwowskiej Brygady Piechoty Polskich Sił Zbrojnych.

17 Batalion Strzelców
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1942
Rozformowanie 1947
Nazwa wyróżniająca Lwowski
Tradycje
Kontynuacja 17 Pułk Piechoty
Organizacja
Dyslokacja Mestre (II 1946)[1]
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 6 Lwowska Brygada Piechoty

Organizacja i szkolenieEdytuj

Za początek formowania batalionu przyjęto dzień 8 września 1941[2]. W tym dniu przybyło do Tockoje 10 oficerów i 2431 podoficerów i szeregowych. Następnego dnia przydzielono do 3 Pułku Marszowego 47 oficerów. 17 września przydzielono do pułku 687 żołnierzy. W tym też dniu drogą losowania ustalono numerację pułków piechoty 6 Dywizji Piechoty. 3 Pułk Marszowy przyjął nazwę 17 Pułku Piechoty.

25 i 26 lutego 17 pp przegrupował się do Yakkabogʻ w wilajecie kaszkadaryjskim w Uzbekistanie. Po przybyciu na miejsce pułk przystąpił do intensywnego szkolenie.

W dniach 18 – 22 sierpnia razem z innymi oddziałami 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty pułk koleją zostaje przewieziony do Krasnowodska. W dniu następnym na statku „Żdanow” płynie przez Morze Kaspijskie. 24 sierpnia wyokrętował się w Pahlewi w Iranie. Tam po dezynsekcji i wydaniu nowych sortów mundurowych żołnierze zostają zakwaterowani w obozie na plaży nadmorskiej.

W dniach od 5 do 8 września pułk w kilku rzutach przewieziony zostaje transportem samochodowym poprzez KazwinHamadanKermanszach do Chanakinu w Iraku. Tu pułk rozpoczyna szkolenie według regulaminów brytyjskich, początkowo na szczeblu batalionu a później pułku.

W Chanakin mają też miejsce dwa ważne wydarzenia w historii pułku. Pierwsza to święto 6 Dywizji Piechoty, na które przybył gen. Wilson, dowódca 10 Armii, któremu to podlegała Armia Polska. W czasie jego pobytu, po mszy, odbyła się defilada oddziałów zakończona ogniskiem żołnierskim. Drugim była wizyta w 17 pp ministra Caseya. Przybył on do miejsca postoju pułku w związku z prowadzoną inspekcją. Wyniki kontroli były pomyślne dla pułku.

Pod koniec września 1/17 pułku piechoty przeszedł do Kizil Rabat, a w drugiej połowie października dołączyły do niego pozostałe pododdziały[2]. Przeprowadzono tam reorganizacje pułku. Z dniem 1 listopada został rozwiązany 17 Pułk Piechoty, a w jego miejsce sformowano 17 Batalion Strzelców. Po reorganizacji batalion liczy 41 oficerów i 884 podoficerów i szeregowych. 11 listopada batalion po mszy polowej otrzymał broń. Przeglądu batalionu dokonał gen. Tokarzewski-Karaszewicz i dowódca brygady ppłk dypl. Klemens Rudnicki.

Fakt otrzymania broni przez batalion spowodował przyspieszenie szkolenia strzeleckiego i taktycznego[3]. Rozpoczęto też szkolenie motorowe. Dostarczono samochody i motocykle dla plutonów rozpoznawczego i moździerzy.

2 stycznia 1943 kilkunastu żołnierzy odeszło do Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pod koniec lutego przeprowadzone zostały w batalionie ćwiczenia w zakresie jazdy i obsługi samochodu.

W związku z reorganizacją armii według etatów brytyjskich, 7 marca nastąpiło rozwiązanie 6 Dywizji Piechoty Lwów, a 6 Samodzielna Brygada Strzelców już jako 6 Lwowska Brygada Piechoty została wcielona do 5 Kresowej Dywizji Piechoty.

2 kwietnia batalion wyruszył do nowego miejsca postoju w okolice Kirkuku, Pełnił tam służbę wartowniczą przy rurociągu, oraz patrolował rejon przygraniczny. Ponadto w dalszym ciągu prowadzono ostre strzelania oraz treningi taktyczne. 4 czerwca 5 Kresową Dywizję Piechoty wizytował Naczelny Wódz gen. Władysław Sikorski. W tym dniu przeprowadził przegląd wojsk. Wieczorem uczestniczył w ognisku żołnierskim. W dniach 7-8 czerwca obserwował wielkie 48 godzinne manewry.

6 sierpnia 1943 dowódca 6 Lwowskiej BP płk dypl. Klemens Rudnicki omówił z oficerami przejazd do Palestyny[4]. 9 sierpnia o 5:00 kolumna samochodów prowadzona przez jadącego w samochodzie dowodzenia majora Mieczysława Baczkowskiego ruszyła do Palestyny. Marsz przebiegał przez Kirkuk, Bagdad, Wadi-Muhadi, Ar-Rutbę. Po 7 dniach osiągnięto Mughazi Camp.

Działania batalionuEdytuj

Batalion brał udział w kampanii włoskiej. Walczył pod Monte Cassino. W kampanii włoskiej poległo 173 oficerów i żołnierzy[5].

Po wojnie batalion, będąc w składzie wojsk okupacyjnych, pełnił między innymi służbę wartowniczą. W lutym 1946 ochraniał obiekty wojskowe i komunikacyjne w rejonie Mestre[6].

       

Strzelcy lwowscyEdytuj

Dowódca batalionu
  • mjr Mieczysław Anzelm Baczkowski (11 – 17 IX 1941 i p.o. do 23 II 1942)
  • ppłk dypl Andrzej Hytroś (do II 1944)
  • mjr / ppłk Mieczysław Anzelm Baczkowski[7]. (do 10 I 1945 → zastępca dowódcy 4 BP)
  • kpt./mjr Ludwik Kordas (24 XII 1944 – VIII 1945)[8]
  • p.o. kpt. dypl. Felicjan Pawlak (15 I – 10 II, 14 -19 III, 23 III – 17 IV 1945)[9][10]
  • mjr dypl. Stanisław Orłowski (od VIII 1945)[11]
Zastępcy dowódcy batalionu
  • kpt. Wacław Kwiatkowski (do 17 V 1944)
  • mjr dypl. Stanisław Tomaszewski (17 V – 4 VII 1944)[12]
  • kpt. Kasper Ślepokura (4 – 26 VII 1944)[12]
  • kpt. Ksawery Wojciechowski (30 VII 1944 -)[12]
  • kpt./mjr dypl. Felicjan Pawlak (15 I – 4 VIII 1945)[10]

Kapelan – ks. kpl. Łucjan Łuszczki

Obsada ważniejszych stanowisk w czasie pobytu w Iraku[a]
  • dowódca – ppłk dypl. Andrzej Hytroś
  • l adiutant – por. Jerzy Pałuski
  • 2 adiutant – por. Tadeusz Dyderski
  • szef sztabu – mjr Mieczysław Anzelm Baczkowski
  • kwatermistrz – mjr Ludwik Henryk Wilczyński
  • dowódca 1 kompanii – kpt. Aleksander Matusiewicz
  • dowódca 2 kompanii – kpt. Józef Cader
  • dowódca 3 kompanii – kpt. Michał Pieślak
  • dowódca plutonu sztabowego – por. Jan Malinowski

Symbole batalionuEdytuj

Sztandar
Batalion otrzymał sztandar 14 maja 1972. Wręczał go gen. Klemens Rudnicki.

Odznaka
Odznaka specjalna: wykonana z białego oksydowanego metalu o wymiarach 21 x 18 mm. Na ażurowej tarczy, lew trzymający koło zębate; jedną łapę opiera na plakietce z cyfrą „17”. Nakładana na patki koloru granatowego z żółtą wypustką[13]. Zatwierdzona rozkazem dowódcy 2 Korpusu nr 2 z 4 stycznia 1946 roku.

Batalion posiadał własny marsz.

Święto batalionowe obchodzono 17 maja.

UwagiEdytuj

  1. Zapewne Dunin-Wilczyński wymienia oficerów w pełniących funkcje w okresie przejściowym tj. przechodzenia ze struktur pułkowych w batalionowe. Świadczy o tym fakt zamiennego traktowania pododdziałów (np.I batalion i 1 kompania).

PrzypisyEdytuj

  1. Żak 2014 ↓, s. 125.
  2. a b Dunin-Wilczyński 1993 ↓, s. 87.
  3. Dunin-Wilczyński 1993 ↓, s. 89.
  4. Dunin-Wilczyński 1993 ↓, s. 90.
  5. Dunin-Wilczyński 1993 ↓, s. 91.
  6. Żak 2014 ↓, s. 143.
  7. Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 709.
  8. Suchcitz (red.) 2012 ↓, s. 437.
  9. Suchcitz (red.) 2012 ↓, s. 469, 519, 520.
  10. a b Karol Łopatecki, Z oflagu do Tobruku i w nieznane. Diariusz 1939-1943 Felicjan Pawlak str. 21, 2019.
  11. Kryska-Karski i Barański 1974 ↓, s. 79.
  12. a b c Panecki (red.) 1994 ↓, s. 239.
  13. Partyka 1997 ↓, s. 82.

BibliografiaEdytuj

  • Karol Łopatecki(opr.): Z oflagu do Tobruku i w nieznane. Diariusz 1939-1943 Felicjan Pawlak.. Zabrze-Tarnowskie Góry: Wydawnictwo Inforteditions, 2019. ​ISBN 978-83-65982-36-0​.