Otwórz menu główne

Dziesiąty Kneset (1981–1984)

lista w projekcie Wikimedia

Oficjalne wyniki wyborówEdytuj

Partia Głosy Procent Mandaty
Likud (ליכוד) 718.941 37,1% 48
Blok Pracy (Ma’arach, המערך) 708.536 36,6% 47
Narodowa Partia Religijna (Mafdal) (מפלגה דתית לאומית-מפד"ל) 95.232 4,9% 6
Agudat Israel (אגודת ישראל) 72.312 3,7% 4
Hadasz (Demokratyczny Front na Rzecz Pokoju i Równości) (החזית הדמוקרטית לשלום ולשוויון) 64.918 3,4% 4
Tami 44.103 2,3% 3
Techijja (תחיה) 40.700 2,3% 3
Telem 30.600 1,6% 2
Szinui (שינוי) 29.837 1,5% 2
Ratz (רצ) 27.921 1,4% 1
Razem 1.937.366 100,0% 120

PosłowieEdytuj

Posłowie wybrani w wyborach[1]:

Partia Posłowie
Likud Mosze Arens, Joram Aridor, Menachem Begin, Elijjahu Ben Elisar, Jicchak Berman, Me’ir Kohen-Awidow, Jigal Kohen-Orgad, Jigal Kohen, Chajjim Korfu, Micha’el Dekel, Sara Doron, Simcha Erlich, Mirjam Glazer-Ta’asa, Pinchas Goldstein, Pesach Grupper, Mosze Kacaw, Chajjim Kaufman, Eli’ezer Kulas, Dawid Lewi, Amnon Lin, Etan Liwni, Dawid Magen, Ja’akow Meridor, Roni Milo, Jicchak Moda’i, Amal Nasser el-Din, Mosze Nissim, Akiwa Nof, Ehud Olmert, Gidon Patt, Jehuda Perach, Jicchak Perec, Micha’el Reisser, Cewi Rener, Josef Rom, Menachem Sawidor, Jicchak Sejger, Beni Szalita, Icchak Szamir, Awraham Szarir, Ariel Szaron, Me’ir Szitrit, Dawid Sziffman, Dow Szilanski, Eli’ezer Szostak, Dan Tichon, Dror Zeigerman, Mordechaj Cippori
Koalicja Pracy Jacques Amir, Adi’el Amora’i, Nawa Arad, Szoszanna Arbeli-Almozlino, Chajjim Bar-Lew, Micha’el Bar-Zohar, Uzzi Baram, Dow Ben-Me’ir, Naftali Blumenthal, Abba Eban, Refa’el Ederi, Tamar Eszel, Naftali Feder, Ja’akow Gil, Elazar Granot, Mordechaj Gur, Menachem Hakohen, Aharon Harel, Mosze Charif, Micha’el Charisz, Jehuda Chaszaj, Chaim Herzog, Szelomo Hillel, Awraham Kac-Oz, Hamad Chalajla, Jerucham Meszel, Aharon Nahmias, Ra’anan Na’im, Ora Namir, Arje Nehemkin, Szimon Peres, Icchak Rabin, Emri Ron, Danijjel Rosolio, Josi Sarid, Uri Sebag, Mosze Szachal, Wiktor Szem-Tow, Elijjahu Speiser, Refa’el Suwisa, Ja’ir Caban, Ja’akow Cur, Muhammad Watad, Szewach Weiss, Gad Ja’akowi, Jechezkel Zakaj, Dow Zakin
Narodowa Partia Religijna Eli’ezer Awtabi, Jehuda Ben-Me’ir, Josef Burg, Chajjim Drukman, Zewulun Hammer, Awraham Melammed
Agudat Israel' Szemu’el Halpert, Szelomo Lorincz, Menachem Porusz, Awraham Josef Szapira
Hadasz' Charlie Biton, Taufik Tubi, Me’ir Wilner, Taufik Zi’ad
Techijja Ge’ula Kohen, Juwal Ne’eman, Chanan Porat
Tami Aharon Abuchacira, Ben-Cijjon Rubin, Aharon Uzan
Telem Mosze Dajan, Mordechaj Ben-Porat
Szinui Amnon Rubinstein, Mordechaj Wirszubski
Ratz Szulammit Alloni

ZmianyEdytuj

Zmiany w trakcie kadencji[1]:

Następca Poprzednik Data Partia
Jigga’el Hurwic Mosze Dajan Telem 16 października 1981
Edna Solodar Mosze Charif Koalicja Pracy 16 stycznia 1982
Micha’el Kleiner Mosze Arens Likud 19 stycznia 1982
Ari’el Weinstein Dawid Sziffman Likud 18 października 1982
Nachman Raz Chaim Herzog Koalicja Pracy 22 marca 1983
Chajjim Ramon Danijjel Rosolio Koalicja Pracy 16 marca 1983
Awraham Hirszson Simcha Erlich Likud 19 czerwca 1983
Cewi Sziloach Chanan Porat Techijja 7 marca 1984

HistoriaEdytuj

Najważniejszym wydarzeniem była „operacja Pokój dla Galilei”, która rozpoczęła się w czerwcu 1982. Deklarowanym celem operacji była likwidacja baz palestyńskich terrorystów w południowym Libanie, jednak stopniowo rozszerzyła się w wielką operację zmierzającą do nowych wyborów w Libanie i stworzenia rządu, który byłby skłonny do zawarcia traktatu pokojowego z Izraelem oraz likwidacji Organizacji Wyzwolenia Palestyny.

operacja początkowo cieszyła się szerokim poparciem w Izraelu, jednak z upływem czasu wzrastał w siłę obóz opozycji, który głośno krytykował działania wojskowe w Libanie.

Kontrowersje nasiliły się po masakrze palestyńskich uchodźców w obozach Sabra i Szatilla, w pobliżu Bejrutu. Zostały one zaplanowane i zrealizowane przez chrześcijańskie milicje libańskie. W listopadzie 1982 parlament powołał komisję dochodzeniową Cohena, która miała zbadać polityczne i wojskowe czynniki, które doprowadziły do tych masakr. Ogłoszone wyniki dochodzenia doprowadziły do dymisji Ariela Szarona ze stanowiska ministra obrony.

W tym okresie Kneset podjął decyzję o objęciu Wzgórz Golan izraelskim prawem. Operacja wycofania izraelskich wojsk z Synaju została zakończona dramatyczną ewakuacją osiedla Jamit.

W gospodarce Izrael przeżywał poważny kryzys finansowy, podczas którego upadło kilkanaście banków. Kryzys finansowy władz samorządowych trafił na forum obrad Knesetu. Pod koniec kadencji parlamentu inflacja wzrosła do trzycyfrowego poziomu. Minister finansów przedstawił plan dewaluacji szekla. Podczas kryzysu partie religijne podjęły wysiłek zmienienia religijnego status guo w Izraelu. W wyniku podjętych działań wstrzymano loty samolotów El-Al w szabat.

W tym okresie nasiliła swoją działalność ekstremistyczna grupa religijna „Atra Kadisha”. Kneset zajmował się również problemem odkrytych starożytnych grobów na terenie placu budowy hotelu „Hamat Gader” w Tyberiadzie.

Innymi sprawami były: morderstwo pokojowego działacza Emila Grunsweiga, obawy przed działalnością prawicowych organizacji żydowskich, malwersacje finansowe w spółkach autobusowych, morderstwo młodocianego Danny Katza w Hajfie (zamordowany przez Arabów). Kneset zajmował się również sprawami związanymi ze wzrostem imigracji. 5 maja 1982 odbyła się debata nad fundamentami izraelskiego systemu parlamentarnego.

Dziewiętnasty rząd (1981–1983)Edytuj

Dziewiętnasty rząd został sformowany przez Menachema Begina w dniu 5 sierpnia 1981.

Premier ustąpił z przyczyn zdrowotnych.

Dwudziesty rząd (1983–1984)Edytuj

Dwudziesty rząd został sformowany przez Icchaka Szamira w dniu 10 października 1983.

Rząd sprawował swoje obowiązki do czasu przeprowadzenia wyborów i sformowania nowego rządu.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Members of the Tenth Knesset. knesset.gov.il. [dostęp 2015-12-27].