Ińsko (gmina)

gmina miejsko-wiejska w województwie zachodniopomorskim

Ińskogmina miejsko-wiejska w Polsce położona w środkowej części województwa zachodniopomorskiego, w powiecie stargardzkim. Siedzibą gminy jest miasto Ińsko.

Ińsko
gmina miejsko-wiejska
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat stargardzki
TERYT - TERC10 4324314053 - 4324314055
Burmistrz Jacek Liwak (2014)
Powierzchnia 151,01 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności

3 472[1]
• gęstość 23,0 os./km²
Urbanizacja 57,3%
Nr kierunkowy 91
Tablice rejestracyjne ZST
Adres urzędu:
Bohaterów Warszawy 38
73-140 Ińsko
Szczegółowy podział administracyjny
Plan gminy Ińsko
Liczba sołectw 7
Liczba miejscowości 18
Położenie na mapie powiatu
Położenie na mapie powiatu
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Ińsko
Ińsko
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ińsko
Ińsko
Ziemia53°26′N 15°33′E/53,435833 15,550278
Strona internetowa
Biuletyn Informacji Publicznej
Portal Portal Polska

Miejsce w województwie (na 114 gmin):
powierzchnia 70., ludność 104.

PołożenieEdytuj

Gmina znajduje się w środkowej części województwa zachodniopomorskiego, w północno-wschodniej części powiatu stargardzkiego.

Sąsiednie gminy:

Do 31 grudnia 1998 r. wchodziła w skład województwa szczecińskiego.

Gmina stanowi 9,9% powierzchni powiatu.

DemografiaEdytuj

Dane z 30 czerwca 2004[2]:

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
jednostka osób % osób % osób %
populacja 3493 100 1726 49,4 1767 50,6
gęstość zaludnienia
(mieszk./km²)
23,1 11,4 11,7

Gminę zamieszkuje 2,9% ludności powiatu.

  • Piramida wieku mieszkańców gminy Ińsko w 2014 roku[1].


 

Przyroda i turystykaEdytuj

Gmina leży na Pojezierzu Ińskim. W obrębie gminy znajduje się 10 jezior, z czego największym jest jezioro Ińsko. Większą jej część zajmuje Iński Park Krajobrazowy z rezerwatami przyrody: Wyspa Sołtyski, Kamienna Buczyna, Bórbagno Miałka, Głowacz, Krzemieńskie Źródliska. Przez Iński PK prowadzą znakowane szlaki turystyczne. Na jeziorze Linówko znajdują się pływające wyspy. Tereny leśne zajmują 38% powierzchni gminy, a użytki rolne 45%.

Władze gminy pobierają opłatę miejscową od turystów na terenie miejscowości: Ińsko, Ciemnik, Czertyń, Granica, Gronówko, Linówko, Miałka, Storkowo, Studnica, Ścienne, Waliszewo, Wierzchucice[3].

KomunikacjaEdytuj

Przez gminę Ińsko prowadzi droga wojewódzka nr 151 łącząca miasto z Węgorzynem i drogą krajową nr 20 (13 km) oraz z Reczem i drogą krajową nr 10 (22 km). Odległość z Ińska do stolicy powiatu, Stargardu wynosi 44 km (jadąc przez Chociwel).

Ińsko uzyskało połączenie kolejowe w 1895 r. Wtedy zbudowano Stargardzką Kolej Wąskotorową o szerokości 1000 mm ze Stargardu Szczecińskiego Wąsk. przez Starą Dąbrowę. 2 lata później linia została przedłużona do Jankowa Pomorskiego Wąsk., a w 1910 r. jeszcze do Drawska Pomorskiego Wąsk. W 1964 r. linię Ińsko- Drawsko Pomorskie Wąsk. zamknięto, a wkrótce potem rozebrano. W 1996 r. zamknięto pozostałą część linii do Starej Dąbrowy.

W gminie czynny jest 1 urząd pocztowy: Ińsko (nr 73-140).

Administracja i samorządEdytuj

W 2016 r. wykonane wydatki budżetu gminy Ińsko wynosiły 12,3 mln zł, a dochody budżetu 12,6 mln zł. Zobowiązania samorządu (dług publiczny) według stanu na koniec 2016 r. wynosiły 2,5 mln zł, co stanowiło 19,6% poziomu dochodów[4].

MiejscowościEdytuj

Miasto (od ok. 1300 r.)
Ińsko
Sołectwa gminy Ińsko
Ciemnik, Czertyń, Granica, Linówko, Storkowo, Studnica, Ścienne.
Pozostałe miejscowości
Dolnik, Gronówko, Kanice, Kleszcze, Kozia Góra, Miałka, Okole, Orzechy, Piaszczyte, Powalice, Nierybno, Waliszewo, Wierzchucice.

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj