Otwórz menu główne

Gofr brukselski

wypiek cukierniczy pochodzący z Belgii
Gofr brukselski

Gofr brukselski (fr. Gaufre de Bruxelles, niderl. Brusselse wafel) – lekki gofr na bazie rzadkiego ciasta drożdżowego bez cukru, będący specjałem kuchni belgijskiej. Znany także poza granicami Belgii, np. w Ameryce jako „gofr belgijski”. Nie należy go mylić z gofrem z Liège, czyli leodyjskim.

OpisEdytuj

Gofr brukselski jest duży, lekki i idealnie prostokątny, o wymiarach 16 na 18 cm[1]. Może mieć 20 lub 24 dużych i stosunkowo głębokich „kratkowanych wgłębień”[1]. Jego struktura jest delikatna („prawie można przez niego patrzeć”), a skórka powinna być złocistobrązowa i chrupiąca[1], zaś środek miękki[2] .

NazwaEdytuj

Wbrew temu, co sugerowałaby nazwa, gofr brukselski nie pochodzi z Brukseli ale z Gandawy. Wypieczony został tam przez Maximiliena Consaela, który nazwał tak swój produkt cukierniczy ze względów komercyjnych[1]. Bogata Bruksela była synonimem luksusu, a Gandawa była miastem ludu, miastem mniej szykownym, w związku z tym produkt kojarzący się z Brukselą zyskiwał przewagę komercyjną[1].

Historia i współczesnośćEdytuj

Po raz pierwszy gofry brukselskie pojawiły się w sprzedaży w 1839 roku[3]. Maximilien Consael sprzedawał je w obwoźnej luksusowej cukierni, o sali restauracyjnej udekorowanej lustrami, która nazywała się „Grand Etablissement Max” i zatrzymywała się m.in. na jarmarkach[3]. Oprócz gofrów dostępne były także appelbeignet, robione według własnej receptury[3]. Zamówione gofry brukselskie były przynoszone klientom do stołu przez elegancko ubranych kelnerów[3]. Do „Grand Etablissement Max” uczęszczały wyższe sfery[3].

Obecnie w centrum historycznej Gandawy zlokalizowana jest restauracja „Etablissement Max” (adres: Goudenleeuwplein 3), gdzie gofry brukselskie są wypiekane przez potomka ich „wynalazcy”, Yvesa Van Maldeghema, według oryginalnej receptury i za pomocą dwunastu autentycznych gofrownic, które są rozgrzewane nad płomieniami ognia gazowego, podobnie jak miało to miejsce w XIX wieku[3].

Współcześnie gofry brukselskie są popularnym belgijskim street food[4].

Przyrządzanie i podawanieEdytuj

 
Gofr brukselski z truskawkami i cukrem pudrem

Gofry brukselskie robi się z rzadkiego ciasta drożdżowego, przyrządzanego bez cukru. Ciasto nie jest ugniatane, lecz ubijane i mieszane trzepaczką aż do uzyskania homogenicznej masy[1]. Podstawowymi składnikami są[2]:

Gofry wypieka się w gofrownicach w wysokiej temperaturze (250 °C)[1].

O jakości i smaku gofrów brukselskich decydują m.in. użyte składniki, które powinny być świeże (drożdże, jajka), a nie liofilizowane, i mieć temperaturę pokojową; świeże masło stopione, zaś piana z białek jaj powinna być dodawana na samym końcu[5].

Gofr jest spożywany na ciepło[1]. Tradycyjnie był polewany masłem, lecz współcześnie jest podawany z różnymi garniturami: posypany cukrem pudrem, z truskawkami, z bitą śmietaną czy roztopioną czekoladą[1].

Gofry brukselskie w AmeryceEdytuj

Gofry brukselskie są znane w Stanach Zjednoczonych jako „gofry belgijskie” (ang. Belgian waffles)[6], a wersję takiego gofra można zamówić w restauracjach i kawiarniach na terenie całego kraju[4][5].

Po raz pierwszy gofry brukselskie zostały zaprezentowane szerokiej publiczności amerykańskiej na światowej wystawie w 1964 roku, która odbyła się w Nowym Jorku. Zyskały uznanie dzięki temu, że były lekkie i chrupiące w porównaniu do swoich amerykańskich odpowiedników[7]. Podczas trwania wystawy gofry brukselskie były wypiekane według rodzinnej receptury. Maurice i Rose Vermersch wraz z córką MariePaule wypiekali dla zwiedzających wystawę średnio 2500 gofrów dziennie, po które ustawiała się długa kolejka[5]. Gofry brukselskie dekorowali bitą śmietaną, cukrem pudrem i kawałkami truskawek[5].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i Yves Van Maldeghem: Belgische wafel (niderl.). foodinspiration.nl w koperacji z czasopismem gastronomicznym Culinaire Saisonnier, 2009. [dostęp 2018-07-03].
  2. a b c Sofie Dumont: Brusselse wafels van Sofie (niderl.). koken.vtm.be, 2016. [dostęp 2018-08-03].
  3. a b c d e f Welkom bij Max (niderl.). W: Onder de kerktoren: van toen naar nu [on-line]. etablissementmax.be. [dostęp 2018-08-03].
  4. a b Bruce Kraig, Colleen Taylor Sen: Street Food around the World: An Encyclopedia of Food and Culture: An Encyclopedia of Food and Culture. ABC-CLIO, 2013, s. 50. ISBN 1-59884-955-7.
  5. a b c d e Associated Press: She sold Belgian waffles 1964 Worlds Fair (ang.). dailymail.co.uk, 2014. [dostęp 2018-08-05].
  6. Brussels Waffles (ang.). European cuisines. [dostęp 2018-08-05].
  7. Siobhan Wallace, Alexandra Penfold: New York a la Cart: Recipes and Stories from the Big Apple's Best Food Trucks. Wielka Brytania: Hachette, 2013. ISBN 0-7624-4824-5.