Otwórz menu główne

Edward Muszalski (ur. 13 stycznia 1899 w Skierniewicach, zm. 4 czerwca 1989 w Warszawie) – polski adwokat, radca prawny, nauczyciel akademicki i działacz harcerski.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem Adama Muszalskiego – pracownika Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, inżyniera technologa naczelnika depot stacji Skierniewice oraz Wandy Barbary z Chmieleckich. Żoną jego była Irena Michalina z domu Waligórska, córka Teofila Waligórskiego i Natalii z domu Galle.

W 1919 roku złożył maturę gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie. Edward Muszalski był doktorem prawa międzynarodowego Uniwersytetu Warszawskiego. W 1926 r. obronił pracę doktorską pt. „Rozpoczęcie i wypowiedzenie wojny w prawie państwowym i prawie narodów”, dyplom nr 6. Adwokat – członek Zespołu Adwokackiego nr 10 w Warszawie, radca prawny, tłumacz przysięgły języka rosyjskiego i angielskiego[1].

Dodatkowo studiował jeden trymestr w roku 1927 jako słuchacz nadzwyczajny na Uniwersytecie w Paryżu - Wydział Prawa - (stypendium Funduszu Kultury Narodowej).

Od roku 1923 do 1926 był aplikantem przy Sądach Grodzkim i Okręgowym w Warszawie i w Prokuraturze, zdawał egzamin sędziowski wiosną 1926 roku. W roku 1926 przyjęty został na aplikanta adwokackiego do kancelarii adwokackiej Leona Nowodworskiego, przy jednoczesnej współpracy później z innymi adwokatami i praktyce w charakterze referenta w Wydziale Hipotecznym Ziemskim Sądu Okręgowego w Warszawie przy pisarzu hipotecznym Wacławie Anteckim.

W roku 1928 nawiązał bliższą współpracę z adwokatem dr. Janem Podkomorskim, mającym wówczas kancelarię przy ul. Kapucyńskiej 3 m. 7, przeniesioną później na ul. Wilczą 38 tuż przy rogu Marszałkowskiej. Nigdy nie splamił się wyręczaniem się w obronie z urzędu w sądzie przez adwokatów chętnych do tego, lecz sam bronił.

W roku 1933 nawiązał współpracę z adwokatem Bolesławem Chomiczem podówczas prezesem Komunalnej Kasy Oszczędności Powiatu Warszawskiego, mającej siedzibę przy ul. Zgoda 7 i prowadził wspólnie kancelarię przy ul. Zgoda 8, gdzie poprzednio adw. Chomicz miał swe mieszkanie prywatne a około 1933 przeniósł je na dalszy Żolibórz do własnej willi, wokół której powstawały też inne wille i od nazwiska Bolesława Chomicza okolice te nazwano Chomiczówką.

Od 11 listopada 1918 roku do 12 grudnia 1920 roku oraz w kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił czynną służbę w Wojsku Polskim. Mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 1 września 1920 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do 1 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie[2].

W latach 1940-1942 pozostawał w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. W kwietniu i maju 1941 roku na Uniwersytecie w Glasgow był słuchaczem kursu prawa brytyjskiego i szkockiego dla oficerów polskich-prawników. W czasie pobytu w Wielkiej Brytanii wiele publikował pod pseudonimem „Aleksander Dolski” m.in. „Kształtowanie elementów państwa, terytorium, ludność, władza” wydane w Londynie.

W roku 1921 pracował w Wydziale Prasowym Komitetu Plebiscytowego Górnośląskiego w Warszawie, opracowując artykuły dla prasy górnośląskiej i innych dzienników w związku z plebiscytem i powstaniem nowej gospodarki polskiej.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi dla ZHP 8 sierpnia 1982 r., członek Kręgu Mokotów Seniorów Harcerzy, prezes Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska w 1925 r., asystent katedry prawa publicznego Uniwersytetu Warszawskiego przy prof. Zygmuncie Klemensie Cybichowskim w latach 1929-1931, w latach 1947-1950 radca prawny central handlu zagranicznego, kolejno: Varimex, BHZ Motozbyt, Dalspo, w latach 1961-1963 oraz 1968-1969 wykładowca prawa cywilnego na Wydziału Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, senior Warszawskiego Towarzystwa Wioślarskiego, przewodnik turystyki kajakowej PTTK/PZK, członek założyciel WTW PTTK i były członek Komisji Rewizyjnej, wyróżniony dyplomami i medalami PTTK za zasługę, Złota Odznaka PTTK oraz państwowa odznaka Zasłużony Działacz Turystyki w roku 1979, odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi za pracę 1913-1917 i 1939. Pochowany na Powązkach obok grobu swoje małżonki. Dorobek naukowy obejmuje kilkaset prac naukowych i publicystycznych głównie o tematyce prawniczej, prawniczo-historycznej, ubezpieczeniowej, zagadnień biograficznych i historycznych polskiego środowiska adwokackiego i wiele innych. Opublikował liczne opracowania w Polskim Słowniku Biograficznym, a także w Słowniku Biograficznym Adwokatów Polskich. Napisał szereg artykułów do Encyklopedii Warszawy, w tym 25 życiorysów adwokatów. W adwokaturze współdziałał z Ośrodkiem Badawczym Adwokatury, powołanym przez Radę Adwokacką w Warszawie w roku 1971 do zajmowania się sprawami życiorysów adwokackich. W latach 1974-1976 współpracował pod pseudonimem „Edward Sieheń” w Agencji Dziennikarskiej Interpress, drukując artykuły różnej treści m.in. prawo pracy, ochrona środowiska, nauka prawa, krajoznawstwo.

Działalność w harcerstwieEdytuj

W harcerstwie od 1916 roku (Warszawa), harcmistrz, współorganizator szkolnej Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Kazimierza Pułaskiego, w latach 1919–1920 drużynowy w Warszawie, 1921–1923 – zastępca komendanta Męskiego Okręgu Warszawskiego Związku Harcerstwa Polskiego, honorowy inspektor nieruchomości ZHP, 1923 – komendant Chorągwi Warszawskiej Męskiej, 1929–1930 – referent wycieczek i obozów Głównej Kwatery Męskiej ZHP, 1934–1939 – radca prawny ZHP, 1957–1964 – członek sekcji historycznej Harcerskiego Kręgu Instruktorskiego „Wigry” przy Głównej Kwaterze Harcerstwa[3].

Wybrane publikacjeEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Ustanowiony tłumaczem przysięgłym przez Ministra Sprawiedliwości zarządzeniami z dnia 31.III.1951 l.dz.5872/III/51 z języka angielskiego i 31.V.1951 l.dz. D.K.6652/I-2/51 z języka rosyjskiego.
  2. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 40, 411.
  3. Jarzembowski K., Kuprianowicz L., Harcmistrzynie i harcmistrze Związku Harcerstwa Polskiego mianowani w latach 1920–1949, Kraków 2006, s. 160.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj