Ambasada Włoch w Polsce

Ambasada Włoch w Polsce, Ambasada Republiki Włoskiej (wł. Ambasciata d'Italia in Polonia) – włoska placówka dyplomatyczna mieszcząca się przy pl. Jana Henryka Dąbrowskiego 6 w Warszawie.

Ambasada Włoch w Polsce
Ambasciata d'Italia in Polonia
Ambasada Republiki Włoskiej
Logo
Ilustracja
Siedziba Ambasady Włoch w pałacu Szlenkierów w Warszawie
Państwo  Polska
Data utworzenia 1875, 1919, 1945
Ambasador Aldo Amati
Zatrudnienie 12+[1]
Adres
pl. J. H. Dąbrowskiego 6
00-055 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Ambasada Włoch w Polsce”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ambasada Włoch w Polsce”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ambasada Włoch w Polsce”
Ziemia52°14′14,24″N 21°00′35,77″E/52,237289 21,009936
Strona internetowa
Dawna siedziba Poselstwa Włoch w budynku Banku Zachodniego przy ul. Fredry 6 (1920-1922)
Dawna siedziba Konsulatu Włoch w Katowicach przy ul. 3 Maja 23 (1936-1939)

Podział organizacyjnyEdytuj

SiedzibaEdytuj

Do I wojny światowejEdytuj

Konsulat włoski w Warszawie powołano dekretem króla Wiktora Emanuela II w 1875; przed wybuchem I wojny światowej urząd nosił rangę konsulatu generalnego, mieścił się przy ul. Mazowieckiej 9 (1878-1914).

Utrzymywano też konsulaty:

  • w Gdańsku (1862-1915): do chwili zjednoczenia Włoch funkcjonowały konsulaty Sardynii (1833-1858) oraz Sycylii/Neapolu i Sycylii (1838-1863); Włoch przy Hundegasse 11, obecnie ul. Ogarnej (1867-1872), Hundegasse 31 (1874-1876), Hundegasse 40 (1878), Hundegasse 94 (1880-1890), Hundegasse 31 (AK, 1897-1905), Langenmarkt 20, ob. Długim Targu (K, 1907-1915)
  • Wrocławiu (1870-1915): przy Albrechtstraße 56, ob. ul. Wita Stwosza (1870-1886), Blücherplatz 10, ob. pl. Solny (1887-1896), Werderstraße 31, ul. Księcia Witolda (1897-1902), Breitestraße 1, ob. ul. Jana Ewangelisty Purkyniego (1903-1908), Katharinenstraße 19, ob. ul. św. Katarzyny (1909-1912), w "Haase-Villa" z 1899 (proj. Otto March) przy Ohlauer Stadtgraben 19, ob. ul. Podwale 76 (1913-1915), w której wiele lat później miał m.in. siedzibę konsulat NRD (1958-1990), a obecnie konsulat RFN.

W okresie międzywojennymEdytuj

Misja dyplomatyczna tego kraju rozpoczęła swą pracę w Polsce w 1919. W 1920 mieściła się w hotelu Bristol przy ul. Krakowskie Przedmieście 42-44, następnie w Gmachu Banku Zachodniego przy ul. Fredry 6 (1920-1922), w Pałacu Tyszkiewiczów przy ul. Krakowskie Przedmieście 32 (1923). Wcześniej, w 1922 państwo włoskie zakupiło na siedzibę swego przedstawicielstwa pałac Szlenkierów z 1883 (proj. Witold Lanci)[2] przy pl. Dąbrowskiego, w którym mieści się do dnia dzisiejszego. W 1929 podniesiono jego rangę do szczebla ambasady. Placówka prowadziła swą działalność, choć w ograniczonym zakresie, do 1940.

Włochy utrzymywały też konsulaty:

  • w Wolnym Mieście Gdańsku: przy Hundegasse 94 (KG, 1921-1922), Rennerstifsgasse 11, ob. ul. Gdyńskich Kosynierów (1925-1934), Karrenwall 7, ob. Wały Jagiellońskie (1935-1942),
  • Katowicach: w hotelu Savoy przy ul. Mariackiej 4 (1926), ul. Mickiewicza 18, ul. Drzymały 1 (1926), ul. Pocztowej 11 (1928-1936) oraz ul. 3-go Maja 23 (1936-1939),
  • Wrocławiu (1924-1943): przy Bahnhofstraße 22, ob. ul. Dworcowa (1924), Rehdigerstraße 33, ob. ul. Lejba Icchaca Pereca (1925), Sadowastraße 32, ob. ul. Swobodna (1926-1928), Kupferschmiedestraße 25, ob. ul. Kotlarska (1929-1934), Hohenzollernstraße 33-35, ob. ul. Zaporoska (1935-1940), Charlottenstraße 1, ob. ul. Krucza (1942-1943). W 1942 kompetencja terytorialna urzędu we Wrocławiu obejmowała też Warszawę.

Instytut Kultury Italskiej, według innych źródeł – Italski Instytut Kultury mieścił się w Warszawie przy ul. Zgody 7 róg ul. Złotej (1934–1938).

Po II wojnie światowejEdytuj

Pracę przedstawicielstwa dyplomatycznego przy pl. Dąbrowskiego przywrócono w 1945, część komórek organizacyjnych zlokalizowana była w hotelu Polonia w Al. Jerozolimskich 45 (1946-), lecz cały budynek ambasady odzyskano dopiero w 1946. Rezydencja ambasadora mieściła się w domu Avenariusów (proj. Dionizy Cieślak) z 1932 przy ul. Francuskiej 18[3] (1948[4]-1955[5]); Biuro Konsularne/konsulat przy ul. Hoene-Wrońskiego 9 (1991[6]-2006)[7].

Przedstawicielstwo Włoch (konsulat) jest zlokalizowane też w Trójmieście, kolejno – w Gdyni przy ul. Starowiejskiej 3 (1949-), w Sopocie przy ul. Bałtyckiej 4a (1955-), w Gdyni przy ul. Świętojańskiej 32 (1990).

Od 1959 funkcję komórki ambasady odpowiedzialnej za rozwój bilateralnych stosunków gospodarczych pełni w Warszawie przedstawicielstwo Włoskiego Instytutu Handlu Zagranicznego (Istituto nazionale per il Commercio Estero – ICE), z siedzibą kolejno przy ul. Koszykowej 4c (1964-1966), ul. Świętokrzyskiej 36 (1990), obecnie w Kamienicy Taubenhausa przy ul. Marszałkowskiej 72 (2001-).

Ambasada sprawuje opiekę nad Cmentarzem Żołnierzy Włoskich w Warszawie i Cmentarzem Żołnierzy Włoskich we Wrocławiu.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Misje dyplomatyczne, urzędy konsularne i organizacje międzynarodowe w Polsce - Ministerstwo Spraw Zagranicznych - Portal Gov.pl, www.gov.pl [dostęp 2019-12-11] (pol.).
  2. Pałac Szlenkiera Ambasada Włoska | Fundacja Warszawa 1939, warszawa1939.pl [dostęp 2017-12-27] (pol.).
  3. Ulice Twojego Miasta | Warszawa | Francuska, ulicetwojegomiasta.pl [dostęp 2020-05-29] (pol.).
  4. Liste du corps diplomatique à Varsovie 1948
  5. Spis telefonów województwa warszawskiego i m. st. Warszawy : rok 1955/56
  6. Oficjalna książka telefoniczna firm i instytucji Warszawy oraz województwa warszawskiego rok 1991
  7. konsulat , ambasada - forum Życie, praca, nauka - Szlifuj swój włoski, wloski.ang.pl [dostęp 2019-06-09] (pol.).

BibliografiaEdytuj

  • Rocznik służby zagranicznej RP, MSZ, Warszawa 1938
  • Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN, Warszawa 1973
  • Romuald Gelles: Konsulaty we Wrocławiu wczoraj i dziś, Wydawnictwo TW "Wratislavia", Wrocław 1996, s. 192, ​ISBN 83-86221-07-0
  • Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko – niemieckim i polsko – czechosłowackim w latach 1918-1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2004, s. 206, ​ISBN 83-226-1334-2
  • Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2007, s. 584, ​ISBN 978-83-7452-019-5
  • Andrzej Lek: Korpus dyplomatyczny w Polonia Palace, 17 lipca 2013, [w:] [1]

Linki zewnętrzneEdytuj