Otwórz menu główne
Anatolij Aleksandrow na rosyjskim znaczku pocztowym

Anatolij Pietrowicz Aleksandrow (ros. Анато́лий Петро́вич Алекса́ндров, ur. 13 lutego 1903 w Taraszczy, zm. 3 lutego 1994 w Moskwie) – radziecki fizyk, pedagog, prezydent Akademii Nauk ZSRR (1975-1986), trzykrotny Bohater Pracy Socjalistycznej (1954, 1960 i 1973).

ŻyciorysEdytuj

Urodzony w rodzinie rosyjskiego sędziego pokoju, kształcił się w 1 Szkole Realnej w Kijowie, później w 6 Kijowskiej Szkole Pracowniczej, działał w kółku fizyczno-chemicznym szkół średnich Kijowa. Później studiował na Uniwersytecie Kijowskim, po ukończeniu którego nauczał fizyki i chemii w jednej z kijowskich szkół, pracował w Kijowskim Instytucie Rentgenowskim (Medycznym)m na Wydziale Rentgenowsko-Fizycznym, zajmował się fizyką dielektryków. Jego (i innych pracowników wydziału) eksperymentalne prace przyciągnęły uwagę Abrama Ioffego, dzięki czemu od 1930 pracował w Instytucie Fizyczno-Technicznym w Leningradzie, gdzie zaczął zajmować się właściwościami elektrycznymi i mechanicznymi polimerów, w 1933 opracował metodę otrzymywania mrozoodpornej gumy z syntetycznego kauczuku, która znalazła szerokie zastosowanie w lotnictwie i artylerii. Podczas II wojny światowej kierował pracami ochrony statków przed minami magnetycznymi i torpedami, poza tym wspólnie z I. Kurczatowem i N. Tuczkiewiczem stworzył metodę ochrony przeciwminowej, dzięki czemu w czasie wojny żaden statek wyposażony w odpowiedni system nie został zniszczony przez miny magnetyczne. Od 1943 brał udział w pracach nad stworzeniem broni atomowej, pracował w Laboratorium nr 2 Akademii Nauk ZSRR, w latach 1946-1955 dyrektor Instytutu Problemów Akademii Nauk ZSRR, od 1953 akademik Akademii Nauk ZSRR. Od 1955 zastępca dyrektora, a od 1960 dyrektor Instytutu Energii Atomowej, w latach 1975-1986 prezydent Akademii Nauk ZSRR, od 1988 honorowy dyrektor Instytutu Energii Atomowej im. Kurczatowa. Wniósł wielki wkład w stworzenie atomowej floty podwodnej ZSRR Od 1961 członek KPZR, od 1966 członek KC KPZR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR V, VI i od IX do XI kadencji. Honorowy obywatel Siewierodwińska (1983).

Odznaczenia i nagrodyEdytuj

I medale.

BibliografiaEdytuj