Otwórz menu główne

Ignacy Rudolf Izdebski, ps. Igo (ur. 11 lipca 1892 w Złoczowie, zm. 16 czerwca 1957 w Krakowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, doktor filozofii, działacz sportowy.

Ignacy Rudolf Izdebski
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1892
Złoczów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 16 czerwca 1957
Kraków, Polska
Przebieg służby
Siły zbrojne c. i k. Armia
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 64 Pułk Piechoty
Inspektorat Armii w Toruniu
Armia „Pomorze”
Stanowiska dowódca pułku
I oficer sztabu
szef sztabu armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości
Ignacy Izdebski
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1949–1950 Polska

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem Leona i Franciszki, z d. Warżały. W 1912 ukończył Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie, w 1919 Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie obronił pracę doktorską[1].

Służba wojskowa i działalność zawodowaEdytuj

W czasie I wojny światowej służył w Armii Austro-Węgier, w której otrzymał stopień porucznika. Po zakończeniu wojny wstąpił do Wojska Polskiego. W 1921 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego[2]. 15 października 1923 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie[3]. Z dniem 1 grudnia 1924 został przeniesiony do 73 Pułku Piechoty w Katowicach na stanowisko dowódcy I batalionu[4][5]. Z dniem 1 grudnia 1925 roku został przydzielony do 6 Dywizji Piechoty w Krakowie na stanowisko szefa sztabu[6]. W kwietniu 1928 roku został przydzielony do Oddziału III Sztabu Generalnego w Warszawie[7][8][9] na stanowisko szefa Wydziału Wyszkolenia. 2 grudnia 1930 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. W październiku 1932 roku został przeniesiony do 64 Pułku Piechoty w Grudziądzu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[11]. W listopadzie 1935 roku został mianowany dowódcą tego pułku. W lutym 1938 roku został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych i przydzielony na stanowisko I oficera sztabu generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, gen. bryg. Władysława Bortnowskiego z siedzibą w Toruniu. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 roku i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. W tym samym roku, w czasie akcji zaolziańskiej, był szefem sztabu Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Śląsk”. W marcu 1939 roku, po awansie Władysława Bortnowskiego na generała dywizji i mianowaniu go inspektorem armii, został I oficerem sztabu inspektora armii oraz szefem sztabu Armii „Pomorze”[1].

Na stanowisku szefa sztabu Armii „Pomorze” walczył w kampanii wrześniowej. 22 września 1939 roku, w czasie bitwy pod Bzurą, dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w obozach jenieckich w II A Prenzlau, II A Neubrandenburg, II D Gross-Born (gdzie był starszym obozu) i X B Sandbostel. Po zakończeniu wojny przebywał początkowo w Niemczech, gdzie uczestniczył w opiece nad polskimi dipisami, następnie do maja 1946 był członkiem Polskiej Misji Repatriacyjnej w Niemczech. Następnie wrócił do Polski i został zdemobilizowany w stopniu pułkownika[1].

Po II wojnie światowej pracował jako radca prawny w Małopolskim Zjednoczeniu Przetworów Papierowych, dyrektor Krakowskich Zakładów Wyrobów Papierowych i pracownik Zarządu Budowy Pieców Przemysłowych w Nowej Hucie[1]. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim (Wojskowym) w Krakowie (kwatera 7 wojskowa, rząd wschodni, grób 4) [13].

Działalność sportowaEdytuj

Od 1912 był członkiem Cracovii[1]. Od stycznia 1926 do stycznia 1929 pełnił funkcję prezesa Krakowskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej[14]. Od stycznia 1929 do stycznia 1933 był prezesem Ligi Piłki Nożnej i w związku z tą funkcją członkiem zarządu Polskiego Związku Piłki Nożnej[15].

W 1948 był kierownikiem sekcji piłkarskiej Cracovii, pełnił także funkcję prezesa Polskiego Związku Hokeja na Lodzie[16]. W lutym 1949 został powołany w skład kapitanatu PZPZ – komisji selekcyjnej odpowiadającej za ustalenie składu reprezentacji Polski[17]. W tej roli uczestniczył w wyborze składu w dziewięciu spotkaniach: z Rumunią (8.05.1949), Danią (19.06.1949), Węgrami (10.07.1949), Bułgarią (2.10.1949), Czechosłowacją (30.10.1949), Albanią (6.11.1949), Albanią (1.05.1950), Rumunią (14.05.1950) i Węgrami (4.06.1950)[18]. W latach 1952–1956 był sekretarzem Prezydium Sekcji Piłki Nożnej Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej w Krakowie[1]. W latach 1956–1957 był wiceprezesem Cracovii ds. sportowych, a także sekretarzem honorowym i kapitanem związkowym Krakowskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej[1][19][16].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Polski Słownik Biograficzny, Tom X, Warszawa 1962-1964 (biogram autorstwa Bolesława Pirożyńskiego), s. 195-196
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 170, 407.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 63 z 27 września 1923 roku, s. 586.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 21 listopada 1924 roku, s. 686.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 294, 349.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 20 listopada 1925 roku, s. 664.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 157.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 121, 172.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 24, 421.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 327.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 413.
  12. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 416.
  13. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Ignacy Izdebski. rakowice.eu. [dostęp 2019-02-10].
  14. Jerzy Cierpiatka, Andrzej Gowarzewski, Bożena Lidia Szmel 85 lat w Krakowie. Małopolski Związek Piłki Nożnej. Księga pamiątkowa, wyd. gia, Katowice 2005, s. 32
  15. Andrzej Gowarzewski z zespołem Polski Związek Piłki Nożnej 1919-2009, wyd. gia, Katowice 2010, s. 46, 243
  16. a b Dziennik Polski, nr 143 z 18.06.1957, s. 5
  17. Andrzej Gowarzewski z zespołem Polski Związek Piłki Nożnej 1919-2009, wyd. gia, Katowice 2010, s. 86
  18. Andrzej Gowarzewski Biało-czerwoni. Dzieje piłkarskiej reprezentacji Polski 1921-2018, wyd. gia, Katowice 2018, s. 55-58
  19. 50 lat Klubu Sportowego Cracovia, wyd. Kraków 1956, s. 8
  20. M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592.
  21. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 170.
  22. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 24.
  23. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12.

BibliografiaEdytuj