Otwórz menu główne

Józef Ostafin (ur. 7 marca 1894 w Sułkowicach, zm. 13 listopada 1947 w Krakowie) – polski inżynier, polityk, legionista, członek POW, powstaniec śląski, poseł na Sejm II RP IV i V kadencji, kapitan artylerii rezerwy Wojska Polskiego, członek AK i WiN.

Józef Ostafin
Ilustracja
Józef Ostafin w 1935 roku
Data i miejsce urodzenia 7 marca 1894
Sułkowice
Data i miejsce śmierci 13 listopada 1947
Kraków
Poseł na Sejm V kadencji (II RP)
Okres od 1938
do 1939
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Jako ochotnik wstąpił do II Brygady Legionów, w której walczył w kampanii karpackiej, na Bukowinie i Wołyniu. Później, po rozwiązaniu Legionów, wcielono go do wojska austriackiego. Ostafin upozorował własną śmierć, po czym pod fałszywym nazwiskiem wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Później w Wojsku Polskim brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Był też jednym z uczestników III powstania śląskiego.

W 1922 ukończył Akademię Rolniczą w Dublanach. Później pracował w Związku Kółek Rolniczych. W 1932 rozpoczął pracę w szkolnictwie. W wyborach parlamentarnych w 1935 roku został wybrany na posła Sejmu RP IV kadencji (1935-1938) z okręgu wyborczego 77 w Sanoku[1], a w 1938 na posła Sejmu RP V kadencji (1938-1939) z okręgu wyborczego 62 w Złoczowie. Dekretem Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 14 stycznia 1937 został mianowany radcą Lwowskiej Izby Rolniczej[2].

Został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 2 stycznia 1932; w 1934 był zweryfikowany w Korpusie Oficerów Artylerii z lokatą 2. Pod koniec lat 30. pełnił funkcję prezesa oddziału Związku Legionistów Polskich w Krośnie[3].

Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez Rosjan we Lwowie. Po zwolnieniu przeniósł się do Krakowa, gdzie rozpoczął działalność konspiracyjną. W 1941 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, później był w Armii Krajowej. W 1944 trafił do organizacji NIE, w której wkrótce został zastępcą komendanta Obszaru Krakowskiego.

Po zakończeniu wojny był członkiem organizacji Wolność i Niezawisłość. Został aresztowany przez komunistyczne służby bezpieczeństwa. Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie z dnia 10 września 1947 w składzie sędziowskim pod przewodnictwem Romualda Klimowieckiego[4] został skazany na łączną karę śmierci, utratę praw publicznych, obywatelskich i honorowych na zawsze oraz na przepadek mienia. Prezydent Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Wyrok wykonano 13 listopada 1947 roku w więzieniu przy ul. Montelupich przez rozstrzelanie (tego samego dnia zostali straceni inni skazani: Alojzy Kaczmarczyk i Walerian Tumanowicz)[5].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wyniki wyborów do Sejmu. „Kurier Bydgoski”, s. 6, Nr 211 z 12 września 1935. 
  2. 12. Ogłoszenie. „Lwowski Dziennik Wojewódzki”. Nr 2, s. 22, 30 stycznia 1937. 
  3. Związek Legionistów Polskich 1936-1938. Sprawozdanie Komendy Naczelnej Związku Legionistów Polskich. Warszawa: 1938, s. 76.
  4. Krok do ekshumacji szczątków bohaterów. dziennikpolski24.pl, 5 maja 2014. [dostęp 18 listopada 2014].
  5. Mogiła pod śmietnikiem. tygodnik.onet.pl, 28 lutego 2013. [dostęp 18 listopada 2014].
  6. Dekret Wodza Naczelnego L. 2980 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 820
  7. a b c Parlamentarzyści RP. Ostafin Józef 1894-1947. Biblioteka Sejmowa. [dostęp 2014-10-01].
  8. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410

BibliografiaEdytuj