Czesław Malinowski

Oficer Wojska Polskiego

Czesław Malinowski (ur. 14 lipca 1912 w Konecku, zm. 18 listopada 1986 w Warszawie) – polski lotnik kapitan nawigator, odznaczony Virtuti Militari, flight lieutenant RAF, numer ewidencyjny RAF P-0.667, wieloletni nawigator PLL LOT. W starszych dokumentach używana też była inna wersja nazwiska – Czesław Pobóg-Malinowski.

Czesław Malinowski
Czesław Pobóg-Malinowski
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1912
Koneck
Data i miejsce śmierci 18 listopada 1986
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1931-1945
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 41 Eskadra Rozpoznawcza
Dywizjon 301
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Późniejsza praca PLL LOT
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Medal Lotniczy Krzyż Wybitnej Służby Lotniczej (Wielka Brytania)

Przed wybuchem II wojny światowejEdytuj

W 1931 ukończył Korpus Kadetów Nr 3 w Rawiczu, a dwa lata później Szkołę Podchorążych Piechoty w Komorowie. 15 sierpnia 1933 mianowany został podporucznikiem w korpusie oficerów piechoty i przydzielony do 71 pułku piechoty. Zgłosił się na Kurs Aplikacyjny Oficerów Lotnictwa, który ukończył w 1935 ze specjalnością lotniczą obserwator. Przydzielony do 4 pułku lotniczego w Toruniu, 41 eskadry liniowej, od lipca 1939 przemianowaną na rozpoznawczą.

Jeszcze przed rozpoczęciem działań wojennych w połowie lipca 1939 samolotem pilotowanym przez płk. pil. Bolesława Stachonia, ówczesnego dowódcę 4 pułku lotniczego, później d-ca lotnictwa Armii „Pomorze” wraz pchor. obs. Janem Klocek,z rozkazu dowódcy Armii „Pomorze” wykonał rozpoznanie fotograficzne i wzrokowe wojsk oraz instalacji wojskowych w tym lotnisk w okolicach Królewca i Olsztyna (Prusy Wschodnie) oraz nad granicą z Wolnym Miastem Gdańskiem[1]. Do wybuchu wojny wylatał 150 h i awansował do stopnia porucznika.

Czas II wojny światowejEdytuj

W czasie kampanii wrześniowej wykonał jeden lot bojowy na rzecz swojej eskadry.

2.09 z lotniska Zdunowo załoga w składzie por. obs. Czesław Malinowski, ppor. pil. Bolesław Kuzian i st. szer. Tadeusz Rybacki, dokonała rozpoznania wojsk nieprzyjaciela na drogach w rejonie Olsztynek – Nidzica – Wielbark (nad ówczesnymi Prusami Wschodnimi). Według relacji obserwatora por. Malinowskiego[2][3] zrzucono także bomby na stację kolejową w Nidzicy. Było to prawdopodobnie pierwsze bombardowanie terytorium III Rzeszy w czasie II wojny światowej, jednakże była to samodzielna akcja personelu eskadry, wykonana podczas lotu rozpoznawczego, a nie wykonanie rozkazu bojowego wyższego dowództwa.

11.09 w czasie przelotu ostatniego samolotu PZL.23B Karaś na nowe lotnisko w Brześciu nad Bugiem, samolot został ostrzelany przez myśliwce nieprzyjaciela, a uszkodzony samolot rozbił się podczas lądowania.

18.09 wraz z resztą eskadry przekroczył granicę polsko-rumuńską. Internowany w obozie w Craiovej, już na początku października ewakuował się do Jugosławii, a dalej do Francji i w końcu Wielkiej Brytanii.

Od grudnia 1940 służył w 301 dywizjonie bombowym „Ziemi Pomorskiej”.

Podczas 2 tur lotów bojowych uczestniczył w bombardowaniu floty inwazyjnej w portach nad kanałem La Manche, w nalotach nad Berlin, Bremę, Zagłębie Ruhry etc. Wraz z innymi załogami RAF brał udział w operacji przeciwko pancernikom Kriegsmarine „Gneisenau” i „Scharnhorst”.

Po zakończeniu lotów bojowych pracował jako instruktor nawigacji w ośrodku szkoleniowym w Brighton.

Po zakończeniu II wojny światowejEdytuj

Korzystając z możliwości dla demobilizowanych lotników, zdobył uprawnienia nawigatora cywilnego lotnictwa komunikacyjnego.

W 1947 wraz z rodziną powrócił do Polski.

Od 15.09.1947 zatrudniony w PLL „LOT”. Ze względu na ograniczone zaufanie władzy ludowej rzadko w powietrzu, głównie jako wykorzystywany jako naziemny instruktor nawigator. W lutym 1954 w czasie kolejnej fali represji zwolniony z PLL „LOT” z wilczym biletem do jakiejkolwiek pracy. Przez 1,5 roku pracował dorywczo jako robotnik budowlany, a później jako magazynier w PKS. Wiosną 1957 dzięki październikowej odwilży mógł powrócić do pracy w PLL „LOT”, a w 1958 do latania. W dwa lata później jako jeden z pierwszych odbył przeszkolenie na turbośmigłowych samolotach Ił-18.

Do czasu emerytury w 1975 r. wylatał w PLL „LOT” ponad 7 mln kilometrów, spędzając ponad 12 tys. godzin w powietrzu.

Poza pracą działał w Zespole Nawigacji PAN oraz Kole Lotniczym ZBoWiD przy PLL „LOT”.

Będąc już na emeryturze wraz z kolegą pilotem Klemensem Długaszewskim, również wieloletnim pracownikiem LOT-u, został symbolicznym ojcem chrzestnym nowego samolotu typu Ił-62M, któremu nadano imię gen. Władysława Sikorskiego (numer SP-LBD).

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, WKŁ, 1989. ISBN 83-206-0760-4.
  2. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, WKŁ, 1982. ISBN 83-206-0281-5.
  3. Janusz Piekałkiewicz: Wojna w powietrzu 1939 - 1945. Warszawa: Agencja Wydawnicza Jerzy Mostowski, 2001. ISBN 83-7250036-3.