Otwórz menu główne

Doruchów

wieś w województwie wielkopolskim

Doruchów – wieś w Polsce, położona w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrzeszowskim, w gminie Doruchów, przy drodze wojewódzkiej nr 450 między Grabowem nad Prosną, a Wieruszowem.

Doruchów
Herb
Herb
Dwór w Doruchowie
Dwór w Doruchowie
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat ostrzeszowski
Gmina Doruchów
Liczba ludności (2009) 2400
Strefa numeracyjna 62
Kod pocztowy 63-505[1]
Tablice rejestracyjne POT
SIMC 0196635
Położenie na mapie gminy Doruchów
Mapa lokalizacyjna gminy Doruchów
Doruchów
Doruchów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Doruchów
Doruchów
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Doruchów
Doruchów
Położenie na mapie powiatu ostrzeszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu ostrzeszowskiego
Doruchów
Doruchów
Ziemia51°24′59″N 18°04′34″E/51,416389 18,076111
Strona internetowa miejscowości

Siedziba gminy Doruchów

Położona jest w Kotlinie Grabowskiej, ok. 11 km na wschód od Ostrzeszowa i ok. 35 km na południe od Ostrowa Wielkopolskiego. Druga pod względem liczby mieszkańców miejscowość powiatu ostrzeszowskiego. Nie posiada praw miejskich

NazwaEdytuj

W 1295 w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis miejscowość wymieniona jest jako villa Doruchowo[2].

Części wsiEdytuj

Integralne części wsi Doruchów[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0196641 Dąbrówka część wsi
0196658 Emilianów część wsi
0196664 Huby część wsi

HistoriaEdytuj

Pierwsza wzmianka o Doruchowie pochodzi z 1213. Do XIX wieku znajdował się tu ośrodek hutnictwa żelaza na niewielką skalę. W Doruchowie urodził się Teofil Wolicki, arcybiskup poznańsko-gnieźnieński, a w sąsiednim Tokarzewie jeden z najznamienitszych polskich geografów, profesor Zbyszko Chojnicki.

W XV i XIV wieku istniały tutaj huty żelaza, a do 1852 czynna była kopalnia wapienia.

Podczas Powstania wielkopolskiego we wsi przebywał sztab Frontu Południowego, w ramach którego walczył 11 Pułk Strzelców Wielkopolskich, dowodzony przez Stanisława Thiela.

Proces czarownicEdytuj

W odległości ok. 1 km od miejscowości znajduje się wzgórze zwane „Wzgórzem Czarownic”. Według anonimowej relacji, podpisanej X.A.R., a opublikowanej w roku 1835, na tym wzgórzu w roku 1775, miano spalić na stosie 11 kobiet, a 3 dalsze miały wcześniej zginąć w trakcie tortur. Kobiety te zostały oskarżone o rzucanie czarów na dziedziczkę i utrzymywanie kontaktów z diabłami[5].

Janusz Tazbir uważa że opis procesu i kaźni mógł być literackim dziełem Konstantego Majeranowskiego, a w Doruchowie zginęło 6 kobiet lecz niekoniecznie w roku 1775. W Archiwum Akt Dawnych w Ostrzeszowie znajduje się dokument z roku 1783 według którego wójt i ławnicy z Grabowa nad Prosną zostali usunięci z urzędów za to że wezwani przez dziedzica z Doruchowa skazali na spalenie na stosie 6 kobiet uznanych za czarownice[5]. W roku 1776 Sejm znosząc karę śmierci za uprawianie czarów nie wspomniał w uchwale o tym rzekomo głośnym wydarzeniu[6].

ZabytkiEdytuj

 
Kościół św. Stanisława Kostki
  • kościół parafialny z monstrancją z XVIII wieku, która miała być ufundowana przez doruchowskiego dziedzica – pośredniego sprawcę procesu czarownic z 1775
  • grobowiec rodu Thiel, w którym pochowany jest m.in. Stanisław Thiel
  • Młyn z początków XIX wieku, początkowo młyn wodny, a od 1959 (po elektryfikacji) elektryczny, obecnie w posiadaniu rodziny Bogaczyńskich.
  • dworek rodziny Thielów mieszczący się w parku (obecnie biblioteka publiczna)


Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT
  5. a b B. Szymański. Spór o czarownice. „Czas Ostrzeszowski”, 2005 nr 33. 
  6. Janusz Tazbir, "Proces czarownic w Doruchowie", w: tegoż "Cudzym Piórem... Falsyfikaty historyczno-literackie", Poznań 2002.

Linki zewnętrzneEdytuj