Czarno-Żółte Przymierze
Czarno-Żółte Przymierze (niem. Schwarz-Gelbe Allianz)[6] – największa austriacka monarchistyczna organizacja[3], została założona dnia 6 sierpnia 2004 roku[7]. Współpracuje z czeską partią polityczną Koruna Česká[3].
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Skrót |
SGA |
Lider | |
Data założenia | |
Adres siedziby |
Wiedeń, Hermesstrasse 70 1130 |
Ideologia polityczna |
monarchizm, chrześcijańska demokracja, konserwatyzm społeczny |
Poglądy gospodarcze | |
Liczba członków |
1000 (2014)[5] |
Członkostwo międzynarodowe |
|
Barwy | |
Strona internetowa |
Historia
edytujW autriackich wyborach parlamentarnych z lat 2008 i 2013 Czarno-Żółte Przymierze bezskutecznie próbowało zarejestrować swoją listę wyborczą, do czego potrzebne było 2600 podpisów obywateli[8][9][6]. Koordynatorem kampanii wyborczej był Alexander Simec[9].
W maju 2014 otworzono w Strengbergu biuro regionalne, którego szefem był jeden z zarządców organizacji, Ernst Lahnsteiner; siedzibą biura został budynek, w którym w XVI wieku mieściła się szkoła elementarna[5]. W czerwcu tegoż roku działacze organizacji spotkali się w Sarajewie w celu upamiętnienia zamachu z 1914 roku[5]. Jednym z członków organizacji był ówczesny burmistrz Strengberga Roland Dietl, pełniący również funkcję wiceprezesa Czarno-Żółtego Przymierza[5]. Do ugrupowania należy również część żyjących współcześnie Habsburgów[9], a nawet część monarchistów z Czech i Polski[3].
Poglądy organizacji
edytujCzarno-Żółte Przymierze opowiada się za wprowadzenim monarchii konstytucyjnej[10][9][11][3] z Karolem Habsburgiem-Lotaryńskim jako cesarzem; ten jednak odmówił chęci pełnienia danej funkcji[2][6]. Organizacja deklaruje się jako niereligijny i ponadnarodowy ruch obywatelski, dążący do wprowadzenia monarchii parlamentarnej i ścisłej współpracy z Czechami, Słowacją, Węgrami, Słowenią i Chorwacją[12][13][9][3]; jej wynikiem byłoby utworzenie Federacji Dunajskiej[14][8][7].
Fundamentami organizacji są między innymi chrześcijaństwo oraz oświecenie katolickie; ugrupowanie opowiada się również za demokracją, praworządnością, trójpodziałem władzy, prawem narodów do samostanowienia[15] oraz za wolnością religijną[3]. W ramach utworzenia w parlamencie reprezentacji niegłosujących i niepopierających żadnej partii politycznej obywateli, partia opowiada się za proporcjonalnym względem liczby niegłosujących przydzielaniem przez monarchę odpowiedniej ilości mandatów przeznaczonych dla bezpartyjnych i zasłużonych obywateli[16][3].
Po przywróceniu monarchii, Czarno-Żółte Przymierze postuluje anulowanie ustawy o zniesieniu szlachty, dzięki czemu uprawnieni do używania tytułów szlacheckich byliby potomkowie austro-węgierskich szlachciców, którzy po I wojnie światowej aktywnie wspierali powrót monarchii[16]. Jeżeli monarcha uzna, że rząd podjął decyzję niezgodną z wolą większości obywateli, może zarządzić wiążące referendum[16][5][9][3][6]. Działacze partii postulują również utworzenie reprezentującą obywateli Radę Kontroli (niem. Kontrollrat), która byłaby uprawniona do zmuszenia monarchy do abdykacji w przypadku poważnego naruszenia prawa z jego strony lub jego niekompetencji; po zrzeczeniu się władzy następuje sukcesja[16][3][6]. Rada Kontroli miałaby być powoływana przez obie izby austriackiego parlamentu (przez Radę Narodową oraz Radę Federalną) i postulowaną Radę Koronną (niem. Kronrat), pełniącą funkcję osobistej rady doradczej monarchy[16].
Ugrupowanie opowiada się również za restrykcyjną polityką azylową oraz za współpracą ze Słowenią w kwestii rejestracji osób ubiegających się o azyl[17].
Organizacja uważa, że ingerencja w życie obywateli ze strony państwa oraz Unii Europejskiej powinna być minimalna[18]. Wspiera również legalizację marihuany oraz państwowy monopol na jej sprzedaż[9]. Ugrupowanie uznaje związki partnerskie; jest jednak zdania, że małżeństwa oraz adopcja dzieci powinny być dostępne jedynie dla par heteroseksualnych[18].
Postulaty organizacji
edytuj- inwestowanie w system edukacji,
- reforma aparatu państwowego,
- przywrócenie cesarstwa[9][20] oraz uprawnienie głowy państwa do zarządzania referendów,
- walka z prywatyzacją[6].
- dążenie do samowystarczalności gospodarczej,
- działania na rzecz wzrostu liczby gospodarstwa rolnych,
- kontrola państwa nad zasobami naturalnymi,
- ochrona miejsc pracy w Austrii,
- ograniczenie zużycia wody przez branże przemysłowe i handlowe w ramach przeciwdziałaniu obniżania się poziomu wód gruntowych,
- podwyższenie kapitału zakładowego spółek akcyjnych,
- promowanie regionalnych małych i średnich przedsiębiorstw,
- promowanie wytwarzania energii alternatywnej oraz elektrycznej w mikro- i małych elektrowniach,
- umożliwienie obywatelom podejmowania decyzji w kwestii projektów gospodarczych, jak budowa dróg bądź osiedli przemysłowych,
- uprzywilejowanie w kwestii podatków przedsiębiorstw recyklingowych oraz wytwarzających produkty możliwe do poddania recyklingowi
- uregulowanie stopy procentowej w przedziale 6-10%,
- utrzymanie systemu waluty złotej,
- wprowadzenie niskich podatków oraz prostych przepisów podatkowych,
- wprowadzenie podstaw ogrodnictwa jako nowego przedmiotu szkolnego,
- wsparcie dla gospodarki naturalnej,
- wspieranie przedsiębiorstw wykorzystujących w niskim stopniu zasoby rzadkie i nieodnawialne,
- zachęcanie przedsiębiorstw do opracowywania produktów niewymagających zużycia ropy naftowej,
- zakazanie powierzania stanowisk kierowniczych członkom partii politycznych w państwowych przedsiębiorstwach,
- zmniejszenie dotacji rolniczych dla dużych przedsiębiorstw oraz ich zwiększenie dla małych gospodarstw,
- zniesienie obowiązku członkostwa w izbach handlowych,
- zniesienie przepisów antynikotynowych oraz liberalizacja przepisów sanitarnych przy możliwej negocjacji z Unią Europejską,
- zwiększenie limitu zwolnienia z podatku VAT.
- dbanie o używanie austriackiej odmiany języka niemieckiego przez austriacką prasę oraz instytucje kultury,
- promowanie dialektów regionalnych,
- nadanie Tyrolowi Południowemu uprawnień jak ustanowienie własnej władzy wykonawczej reprezentowaną wspólnie przez Austrię i Włochy,
- nawiązanie i utrzymywanie przyjaznych relacji z Czechami, Słowacją, Węgrami, Słowenią i Chorwacją,
- sprzeciw wobec przystąpienia Turcji do Unii Europejskiej[3],
- umożliwienie posiadania podwójnego obywatelstwa (austriackiego i włoskiego) przez mieszkańców Tyrolu Południowego,
- ustanowienie sojuszu państw Europy Środkowej ze wspólną polityką zagraniczną, gospodarczą i obronną; przeprowadzenie wśród obywateli referendum w kwestii wdrożenia tegoż postulatu w ramach NATO,
- zakazanie zmiany tekstu hymnów narodowych austriackich krajów związkowych.
- modernizacja szkół średnich i zawodowych,
- nauka patriotyzmu oraz otwartości na inne kultury,
- odmłodzenie kadry pedagogicznej poprzez wycofywanie z działalności dydaktycznej nauczycieli, którzy ukończyli 50. rok życia oraz przenoszenie ich do pełnienia funkcji doradczych i pomocniczych bądź do edukowania osób dorosłych,
- promowanie języków używanych w Europie Środkowej,
- promowanie popołudniowych zajęć sportowych, harcerskich i ogrodniczych,
- przywrócenie wyborów do samorządów studenckich,
- wprowadzenie lekcji etyki jako obowiązkowej,
- wprowadzenie obowiązkowych mundurków szkolnych w szkołach publicznych; dofinansowywanie ich przez państwo,
- wydłużenie obowiązkowego okresu nauki z 9 do 10 lat,
- zapewnienie bezpłatnych studiów dla austriackich absolwentów szkół średnich.
- anulowanie udzielania subwencji partiom politycznym oraz finansowania ich kampanii z publicznych środków,
- odbieranie austriackiego obywatelstwa osobom aktywnie wspierających organizacje terrorystyczne jak Państwo Islamskie oraz uniemożliwienie im wjazdu do Austrii,
- opodatkowanie gier zawierających przemoc[9] oraz przeznaczanie pieniędzy z podatku na organizacje pomagające ofiarom przestępstw z użyciem przemocy,
- powoływanie polityków na urząd szefów ministerstw na podstawie kompetencji,
- reforma policji,
- ustanowienie obowiązku ujawniania wszystkich finansów partii politycznych oraz składania oświadczeń majątkowych przez polityków,
- wyrównanie wynagrodzenia dla kobiet i mężczyzn,
- zakazanie urzędnikom dołączania do partii politycznych,
- zmniejszenie liczby członków Rady Narodowej,
- znaczne obniżenie pensji polityków.
- budowa elektrowni jądrowych na mocy referendum[9][6],
- działanie na rzecz uniezależnienia się od importu energii elektrycznej,
- opuszczenie Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej[25],
- uchwalenie ustawy o ochronie środowiska obowiązującej na terenie całej Austrii; uwzględnienie szczególnych okoliczności w części regionów,
- utworzenie wspólnego środkowoeuropejskiego organu działającego na rzecz ochrony środowiska.
- niedołączanie do sojuszy obronnych przez Austrię,
- utrzymanie powszechnego poboru do wojska,
- utworzenie środkowoeuropejskiej Rady Obrony.
- integracja mniejszości narodowych,
- oznaczanie części nazw miejscowości w języku ojczystym oraz mniejszości.
- finansowanie co najmniej trzypokoleniowej rodzin mieszkających razem,
- promowanie działań społecznych i prozdrowotnych,
- wprowadzenie w kraju jednolitej ustawy o ochronie młodzieży,
- wprowadzenie ulg podatkowych dla rodziców pracujących w pełnym wymiarze godzin.
Kontrowersje
edytujCzarno-Żółte Przymierze było uważane za organizację działającą na granicy legalności, jednak Federalny Urząd Ochrony Konstytucji i Kontrterroryzmu nie wykazał łamania prawa[5].
W 2019 roku działacze Czarno-Żółtego Przymierza zorganizowali w Wiedniu II Kongres Monarchistów Europejskich, kontrowersje wywołało zaproszenie Stanisława Worobjowa, lidera Rosyjskiego Ruchu Imperialnego ; jego organizacja była znana ze wspierania prorosyjskich separatystów w Donbasie oraz z finansowania Nordyckiego Ruchu Oporu[20]. Sam Worobjow znany jest z antysemickich wypowiedzi, a władze austriackie przeciwdziałają takowej postawie[20].
Przypisy
edytuj- ↑ Vorstand. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ a b Michaela Reibenwein: Monarchisten: Die Sehnsucht nach dem Kaiser. kurier.at, 2018-12-08. (niem.).
- ↑ a b c d e f g h i j k Lu Dapeng (陆大鹏): 奥地利君主复辟派眼中的当代政治. jiemian.com, 2018-05-11. (chiń.).
- ↑ a b Wirtschaft. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ a b c d e f Hannes Fehringer, Josef Moser: Die blauen Dragoner, sie reiten. nachrichten.at, 2014-05-27. (niem.).
- ↑ a b c d e f g Wojciech Gatz, Andrzej Krzyk: Niech żyje Dom Austrii!. legitymizm.org. (pol.).
- ↑ a b Long i Palmer 2008 ↓, s. 109.
- ↑ a b Rakouští monarchisté lákají (nejen) Čechy do nové velmoci. tyden.cz, 2013-07-11. (cz.).
- ↑ a b c d e f g h i j Andreas Glas: Ein Kaiser für Österreich. sueddeutsche.de, 2013-07-05. (niem.).
- ↑ "Demokratische Monarchie ist die beste Staatsform". oe24.at, 2007-11-12. (niem.).
- ↑ Ausstellung: Franz Joseph I., der ewige Kaiser. mainpost.de, 2016-10-10. [dostęp 2019-03-27]. (niem.).
- ↑ Die Monarchisten. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ Mitteleuropa. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ Donauföderation. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ Grundzüge des SGA-Programmes. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ a b c d e Monarch und Adel. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ Asylpolitik. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ a b Gesellschaft. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ Programm. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ a b c Монархисты Австрии пригласили на свой конгресс главаря российских неонацистов. ukrinform.ru, 2019-12-10. [dostęp 2022-10-14]. (ros.).
- ↑ Europapolitik. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ Bildung. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ Innenpolitik. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ Umwelt. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ a b Energie. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ Verteidigung. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ Minderheitenpolitik. sga.monarchisten.org. (niem.).
- ↑ Familie. sga.monarchisten.org. (niem.).
Bibliografia
edytuj- Phil Long, Nicola J. Palmer, Royal Tourism: Excursions Around Monarchy, 2008, ISBN 978-1-84541-080-3 .
Linki zewnętrzne
edytuj- Artstettener Manifest (niem.)