Otwórz menu główne

Czesław Malinowski (ur. 14 lipca 1912 w Konecku, zm. 18 listopada 1986 w Warszawie) – polski lotnik kapitan nawigator, odznaczony Virtuti Militari, flight lieutenant RAF, numer ewidencyjny RAF P-0.667, wieloletni nawigator PLL LOT. W starszych dokumentach używana też była inna wersja nazwiska – Czesław Pobóg-Malinowski.

Czesław Malinowski
Czesław Pobóg-Malinowski
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1912
Koneck
Data i miejsce śmierci 18 listopada 1986
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1931-1945
Siły zbrojne Orzełek II RP.svgWojsko Polskie
Roundel of Poland (1921-1993).svglotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svgRAF
Jednostki 41 Eskadra Rozpoznawcza
Dywizjon 301
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Późniejsza praca PLL LOT
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Medal Lotniczy Distinguished Flying Cross (Wielka Brytania)

Spis treści

Przed wybuchem II wojny światowejEdytuj

W 1931 ukończył Korpus Kadetów Nr 3 w Rawiczu, a dwa lata później Szkołę Podchorążych Piechoty w Komorowie. 15 sierpnia 1933 mianowany został podporucznikiem w korpusie oficerów piechoty i przydzielony do 71 pułku piechoty. Zgłosił się na Kurs Aplikacyjny Oficerów Lotnictwa, który ukończył w 1935 ze specjalnością lotniczą obserwator. Przydzielony do 4 pułku lotniczego w Toruniu, 41 eskadry liniowej, od lipca 1939 przemianowaną na rozpoznawczą.

Jeszcze przed rozpoczęciem działań wojennych w połowie lipca 1939 samolotem pilotowanym przez płk. pil. Bolesława Stachonia, ówczesnego dowódcę 4 pułku lotniczego, później d-ca lotnictwa Armii „Pomorze” wraz pchor. obs. Janem Klocek,z rozkazu dowódcy Armii „Pomorze” wykonał rozpoznanie fotograficzne i wzrokowe wojsk oraz instalacji wojskowych w tym lotnisk w okolicach Królewca i Olsztyna (Prusy Wschodnie) oraz nad granicą z Wolnym Miastem Gdańskiem[1]. Do wybuchu wojny wylatał 150 h i awansował do stopnia porucznika.

Czas II wojny światowejEdytuj

W czasie kampanii wrześniowej wykonał jeden lot bojowy na rzecz swojej eskadry.

2.09 z lotniska Zdunowo załoga w składzie por. obs. Czesław Malinowski, ppor. pil. Bolesław Kuzian i st. szer. Tadeusz Rybacki, dokonała rozpoznania wojsk nieprzyjaciela na drogach w rejonie Olsztynek – Nidzica – Wielbark (nad ówczesnymi Prusami Wschodnimi). Według relacji obserwatora por. Malinowskiego[2][3] zrzucono także bomby na stację kolejową w Nidzicy. Było to prawdopodobnie pierwsze bombardowanie terytorium III Rzeszy w czasie II wojny światowej, jednakże była to samodzielna akcja personelu eskadry, wykonana podczas lotu rozpoznawczego, a nie wykonanie rozkazu bojowego wyższego dowództwa.

11.09 w czasie przelotu ostatniego samolotu PZL.23B Karaś na nowe lotnisko w Brześciu nad Bugiem, samolot został ostrzelany przez myśliwce nieprzyjaciela, a uszkodzony samolot rozbił się podczas lądowania.

18.09 wraz z resztą eskadry przekroczył granicę polsko-rumuńską. Internowany w obozie w Craiovej, już na początku października ewakuował się do Jugosławii, a dalej do Francji i w końcu Wielkiej Brytanii.

Od grudnia 1940 służył w 301 dywizjonie bombowym „Ziemi Pomorskiej”.

Podczas 2 tur lotów bojowych uczestniczył w bombardowaniu floty inwazyjnej w portach nad kanałem La Manche, w nalotach nad Berlin, Bremę, Zagłębie Ruhry etc. Wraz z innymi załogami RAF brał udział w operacji przeciwko pancernikom Kriegsmarine „Gneisenau” i „Scharnhorst”.

Po zakończeniu lotów bojowych pracował jako instruktor nawigacji w ośrodku szkoleniowym w Brighton.

Po zakończeniu II wojny światowejEdytuj

Korzystając z możliwości dla demobilizowanych lotników, zdobył uprawnienia nawigatora cywilnego lotnictwa komunikacyjnego.

W 1947 wraz z rodziną powrócił do Polski.

Od 15.09.1947 zatrudniony w PLL „LOT”. Ze względu na ograniczone zaufanie władzy ludowej rzadko w powietrzu, głównie jako wykorzystywany jako naziemny instruktor nawigator. W lutym 1954 w czasie kolejnej fali represji zwolniony z PLL „LOT” z wilczym biletem do jakiejkolwiek pracy. Przez 1,5 roku pracował dorywczo jako robotnik budowlany, a później jako magazynier w PKS. Wiosną 1957 dzięki październikowej odwilży mógł powrócić do pracy w PLL „LOT”, a w 1958 do latania. W dwa lata później jako jeden z pierwszych odbył przeszkolenie na turbośmigłowych samolotach Ił-18.

Do czasu emerytury w 1975 r. wylatał w PLL „LOT” ponad 7 mln kilometrów, spędzając ponad 12 tys. godzin w powietrzu.

Poza pracą działał w Zespole Nawigacji PAN oraz Kole Lotniczym ZBoWiD przy PLL „LOT”.

Będąc już na emeryturze wraz z kolegą pilotem Klemensem Długaszewskim, również wieloletnim pracownikiem LOT-u, został symbolicznym ojcem chrzestnym nowego samolotu typu Ił-62M, któremu nadano imię gen. Władysława Sikorskiego (numer SP-LBD).

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, WKŁ, 1989. ISBN 83-206-0760-4.
  2. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, WKŁ, 1982. ISBN 83-206-0281-5.
  3. Janusz Piekałkiewicz: Wojna w powietrzu 1939 - 1945. Warszawa: Agencja Wydawnicza Jerzy Mostowski, 2001. ISBN 83-7250036-3.