Otwórz menu główne

Antoni Głowacki (ur. 10 lutego 1910 roku w Warszawie – zm. 27 kwietnia 1980 roku w Wellington w Nowej Zelandii), podpułkownik pilot Wojska Polskiego, major (ang. Squadron Leader) Królewskich Sił Powietrznych, as myśliwski II wojny światowej.

Antoni Głowacki
Antek, Toni
8 i 1/3 zwycięstw
Ilustracja
Antoni Głowacki ok. 1945 roku
podpułkownik pilot podpułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1910
Warszawa
Data i miejsce śmierci 27 kwietnia 1980
Wellington
Przebieg służby
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921-1993).svgSiły Powietrzne RP
RAF roundel.svgRAF
Roundel of New Zealand.svgRoyal New Zealand Air Force
Jednostki Dywizjon 501 RAF,
Dywizjon 303,
Dywizjon 308,
Dywizjon 309,
Dywizjon 307,
Dywizjon 302
Stanowiska dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa o Anglię
Późniejsza praca lotnictwo cywilne
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie) Medal Lotniczy (czterokrotnie) Distinguished Flying Cross (Wielka Brytania) Distinguished Flying Medal od 1919

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Po technikum dostał się do Szkoły Wawelberga i Rotwanda. W 1926 r. wstąpił do Aeroklubu Warszawskiego[1]. W wieku 18 lat dostał pracę jako kierownik laboratorium w jednej z fabryk Philipsa[2] i pracował tam do 1930 r. Szkolenie lotnicze rozpoczął koło Łodzi, później trafił do Szkoły w Dęblinie, którą ukończył w 1935 r. Następnie służył w 1. Pułku Lotniczym, od 1938 r. pracował w dęblińskiej szkole jako instruktor[1].

Podczas kampanii wrześniowej walczył w oddziale zwiadu lotniczego Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. W styczniu 1940 roku dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie rozpoczął szkolenia na samolotach bombowych. Poprosił o przeniesienie do lotnictwa myśliwskiego[1]. W sierpniu 1940 roku przeszedł do 501 dywizjonu myśliwskiego „County of Gloucester”, latał na Hurricanach.

24 sierpnia 1940 roku w ciągu jednego dnia w 3 lotach bojowych zestrzelił 5 niemieckich samolotów[3] (jako jedyny Polak). Tydzień później zestrzelony, lądował przymusowo i rozbił samolot (Hurricane oznaczony SD-A), sam został poważnie ranny. W listopadzie 1941 roku trafił do słynnego dywizjonu 303. W połowie 1943 roku trafił do 308 dywizjonu myśliwskiego „Ziemi Krakowskiej”, następnie do 309 dywizjonu myśliwsko-rozpoznawczego „Ziemi Czerwieńskiej”. Latał w 307 dywizjonie „Lwowskich Puchaczy”, a na koniec trafił do 302 dywizjonu myśliwskiego, gdzie koniec wojny zastał go w stopniu podpułkownika.

Po wojnie trafił do Nowej Zelandii, był instruktorem w bazie lotniczej Ohakea w stopniu kapitana. W 1960 roku zakończył służbę w armii i został zatrudniony w nowozelandzkim Departamencie Lotnictwa Cywilnego[2]. Zmarł 27 kwietnia 1980 roku w Wellington w Nowej Zelandii.

Zwycięstwa powietrzneEdytuj

Na liście Bajana zajmuje 17. pozycję z wynikiem 8 i 1/3 zestrzeleń pewnych, 3 prawdopodobnych i 4 uszkodzonych[4].

Zestrzelenia pewneEdytuj

  • Ju 87 – 15 lipca 1940 (pilotował Hurricane Mk. I, SD-A nr VZ124)
  • Do 215 – 15 lipca 1940
  • Bf 109 – 24 sierpnia 1940
  • Ju 88 – 24 sierpnia 1940
  • Bf 109 – 24 sierpnia 1940
  • Bf 109 – 24 sierpnia 1940
  • Ju 88 – 24 sierpnia 1940
  • Bf 109 – 28 sierpnia 1940 (pilotował SD-O nr VZ234)
  • 1/3 He 111

Zestrzelenia prawdopodobneEdytuj

  • Fw 190 – 27 kwietnia 1942
  • Fw 190 – 19 sierpnia 1942

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Antoni Głowacki – the Ace in a Day. hurricane501.co.uk. [dostęp 2019-02-26].
  2. a b Życiorys. samoloty.pl. [dostęp 2019-02-26].
  3. relacja
  4. "Lista Bajana". polishairforce.pl. [dostęp 2019-02-26].
  5. Głowacki Antoni. listakrzystka.pl. [dostęp 2019-02-26].

BibliografiaEdytuj