Otwórz menu główne

Cierpisz (powiat ropczycko-sędziszowski)

wieś w województwie podkarpackim, powiecie ropczycko-sędziszowskim
Zobacz też: Cierpisz w innych znaczeniach tej nazwy.

Cierpiszwieś w Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie ropczycko-sędziszowskim, w gminie Sędziszów Małopolski[4][5].

Cierpisz
wieś
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat ropczycko-sędziszowski
Gmina Sędziszów Małopolski
Liczba ludności (2011) 174[1][2]
Strefa numeracyjna 17
Kod pocztowy 39-123[3]
Tablice rejestracyjne RRS
SIMC 0660593
Położenie na mapie gminy Sędziszów Małopolski
Mapa lokalizacyjna gminy Sędziszów Małopolski
Cierpisz
Cierpisz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cierpisz
Cierpisz
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Cierpisz
Cierpisz
Położenie na mapie powiatu ropczycko-sędziszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu ropczycko-sędziszowskiego
Cierpisz
Cierpisz
Ziemia50°08′44″N 21°43′02″E/50,145556 21,717222

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa rzeszowskiego.

GeografiaEdytuj

Cierpisz jest najdalej na północ wysuniętą miejscowością w gminie. Od północy sąsiaduje z Przedborzem i Hutą Przedborską, leżącymi w gminie Kolbuszowa, od zachodu graniczy z Rudą, a od wschodu i południa z Czarną.

Na przepływającej przez wieś rzece Tuszymce zbudowano zaporę, dzięki czemu powstał zalew, pełen różnych gatunków ryb, gdzie również mają swoje żeremia bobry.

Integralne części wsiEdytuj

Integralne części wsi Cierpisz[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0660618 Na Górce przysiółek
0660630 Za Cegielnią przysiółek

HistoriaEdytuj

Cierpisz został lokowany na przełomie XVI i XVII wieku, na gruntach, należących uprzednio do Czarnej. W dokumentach z 1608 r. jest wzmianka o wsi Tuszymka. Owa Tuszymka to dzisiejszy Cierpisz, zwany kiedyś również Cierpcem. W XVIII wieku, razem z Czarną, Rudą, Kamionką, Iwierzycami, Witkowicami i innymi wsiami w okolicy, należał Cierpisz do uposażenia kasztelanii sandomierskiej.

W roku 1933 było we wsi 60 domów, wszystkie drewniane – 53 z nich nie miało podłóg, w 51 była tylko jedna izba, 48 było pokrytych strzechą.

W czasie II wojny światowej wieś została częściowo wysiedlona przez Niemców na potrzeby tworzonego poligonu przeznaczonego dla SS. W listopadzie 1940 roku wysiedlono część mieszkańców wsi oraz sąsiedniej Rudy, Boreczka i przysiółka Borku Wielkiego - Poręby, a także część Wolicy Ługowej, Wolicy Piaskowej oraz wsi Czarna Sędziszowska[6]. Część mieszkańców zbiegła i ukrywała się w okolicy, a część ukryła się w piwnicach domów po kryjomu próbując uprawiać ziemię. W 1942 esesmani pod kierownictwem Scharfuhrera Bondera rozpoczęli obławę na ukrywających się mieszkańców, którym udało się przekupić SSmanów i złagodzić represje. Zastrzelony został jednak jeden z mieszkańców Jan Dzik, a Michała Saja wysłano do leżącego w okolicy Obozu Pracy Przymusowej w Pustkowie[7].

Po wojnie, na parceli ofiarowanej przez Antoniego Dzika i Marię Sitko, wybudowano szkołę. Nową, murowaną, budowano od 1961 roku. Obecnie szkoła stanowi Oddział Zamiejscowy Szkoły Podstawowej w Czarnej Sędziszowskiej.

PrzypisyEdytuj

  1. Portal polskawliczbach.pl
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-04-18].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  4. a b Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  6. Stanisław Zabierowski, "Pustków hitlerowskie obozy wyniszczenia w służbie SS" KAW, Rzeszów 1981, str.17.
  7. Stanisław Zabierowski, "Pustków hitlerowskie obozy wyniszczenia w służbie SS" KAW, Rzeszów 1981, str.18-21.

Linki zewnętrzneEdytuj