Otwórz menu główne

Alfons Marian Wojtkielewicz (ur. 4 października[1] 1885 w Sochaczewie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Alfons Marian Wojtkielewicz
Ilustracja
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 4 października 1885
Sochaczew
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 61 Pułk Piechoty Wielkopolskiej, 48 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych, Dowództwo Okręgu Korpusu nr VII w Poznaniu, Dowództwo Okręgu Korpusu nr VIII w Toruniu, 12 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem Aleksandra i Lucyny, z domu Oelizowska.

Jako oficer I. byłego korpusu polskiego reskryptem Rady Regencyjnej z 25 października 1918 roku został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia[2].

W czasie wojny z bolszewikami, od 4 listopada 1919 do 17 sierpnia 1920 i od 7 września 1920 do zakończenia działań wojennych, dowodził 7 pułkiem Strzelców Wielkopolskich (7 stycznia 1920 przemianowany na 61 pułk piechoty wielkopolskiej). W okresie od 3 listopada 1922 do 15 października 1923 był słuchaczem II Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na stanowisko zastępcy szefa sztabu[3]. W następnym roku wyznaczony został na stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. W 1928 dowodził 48 Pułkiem Piechoty Strzelców Kresowych w garnizonie Stanisławów. Następnie pełnił służbę na stanowisku dowódcy piechoty dywizyjnej 12 Dywizji Piechoty. W okresie od 10 listopada 1932 do 10 sierpnia 1933 był słuchaczem VII Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Z dniem 31 października 1935 przeniesiony został w stan spoczynku[4].

Po kampanii wrześniowej 1939 więziony w Starobielsku. Wiosną 1940 zamordowany w Charkowie i pochowany w Piatichatkach.

17 września 2009, w Sochaczewie na cmentarzu przy al. 600-lecia, odbyło się uroczyste posadzenie Dębu Pamięci, poświęconego Alfonsowi Wojtkielewiczowi.

AwanseEdytuj

  • podpułkownik - zweryfikowany 3 maja 1922 ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 185 lokatą w korpusie oficerów piechoty
  • pułkownik - 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 42 lokatą w korpusie oficerów piechoty

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 awansowany został pośmiertnie do stopnia generała brygady[5]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W Dzienniku Personalnym M.S.Wojsk. Nr 8 z 01.06.1935 r. sprostowana została data urodzenia z 5 na 4 października 1885 r.)
  2. Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 1, nr 1, Warszawa 1918, s. 8.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 63 z 27.09.1923 r., s. 587.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 04.07.1935 r.
  5. Monitor Polski Nr 85 z 16 listopada 2007, poz. 885
  6. Dekret Wodza Naczelnego L. 2976 z 13 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 825
  7. 17 marca 1930 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska” M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143
  8. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 292.

BibliografiaEdytuj

  • Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931
  • Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1923
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932
  • Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003. s. 689. [dostęp 2014-03-08]..