Armia Kontynentalna

Armia Kontynentalna (ang. Continental Army) – zjednoczona struktura sił zbrojnych trzynastu kolonii, wystawionych przeciw siłom Królestwa Wielkiej Brytanii podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych (1775–1783).

Piechota Armii Kontynentalnej
Generał George Washington, Wódz Naczelny Armii Kontynentalnej

Armię, pod dowództwem mianowanego generałem George’a Washingtona, utworzono na podstawie postanowienia Kongresu Kontynentalnego 14 czerwca 1775, rozwiązano zaś niemal w całości 3 listopada 1783, po podpisaniu układu pokojowego w Paryżu. Drobną część sił pozostałych po armii umieszczono w forcie West Point oraz wydelegowano do strzeżenia granic państwa do czasu, gdy ustawą 3 czerwca 1784, Kongres powołał do życia Armię Stanów Zjednoczonych.

Początkowo Armia Kontynentalna nie składała się z zawodowych żołnierzy, lecz z tak zwanych minutemanów, czyli zwykłych farmerów i myśliwych, którzy na wezwanie wybranych przez lokalne społeczności w chwili zagrożenia chwytali za broń, ale musieli co jakiś czas oddalać się do swych domostw, aby uprawiać pola.

Rewolucja przyciągała ludzi z całego świata. Armia składała się więc z Holendrów, Francuzów, Niemców, a także Polaków (jak Tadeusz Kościuszko czy Kazimierz Pułaski). Geniuszowi organizacyjnemu Washingtona zawdzięczać należy, że Armia nie uległa całkowitemu rozkładowi, a powołany przezeń pruski oficer Friedrich Wilhelm von Steuben przekształcił ją – podczas krytycznej zimy 1777–1778 spędzonej w Valley Forge – w nowoczesną machinę wojenną, zdolną wygrywać bitwy z Brytyjczykami. Każdego roku zasilali ją nowi ochotnicy.

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj