Glinno (województwo dolnośląskie)

wieś w województwie dolnośląskim

Glinnowieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wałbrzyskim, w gminie Walim.

Glinno
wieś
Ilustracja
Kościół pw. Matki Bożej Bolesnej w Glinnie
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat wałbrzyski
Gmina Walim
Wysokość 520-680 m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 186[1]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 58-320
Tablice rejestracyjne DBA
SIMC 0856391
Położenie na mapie gminy Walim
Mapa lokalizacyjna gminy Walim
Glinno
Glinno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Glinno
Glinno
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Glinno
Glinno
Położenie na mapie powiatu wałbrzyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wałbrzyskiego
Glinno
Glinno
Ziemia50°43′13″N 16°28′21″E/50,720278 16,472500
Zabytkowa karczma w Glinnie

PołożenieEdytuj

Glinno to luźno zabudowana wieś o długości około 2,9 km, leżąca w dolinie Młynówki, na wysokości 520-680 m n.p.m.[2]

Podział administracyjnyEdytuj

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

HistoriaEdytuj

Pierwsza wzmianka o Glinnie pochodzi z 1385 roku, w tym czasie w miejscowości istniało wolne sędziostwo, karczma i kościół[2]. W XVII wieku nastąpił wzrost liczny ludności związany z rozwojem tkactwa chałupniczego. Od 1728 roku we wsi istniała szkoła ewangelicka, a w roku 1767 były tam: kościół, nowa szkoła ewangelicka zbudowana w 1767 roku, folwark i cztery młyny wodne[2]. Na początku XIX wieku w Glinnie było około 89 domów i 134 warsztaty tkackie, które były głównym źródłem utrzymania mieszkańców, w roku 1861 było tam już 139 domów[2]. W drugiej połowie XIX wieku wioska znalazła się na szlaku turystycznym wiodącym na Wielką Sowę i na potrzeby turystów wybudowano gospodę[2]. Po II wojnie światowej część domów nie została ponownie zasiedlona i popadła w ruinę, dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku nastąpiło ponowne ożywienie ruchu turystycznego[2]. Obecnie Glinno jest wsią rolniczo-letniskową, w 1988 roku były tu 34 gospodarstwa rolne[2].

ZabytkiEdytuj

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

  • kościół filialny pw. Matki Bożej Bolesnej, należący do parafii św. Barbary w Walimiu, wzniesiony w latach 1827-1830. Wewnątrz ciekawa figura Piety i ambona z postaciami ewangelistów. Kościół stoi w miejscu starszej świątyni zbudowanej około 1385 roku.
  • karczma, nr 25, z przełomu XVII i XVIII wieku, przebudowana na początku XIX wieku,

Inne zabytki:

  • kaplica cmentarna z dwoma starymi krzyżami kamiennymi, wmurowanymi w boczne ściany, na jednym z nich jest wyryty obraz kuszy, a na drugim miecza[2]; pojawiająca się często w ich opisie hipoteza, że są to tzw. krzyże pokutne (pojednania) opiera się wyłącznie na nieuprawnionym założeniu, że wszystkie stare kamienne monolitowe krzyże, a zwłaszcza te z rytami, są krzyżami pokutnymi (pojednania)[4], chociaż w rzeczywistości powód fundacji takiego krzyża może być różnoraki, tak jak każdego innego krzyża,
  • kilka domów mieszkalnych z XVIII i XIX wieku[2].

Szlaki turystyczneEdytuj

Przez dolną część Glinna przechodzi   szlak turystyczny z Zagórza Śląskiego na Wielką Sowę[2].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. a b c d e f g h i j Marek Staffa: Słownik geografii turystycznej Sudetów. T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: I-Bis, 1994, s. 125-128. ISBN 83-85773-12-6.
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 191. [dostęp 23.10.2012].
  4. Arkadiusz Dobrzyniecki. Krzyże i kapliczki pokutne ziemi złotoryjskiej - historia pewnego mitu. „Pomniki Dawnego Prawa”. 11-12 (wrzesień-grudzień 2010), s. 32-37, 2010. 

BibliografiaEdytuj