Otwórz menu główne

Ińsko (gmina)

gmina miejsko-wiejska w województwie zachodniopomorskim

Ińskogmina miejsko-wiejska położona jest w środkowej części województwa zachodniopomorskiego, w powiecie stargardzkim. Siedzibą gminy jest miasto Ińsko.

Ińsko
gmina miejsko-wiejska
Herb
Herb
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat stargardzki
TERYT - TERC10 4324314053 - 4324314055
Burmistrz Jacek Liwak (2014)
Powierzchnia 151,01 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności

3 472[1]
• gęstość 23,0 os./km²
Urbanizacja 57,3%
Nr kierunkowy 91
Tablice rejestracyjne ZST
Adres urzędu:
Bohaterów Warszawy 38
73-140 Ińsko
Szczegółowy podział administracyjny
Plan gminy Ińsko
Liczba sołectw 7
Liczba miejscowości 18
Położenie na mapie powiatu
Ińsko gm.png
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Ińsko
Ińsko
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ińsko
Ińsko
Ziemia53°26′N 15°33′E/53,435833 15,550278
Strona internetowa
Biuletyn Informacji Publicznej
Portal Portal Polska

Miejsce w województwie (na 114 gmin):
powierzchnia 70., ludność 104.

Spis treści

PołożenieEdytuj

Gmina znajduje się w środkowej części województwa zachodniopomorskiego, w północno-wschodniej części powiatu stargardzkiego.

Sąsiednie gminy:

Do 31 grudnia 1998 r. wchodziła w skład województwa szczecińskiego.

Gmina stanowi 9,9% powierzchni powiatu.

DemografiaEdytuj

Dane z 30 czerwca 2004[2]:

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
jednostka osób % osób % osób %
populacja 3493 100 1726 49,4 1767 50,6
gęstość zaludnienia
(mieszk./km²)
23,1 11,4 11,7

Gminę zamieszkuje 2,9% ludności powiatu.

  • Piramida wieku mieszkańców gminy Ińsko w 2014 roku[1].


 

Przyroda i turystykaEdytuj

Gmina leży na Pojezierzu Ińskim. W obrębie gminy znajduje się 10 jezior, z czego największym jest jezioro Ińsko. Większą jej część zajmuje Iński Park Krajobrazowy z rezerwatami przyrody: Wyspa Sołtyski, Kamienna Buczyna, Bórbagno Miałka, Głowacz, Krzemieńskie Źródliska. Przez Iński PK prowadzą znakowane szlaki turystyczne. Na jeziorze Linówko znajdują się pływające wyspy. Tereny leśne zajmują 38% powierzchni gminy, a użytki rolne 45%.

Władze gminy pobierają opłatę miejscową od turystów na terenie miejscowości: Ińsko, Ciemnik, Czertyń, Granica, Gronówko, Linówko, Miałka, Storkowo, Studnica, Ścienne, Waliszewo, Wierzchucice[3].

KomunikacjaEdytuj

Przez gminę Ińsko prowadzi droga wojewódzka nr 151 łącząca miasto z Węgorzynem i drogą krajową nr 20 (13 km) oraz z Reczem i drogą krajową nr 10 (22 km). Odległość z Ińska do stolicy powiatu, Stargardu wynosi 44 km (jadąc przez Chociwel).

Ińsko uzyskało połączenie kolejowe w 1895 r. Wtedy zbudowano Stargardzką Kolej Wąskotorową o szerokości 1000 mm ze Stargardu Szczecińskiego Wąsk. przez Starą Dąbrowę. 2 lata później linia została przedłużona do Jankowa Pomorskiego Wąsk., a w 1910 r. jeszcze do Drawska Pomorskiego Wąsk. W 1964 r. linię Ińsko- Drawsko Pomorskie Wąsk. zamknięto, a wkrótce potem rozebrano. W 1996 r. zamknięto pozostałą część linii do Starej Dąbrowy.

W gminie czynny jest 1 urząd pocztowy: Ińsko (nr 73-140).

Administracja i samorządEdytuj

W 2016 r. wykonane wydatki budżetu gminy Ińsko wynosiły 12,3 mln zł, a dochody budżetu 12,6 mln zł. Zobowiązania samorządu (dług publiczny) według stanu na koniec 2016 r. wynosiły 2,5 mln zł, co stanowiło 19,6% poziomu dochodów[4].

MiejscowościEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj