Eberhard von der Mark

Eberhard von der Mark (ur. 31 maja 1472 w Sedanie, zm. 27 lutego 1538 w Liège) – niderlandzki kardynał.

Eberhard von der Mark
kardynał prezbiter
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 31 maja 1572
Sedan
Data i miejsce śmierci 27 lutego 1538
Liège
biskup Liège
Okres sprawowania 1506–1538
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 13 maja 1506
Sakra biskupia 17 maja 1506
Kreacja kardynalska 9 sierpnia 1521
Leon X
Kościół tytularny San Crisogono
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 17 maja 1506
Konsekrator Libert von Broechem
Współkonsekratorzy François Chaillet
Jean Bourgeois

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 31 maja 1572 roku w Sedanie, jako syn Roberta von der Marka i Jeanne de Marley, pochodzących z biskupstwa Liège[1]. Studiował na Uniwersytecie Kolońskim, gdzie uzyskał licencjat z prawa kanonicznego[1]. W młodości został kanonikiem kapituły katedralnej w Liège, a kilkanaście lat później po podróży do Rzymu – protonotariuszem apostolskim[1]. Ludwik XII mianował go francuskim ambasadorem przy Maksymilianie I[1]. 25 lutego 1506 roku został wybrany biskupem Liège[2]. 13 maja przyjął święcenia kapłańskie, a cztery dni później – sakrę[2]. Dwa lata później został także biskupem Chartres i pełnił tę funkcję do 1525 roku[2]. Z czasem przestał sprzyjać Francji i sprzymierzył się z cesarzem, dzięki czemu w 1509 roku został księciem-biskupem Liège[1]. Był ambasadorem Karola V we Frankfurcie, co zapewniło arcyksięciu Austrii elekcję na nowego cesarza w 1519 roku[1]. Karol mianował go swoim doradcą, a rok później – dożywotnim administratorem apostolskim Walencji[1]. Kapituła katedralna wybrała na arcybiskupa Gaspara Jofré de Borję, jednak Leon X nie zatwierdził tej decyzji i mianował Marka na funkcję arcybiskupa[1]. 9 sierpnia 1521 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny San Crisogono[3]. Nakłaniał naukowców z Uniwersytetu Lyońskiego, by odrzucili tezy Marcina Lutra i był jednym z pierwszych biskupów egzekwujących bullę Exsurge Domine[1]. Wkrótce potem brat kardynała, Robert II von der Mark wypowiedział wojnę cesarzowi, jednak Eberhard pozostał lojalny wobec Karola V[1]. Klemens VII rozważał mianowanie go inkwizytorem generalnym Niderlandów (nie doszło do tego), a sam kardynał wprowadził ścisłe regulacje dotyczące przestrzegania dyscypliny duchowieństwa i zakazu rozpowszechniania pism protestanckich[1]. Był obecny w czasie podpisywania pokoju w Cambrai w 1529 roku oraz podczas obrad Sejmu Rzeszy we Frankfurcie rok później[1]. Jesienią 1537 roku został legatem a latere w Niderlandach[1]. Zmarł 27 lutego 1538 roku w Liège[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m Eberhard von der Mark (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2019-01-20].
  2. a b c d Eberhard von der Mark (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2019-01-20].
  3. Ludwig von Pastor: The history of the popes, from the close of the middle ages. T. VIII. Londyn: Kegan Paul, Trench, Trubner, Co & Ltd., 1908, s. 47.; Felice Contelori: Pars Altera Elenchi S.R.E. Cardinalium ab anno 1430 ad annum 1549. Rzym: 1659, s. 129.