Genesis (zespół muzyczny)

Genesisbrytyjski rockowy zespół muzyczny, założony w 1967 roku.

Genesis
Ilustracja
Inne nazwy

New Anon

Rok założenia

1967

Rok rozwiązania

2022

Pochodzenie

 Wielka Brytania

Gatunek

art rock[1], rock albumowy[1], soft rock[1], rock progresywny[1], contemporary pop/rock[1], adult contemporary[1]

Aktywność

1967–2000, 2006–2007, 2020–2022

Wydawnictwo

Charisma, Virgin, Vertigo, Atlantic, Atco

Byli członkowie
Phil Collins
Mike Rutherford
Tony Banks
Peter Gabriel
Steve Hackett
Anthony Phillips
John Mayhew
John Silver
Chris Stewart
Ray Wilson
Strona internetowa

Historia zespołuEdytuj

 
Phil Collins

Grupa rockowa Genesis powstała przez połączenie dwóch innych zespołów: Garden Wall (Peter Gabriel i Tony Banks) oraz Anon (Mike Rutherford, Anthony Phillips) – obu działających w szkole średniej Charterhouse School, w mieście Godalming (hrabstwo Surrey, Anglia). Do nowej formacji, nazwanej New Anon, dołączył Chris Stewart.

Grupa przygotowała w tym składzie taśmę demonstracyjną, na której nagrano sześć piosenek, głównie autorstwa Rutherforda i Phillipsa. Zanim jednak zespół przystąpił do pracy nad albumem, jego szeregi opuścił Chris Stewart. Został zastąpiony przez Johna Silvera. Album zatytułowany From Genesis to Revelation ukazał się w roku 1969. Jednocześnie nazwa grupy została zmieniona na Genesis. Niedługo po nagraniu albumu zespół opuścił John Silver, a zastąpił go John Mayhew.

W tym składzie formacja nagrała drugi album, Trespass (oznacza nielegalne wejścia na cudzą posesję lub w archaicznym znaczeniu „wina”, „przewinienie”, „grzech”).

W czasie pierwszego, poważnego tournée zespołu, okazało się, że Anthony Phillips cierpi na „sceniczny lęk” (tremę), która nie pozwala mu uczestniczyć w koncertach. To zmusiło go do odejścia z grupy. W tym samym czasie odszedł także John Mayhew. W ich miejsce zostali przyjęci studyjny gitarzysta Steve Hackett oraz perkusista Phil Collins.

Nowy skład przystąpił do nagrania trzeciego albumu, Nursery Cryme. Tytuł płyty jest nieprzetłumaczalną grą słów nursery rhyme, co po angielsku oznacza wierszyk (lub piosenkę) dla dzieci, zwykle czytany w czasie usypiania. Crime (w tytule napisany z błędem ortograficznym, by upodobnić do rhyme) oznacza zbrodnię. Rok później (1972) wydano kolejny album – Foxtrot.

 
Peter Gabriel w 1974 roku

Na pierwszej stronie znalazły się cztery krótsze utwory: Time Table, Get 'Em Out by Friday, Can-Utility and the Coastliners i Watcher of the Skies (Obserwator nieba). Drugą stronę płyty wypełniła dwudziestośmiominutowa suita Supper’s Ready (Wieczerza gotowa), poprzedzona krótkim wstępem (Horizons), zagranym na gitarze akustycznej.

W roku 1973 ukazała się następna płyta – Selling England by the Pound (Sprzedając Anglię po funcie). Składa się z ośmiu utworów: Dancing with the Moonlit Knight, I Know What I Like, Firth of Fifth, More Fool Me, The Battle of Epping Forest, After the Ordeal, The Cinema Show i Aisle of Plenty.

Wydany w 1974 podwójny album (w sumie 23 utwory) The Lamb Lies Down on Broadway jest albumem koncepcyjnym (tematycznym). Opowiada fantasmagoryczną historię człowieka zagubionego w mitycznym, podziemnym świecie pod Nowym Jorkiem.

 
Steve Hackett podczas koncertu Genesis w Newcastle w 1977

W pierwszym okresie działalności grupa wydała jeden album koncertowy – Genesis Live.

W marcu 1975, po nagraniu płyty The Lamb Lies Down on Broadway, Peter Gabriel podjął decyzję o odejściu z Genesis (był członkiem formacji aż do końca światowego tournée w tym samym roku). Grupa przystąpiła do nagrywania następnego albumu (A Trick of the Tail) oraz otworzyła konkurs na nowego wokalistę. Ostatecznie zdecydowano, aby wydać płytę z materiałem nagranym przez Phila Collinsa, który został jednocześnie głównym wokalistą zespołu. Drugą płytą wydaną po odejściu Gabriela był krążek Wind & Wuthering (1976).

Album koncertowy Seconds Out ukazał się w 1977 roku. Za bębnami usiadł w nim gościnnie Bill Bruford, znany ze współpracy z zespołami King Crimson i Yes, a także jazz-rockowy perkusista Chester Thompson, grający poprzednio z Frankiem Zappą i w Weather Report.

 
Genesis w czasie koncertu w 1980 r.

Niedługo potem odejście z grupy ogłosił Steve Hackett. Zespół, już jako trio (Banks, Collins, Rutherford), nagrał płytę ...And Then There Were Three... (I zostało ich trzech), wydaną w 1978 roku. Złożony z jedenastu utworów (m.in. Follow You, Follow Me) album stał się ogromnym sukcesem komercyjnym. Od tego czasu zespół zaczął przechodzić metamorfozę stylistyczną. Kolejny krążek, Duke (1980), był mieszanką utworów o charakterze artrockowym i progresywnym z przebojowymi piosenkami pop-rockowymi[2]. Najpoważniejsza zmiana stylistyki nastąpiła jednak dopiero na albumie Abacab z 1981 roku. W przypadku tego wydawnictwa zespół skorzystał z usług innego producenta Hugh Padghama, który pomógł tym razem wyeksponować rytmiczne walory muzyki[3][4].

Po odejściu Petera Gabriela często mówiono o ponownym zjednoczeniu grupy. Stało się tak tylko raz, 2 października 1982 roku, podczas koncertu Six of the Best. Miał on pomóc w ratowaniu upadających finansów Petera Gabriela, spowodowanych stratami na festiwalu WOMAD (World of Music, Arts and Dance).

Wydany w roku 1983 album Genesis był rozwinięciem stylu z poprzedniego wydawnictwa i dzięki przebojowym utworom Mama i Home by the Sea odniósł olbrzymi sukces komercyjny. Jeszcze lepsze wyniki sprzedaży uzyskała płyta Invisible Touch z 1986 roku. Jest to najbardziej popowy album w dorobku Genesis i najbardziej zbliżony stylistycznie do solowej twórczości Phila Collinsa[5]. Nie mniejszy sukces odniosło kolejne dzieło grupy We Can't Dance z 1991. Na tej bardzo długiej, trwającej ponad 70 minut płycie, grupa umieściła zarówno kompozycje rozbudowane o progresywnym charakterze, jak i pop-rockowe krótsze formy. Wielu krytyków, biografów zespołu i duża grupa fanów jest zdania, że to najlepszy album trzyosobowego składu Genesis[6].

W 1996 Phil Collins, który jednocześnie rozwijał swoją karierę solową, ogłosił odejście z grupy. Pozostali muzycy zatrudnili nowego wokalistę Raya Wilsona i wspólnie nagrali album Calling All Stations, który w zamyśle autorów miał być powrotem do progresywnych korzeni. Nowa płyta nie spotkała się jednak z wielkim zainteresowaniem, szczególnie w USA. Ostatecznie zespół zawiesił działalność w 2000 roku.

 
Koncert w Berlinie w 2007 r.

7 listopada 2006 formacja ogłosiła reaktywację w składzie Collins, Rutherford, Banks, a w czerwcu 2007 roku wyruszyła w trasę „Turn It On Again Tour”, w czasie której dała 23 koncerty w Europie (w tym 21 czerwca 2007 na Stadionie Śląskim w Chorzowie) oraz 25 koncertów w USA i Kanadzie. Koncerty odbywały się na otwartych stadionach, największym był darmowy występ w Circo Massimo w Rzymie, który zgromadził około 500 tys. widzów[7]. Z każdego występu w ramach trasy jest dostępny zapis dźwięku nagranego na żywo z konsoli miksera, zaś zapis wideo z koncertu w Rzymie został wydany na płycie DVD pt. When in Rome. Ukazały się też reedycje starych albumów w wersji SACD 5.1 oraz na płytach winylowych.

Przez następne 13 lat temat ponownej reaktywacji zespołu powracał w różnych mediach – aż do 4 marca 2020 roku, gdy na antenie BBC Radio 2 Collins, Banks i Rutherford zapowiedzieli trasę „The Last Domino? Tour”. Na listopad i grudzień 2020 zaplanowano łącznie 10 koncertów na terytorium Wielkiej Brytanii i Irlandii, z udziałem syna Phila Collinsa – Nicholasa (perkusja) oraz Daryla Stuermera (gitara), a także dwóch wokalistów wspierających. Z powodu ograniczeń związanych z epidemią COVID-19 przełożono koncerty na kwiecień, a następnie wrzesień–październik 2021 r. i zwiększono ich liczbę do 12. Dodatkowo zaplanowano trasę w USA i Kanadzie (22 koncerty w listopadzie i grudniu 2021)[8]. Z powodu pandemii oraz pozytywnego testu jednego z muzyków nie doszły do skutku trzy pierwsze koncerty w Irlandii oraz cztery ostatnie w Wielkiej Brytanii (w Glasgow oraz trzy w Londynie)[9]. W związku z tym występy londyńskie przełożono na marzec 2022, a przed nimi zakontraktowano kolejne jedenaście koncertów w Niemczech, Holandii oraz Francji[10]. Trasa po Ameryce Północnej odbyła się planowo, z wyjątkiem koncertu w Baltimore.

Ostatnia częsć trasy koncertowej „The Last Domino? Tour” rozpoczęła się w Berlinie 7 marca, zaś w trakcie finałowego koncertu trasy – 26 marca 2022 roku w Londynie w hali O2 Arena – Phil Collins ogłosił, że jest to ostatni występ Genesis i zespół tym samym definitywnie kończy swoją 55-letnią działalność[11][12].

MuzycyEdytuj

 
Koncert Genesis w Berlinie w 2022 r.

Ostatni skład zespołuEdytuj

oraz muzycy koncertowi

Byli członkowieEdytuj

byli muzycy koncertowi

DyskografiaEdytuj

Genesis
  1967 Gabriel, Phillips, Rutherford, Banks, Stewart
  1968 Gabriel, Phillips, Rutherford, Banks, Silver
  1969 Gabriel, Phillips, Rutherford, Banks, Mayhew
  1970 Gabriel, Hackett, Rutherford, Banks, Collins
  1975 Hackett, Rutherford, Banks, Collins
  1977 Rutherford, Banks, Collins
  1997 Wilson, Rutherford, Banks
  1999 Działalność zespołu zawieszona
  2006 Rutherford, Banks, Collins

AlbumyEdytuj

Albumy koncertoweEdytuj

KompilacjeEdytuj

Nagrody, pozycje na listach przebojów i rekordyEdytuj

Albumy na liście The Billboard 200
Rok Album Lista pozycja
1974 From Genesis To Revelation Pop Albums 170
1974 Genesis Live Pop Albums 105
1974 Selling England By The Pound Pop Albums 70
1975 The Lamb Lies Down On Broadway Pop Albums 41
1976 A Trick Of The Tail Pop Albums 31
1977 Seconds Out Pop Albums 47
1977 Wind & Wuthering Pop Albums 26
1978 And Then There Were Three... Pop Albums 14
1980 Duke Pop Albums 11
1981 Abacab Pop Albums 7
1982 Three Sides Live Pop Albums 10
1983 Genesis The Billboard 200 9
1984 Abacab The Billboard 200 168
1984 Genesis The Billboard 200 13
1986 Invisible Touch The Billboard 200 3
1991 We Can’t Dance The Billboard 200 4
1993 The Way We Walk The Billboard 200 20
1997 Calling All Stations The Billboard 200 54
1999 Turn It On Again: The Hits The Billboard 200 65
Single na liście Billboard Hot 100
Rok Album Lista pozycja
1977 Your Own Special Way Pop Singles 62
1978 Follow You Follow Me Pop Singles 23
1980 Misunderstanding Pop Singles 14
1980 Turn It On Again Pop Singles 58
1981 No Reply At All Pop Singles 29
1982 Abacab Pop Singles 26
1982 Man On The Corner Pop Singles 40
1982 Paperlate Pop Singles 32
1983 Mama The Billboard Hot 100 82
1984 Illegal Alien The Billboard Hot 100 44
1984 Taking It All Too Hard The Billboard Hot 100 50
1984 That’s All The Billboard Hot 100 6
1986 Invisible Touch The Billboard Hot 100 1
1986 Throwing It All Away The Billboard Hot 100 4
1987 In Too Deep The Billboard Hot 100 3
1987 Land of Confusion The Billboard Hot 100 4
1987 Tonight, Tonight, Tonight The Billboard Hot 100 3
1992 Hold on My Heart The Billboard Hot 100 12
1992 I Can’t Dance The Billboard Hot 100 7
1992 Jesus He Knows Me The Billboard Hot 100 23
1992 No Son of Mine The Billboard Hot 100 12
1993 Never a Time The Billboard Hot 100 21

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Bruce Eder: Genesis Biography. www.allmusic.com. [dostęp 2016-08-20]. (ang.).
  2. Nowakowski M., Zagrajcie to jeszcze raz. Historia zespołu Genesis, MN, Wrocław 2007, s. 54, 55.
  3. Hernik Ł., W krainie muzycznych olbrzymów, InRock, Poznań 2007, s. 209.
  4. Nowakowski M., Phil Collins. Człowiek orkiestra, GADRecords, Sosnowiec 2008, s. 65.
  5. Nowakowski M., Phil Collins. Człowiek orkiestra, GADRecords, Sosnowiec 2008, s. 66.
  6. Nowakowski M., Zagrajcie to jeszcze raz. Historia zespołu Genesis, MN, Wrocław 2007, s. 75.
  7. Genesis Concert Setlists, setlist.fm [dostęp 2020-07-28] (ang.).
  8. George Simpson, Genesis reunion tour postponed to 2021 with two EXTRA shows – Here are the new dates, Express.co.uk, 24 lipca 2020 [dostęp 2020-07-28] (ang.).
  9. Genesis odwołuje koncerty | Poinformowani.pl, kultura.poinformowani.pl, 8 października 2021 [dostęp 2022-03-28] (pol.).
  10. Genesis ogłosili trasę koncertową po kontynentalnej części Europy [DATY], Teraz Muzyka [dostęp 2022-03-28].
  11. Phil Collins potwierdził: Genesis dał ostatni koncert. Peter Gabriel był na nim [WIDEO], Teraz Muzyka [dostęp 2022-03-28].
  12. Andy Greene, Andy Greene, Watch Genesis Play the Final Song and Take a Last Bow at Their Farewell Concert, Rolling Stone, 27 marca 2022 [dostęp 2022-03-28] (ang.).
  13. Złote płyty CD przyznane w 1998 roku, ZPAV [dostęp 2020-06-22].
  14. Genesis: inducted in 2010. The Rock and Roll Hall of Fame and Museum, Inc. [dostęp 2016-07-01]. (ang.).
  15. Genesis honoured at Progressive Music awards. BBC. [dostęp 2012-09-05]. (ang.).

BibliografiaEdytuj

  • Bowler D, Dray B, Genesis. 25 lat teatru rockowego, Wydawnictwo „Rock Serwis”, Kraków 1995.
  • Macan E., Progresywny u-rock, C&T, Toruń 1997.
  • Hernik Ł., Genesis. W krainie muzycznych olbrzymów, In Rock, Poznań 2007.
  • Snider C., The Strawberry Bricks Guide to Progressive Rock, Strawberry Bricks, Chicago 2008.

Linki zewnętrzneEdytuj