Otwórz menu główne

Adolf Schimmelpfennig

polski architekt niemieckiego pochodzenia

Adolf Wilhelm Schimmelpfennig (Schimelfening) (ur. 8 lutego 1834 w Płocku, zm. 29 czerwca 1896 w Warszawie) – polski architekt niemieckiego pochodzenia.

Adolf Wilhelm Schimmelpfennig
Data i miejsce urodzenia 8 lutego 1834
Płock
Data i miejsce śmierci 29 czerwca 1896
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód, zajęcie architekt
Dworzec radomski
Dworzec Łódź Fabryczna przed przebudową w latach 2011–2015
Makieta synagogi cmentarnej w Warszawie projektu Adofla Schimmelpfenniga
Kościół w Rostkowie, pow. przasnyski
Kolegiata Trójcy Przenajświętszej w Myszyńcu

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Adolf Schimmelpfennig urodził się w 1834 roku w Płocku w luterańskiej rodzinie o holenderskich korzeniach Schimmelpenninck van der Oye. Jego ojciec, Jan Wilhelm był nadrachmistrzem w wydziale skarbowym Komisji Województwa Płockiego. Matką była Karolina z Bironów. Swoją edukację rozpoczął w płockim gimnazjum klasycznym, po którego ukończeniu kontynuował naukę w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Po studiach rozpoczął pracę jako aplikant budowniczy Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych, gdzie pracował pod kierunkiem Władysława Marconiego. Po pewnym czasie rozpoczął również praktykę prywatną. Po zrealizowaniu pierwszych zleceń (szczególnie projekt pałacu w Krasnem) za zarobione w ten sposób pieniądze pojechał na krótkie studia do Włoch. Po powrocie złożył w dniu 2 lipca 1861 roku egzamin przed Radą Budowniczą i otrzymał patent wolno praktykującego budowniczego II klasy.

Adolf Schimmelpfennig – wraz z Edwardem Cichockim, Janem K. Heurichem i Zygmuntem Kiślańskim – wygrał w 1864 roku konkurs na projekt odbudowy spalonego w powstaniu styczniowym warszawskiego ratusza (Pałac Jabłonowskich) na Placu Teatralnym. Miał to być wielki, neogotycki kompleks, zajmujący prawie całą północną pierzeję placu. Ingerencje wojskowych władz rosyjskich uniemożliwiły realizację tego projektu.

RodzinaEdytuj

W 1860 roku – realizując zlecenie przebudowy dworu Eugeniusza Rykowskiego (zm. 1861) w Krzynowłodze Wielkiej – poznał żonę właściciela, Walerię z Klickich (1833–1880), córkę bratanka generała Stanisława Klickiego. Po śmierci jej męża zamieszkali razem w Warszawie przy ul. Smolnej 7. Około roku 1865 Adolf Schimmelpfennig dokonał potajemnej (niezgłoszonej we własnej parafii) konwersji, po czym w 1865 roku wziął ślub w obrządku rzymskokatolickim. Wraz z żoną wychował troje dzieci z jej pierwszego małżeństwa: Paulinę, zamężną Dębską (1858–1923), prababkę Ewy Nowackiej, Kazimierę, zamężną Kłoczowską (1859–1929), babkę Jerzego Kłoczowskiego oraz Stanisława (1860–1928), męża Bronisławy z Żórawskich, córki Juliusza Żórawskiego.

Po małżeństwie z Walerią osiadł w Krzynowłodze Wielkiej i projektował głównie kościoły i dwory w okolicy, choć wiele z jego projektów było realizowanych aż do końca XIX wieku.

Pochowany został w grobie rodzinnym Rykowskich na Starych Powązkach w kw. 78.

Brak informacji o zmianie wyznania stał się powodem pomyłki Eugeniusza Szulca, autora książki Cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie, który – mimo nieodnalezienia śladów pochówku – uznał Adolfa Schimmelpfenniga za spoczywającego gdzieś w tej nekropolii. Błąd ten został powielony w Polskim Słowniku Biograficznym.

Ważniejsze dziełaEdytuj

Działalność społeczna i publicystycznaEdytuj

Schimmelpfennig był w latach 1875–1878 członkiem Komitetu Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych (TZSP) i kasjerem jego zarządu w 1875 i 1876 roku.

Brał udział w wielu konkursach architektonicznych, wystawiając swoje prace m.in. w TZSP w latach 1871–1873 i dwukrotnie uzyskując jego nagrody: w 1872 roku za projekt Domu Zabawy Publicznej i w 1873 roku za projekt kościoła. Później był również sędzią w konkursach architektonicznych.

Publikował artykuły fachowe i recenzje projektów innych architektów (m.in. Stefana Szyllera i Józefa Dziekońskiego) w „Przeglądzie Technicznym” i „Gazecie Przemysłowo-Rzemieślniczej”.

BibliografiaEdytuj