Bambusowce

podrodzina gryzoni

Bambusowce[2] (Rhizomyinae) – podrodzina gryzoni z rodziny ślepcowatych (Spalacidae). Obejmuje dwa rodzaje: Cannomys, Rhizomys. Występuje w południowo-wschodniej Azji[3], oraz we wschodniej Afryce[4]. Najstarsze ślady kopalne są datowane na oligocen[2][4].

Bambusowce
Rhizomyinae[1]
Winge, 1887
Okres istnienia: oligocenholocen
Ilustracja
Cannomys badius
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada żuchwowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina ślepcowate
Podrodzina bambusowce
Synonimy
  • Rhizomyini Winge, 1887
  • Rhizomyinae Thomas, 1896
  • Rhizomyidae Miller and Gidley, 1918

Tryb życiaEdytuj

Bambusowce są dobrze przystosowane do życia podziemnego. W budowie nor pomagają im sprawne łapy i mocne siekacze. Uszy mają krótkie, a oczy małe. Żywią się korzeniami, bulwami i innymi podziemnymi częściami roślin, wyrządzając przy tym często szkody na plantacjach[2].

Rozmieszczenie geograficzneEdytuj

Bambusowce zamieszkują tereny leśne, łąki i zarośla[2] w południowo-wschodniej Azji[3], oraz we wschodniej Afryce[4].

Kopalne ślady występowania bambusowcówEdytuj

Najstarsze kopalne ślady występowania bambusowców datowane na oligocen[2][4]. Za klad bazalny uznawany jest Prokanisamys spp.[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Rhizomyinae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
  3. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Rhizomyinae. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 18 sierpnia 2013]
  4. a b c d e Raquel López-Antoñanzas, Lawrence J. Flynn. A comprehensive phylogeny of extinct and extant Rhizomyinae (Rodentia): evidence for multiple intercontinental dispersals. „Cladistics”. 29 (3), s. 247–273, 2013. The Willi Hennig Society. DOI: 10.1111/j.1096-0031.2012.00426.x. ISSN 1096-0031 (ang.). Sprawdź autora:1.