1 Pułk Inżynieryjny (1918-1920)

Zobacz też: 1 Pułk Inżynieryjny.

1 Pułk Inżynieryjny (1 pinż) – oddział saperów Wojska Polskiego II RP.

1 Pułk Inżynieryjny
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1918
Rozformowanie 1919
Nazwa wyróżniająca nie posiadał
Patron nie posiadał
Dowódcy
Pierwszy ppłk Jan Skoryna
Organizacja
Dyslokacja Warszawa
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk saperzy

Historia pułkuEdytuj

1 Pułk Inżynieryjny został sformowany 11 listopada 1918 roku w Warszawie przez podpułkownika Jana Skorynę. Na jego pierwsze wezwanie stawiła się natychmiast patriotyczna młodzież akademicka Politechniki Warszawskiej, zawsze ofiarna i chętna do służby ojczyźnie. W najgorszych warunkach tworzy się ten zawiązek wojsk saperskich bez koszar, ekwipunku i uzbrojenia, lecz silna wola i patriotyzm wszystko przezwycięża i w ciągu dwóch tygodni w koszarach na Mokotowie stoją już dwa bataliony saperów[1].

20 listopada z Ostrowi Mazowieckiej do Warszawy przybyła i została włączona w skład pułku 1 Kompania Saperów 1 Brygady Polskiej Siły Zbrojnej pod dowództwem kapitana Romana Ciborowskiego[2].

W skład II batalionu wchodzą wszyscy niemal oficerowie i wielu szeregowych z byłego 2-go pułku inżynieryjnego II korpusu. Dowódcą batalionu zostaje wyznaczony kapitan Artur Górski, były dowódca 2-go pułku inżynieryjnego. Bataliony tworzą: 4-a, 5-a i 6-a kompanie, które organizują się początkowo w Warszawie. Po reorganizacji w lutym 1919 roku 1-go pułku inżynieryjnego i przydzieleniu jego batalionów do poszczególnych okręgów generalnych — II batalion odchodzi do okręgu Nr. II do Lublina, a następnie do Krasnegostawu i stamtąd na front[3].

8 czerwca 1919 roku 1 kompania pod dowództwem porucznika Emila Strumińskiego wyruszyła na front litewsko-białoruski, gdzie walczyła w składzie 1 Dywizji Piechoty Legionów.

Żołnierze pułkuEdytuj

W nawiasach podano daty przyjęcia oficerów do Wojska Polskiego[4][5].

  • ppłk Jan Skoryna - dowódca pułku
  • ppłk Feliks Napiórkowski - dowódca I batalionu
  • por. Emil Strumiński - dowódca 1 kompanii (24 XI 1918)
  • por. Wacław Damrosz - dowódca 2 kompanii
  • por. Antoni Wejtko - dowódca 3 kompanii
  • por. Czesław Okołow - dowódca 4 kompanii

Oficerowie:

  • por. Rueger
  • ppor. Bałtusis
  • ppor. Bohdan Cojnowski
  • ppor. Stanisław Gawroński → Oddział IV ND WP (od 23 III 1919)

Oficerowie I Baonu Saperów:

  • por. Zenon Konarski
  • ppor. Jerzy Biały
  • ppor. Józef Borowiak - oficer 1 kompanii (14 XI 1918)
  • ppor. Władysław Downarowicz (15 IV 1919)
  • ppor. Marian Dworakowski
  • ppor. Bolesław Filipowicz (13 IV 1919)
  • ppor. Tadeusz Groszkowski
  • ppor. Julian Hebdzyński
  • ppor. Jan Januszkiewicz (18 I 1919)
  • ppor. Tadeusz Kanigowski (7 III 1919)
  • ppor. Kazimierz Kwiatkowski
  • ppor. Stefan Openchowski (21 XI 1919)
  • ppor. Eugeniusz Ożóg
  • ppor. Jerzy Skrzywan
  • ppor. Mieczysław Śleszyński (13 IV 1919)
  • ppor. Leon Tyszyński (25 I 1919)
  • ppor. Roman Werycha
  • ppor. Stefan Witulski
  • pchor. Andrzej Roztworowski - oficer 1 kompanii

PrzypisyEdytuj

  1. Tadeusz Wejtko, Zarys historii wojennej formacji polskich 1918-1920 – 3 Pułk Saperów Wileńskich, s. 4-14.
  2. Kl 1928 ↓, s. 325.
  3. por. Romuald Bielski, Zarys historii wojennej formacji polskich 1918-1920 – 2 Pułk Saperów Kaniowskich, s. 17.
  4. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 93 z 25 października 1919 roku, poz. 3564.
  5. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 92 z 14 października 1919 roku, poz. 3433.

BibliografiaEdytuj

  • por. Romuald Bielski, Zarys historii wojennej formacji polskich 1918-1920 – 2 Pułk Saperów Kaniowskich, Warszawa 1931.
  • Kl. Historia pułków i batalionów saperskich w latach 1918–1928. „Przegląd Wojskowo-Techniczny”. 6, grudzień 1928. Warszawa: Departament Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych. 
  • Tadeusz Wejtko: Zarys historii wojennej 3-go Pułku Saperów Wileńskich. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1932, seria: II. Zarys historii wojennej formacyj polskich 1918-1920.