James Peace

szkocki kompozytor

Kenneth James Peace (ur. 28 września 1963 w Paisley) ― szkocki kompozytor, pianista i artysta.

James Peace
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

28 września 1963
Paisley

Instrumenty

fortepian

Gatunki

muzyka poważna

Zawód

pianista, kompozytor

Życiorys edytuj

James Peace urodził się 28 września 1963 roku w mieście Paisley w Szkocji[1][2]. Większość dzieciństwa spędził w nadmorskiej miejscowości Helensburgh w zachodniej Szkocji. Do jego rodziny należy wielu artystów (m.in. John McGhie i Felix Burns, popularny kompozytor muzyki tanecznej pierwszej połowy dwudziestego wieku)[1][3]. Jako ośmiolatek zaczął uczęszczać na lekcje gry na pianinie, a w wieku czternastu lat odbył swój pierwszy publiczny występ z repertuarem Scotta Joplina. Rok później Peace został wybrany na organistę w Kościele św. Andrzeja w Dumbarton, natomiast w wieku szesnastu lat został formalnie przyjęty i rozpoczął naukę w Królewskiej Akademii Muzycznej i Teatralnej w Szkocji (ang. Royal Scottish Academy of Music and Drama [obecnie Królewskie Konserwatorium w Szkocji, gael. Conservatoire Rìoghail na h-Alba]) jako najmłodszy student[1][3][4][5]. W 1983 roku ukończył studia na Uniwersytecie w Glasgow ze stopniem licencjata w grze na pianinie oraz jej nauczaniu[6][7]. Rok później otrzymał dyplom z wykonawstwa muzyki po zagraniu pierwszego koncertu fortepianowego Mendelssohna z orkiestrą RSAMD[1]. Po ukończeniu nauki formalnej był rozchwytywanym pianistą. W latach 1988–1991 mieszkał w Edynburgu[1][3].

W latach 1991–2009 James Peace przebywał w Bad Nauheim (Niemcy)[1][4][5][7][8]. Od 1998 roku prowadził badania na temat tanga, produkując płytę Tango escocés (szkockie tango)[1][8][9], na której umieścił własne kompozycje na fortepian inspirowane tangiem, a w 2002 roku wstąpił do Akademii Muzycznej „Victoria“ (ang. Victoria College of Music)[3][8]. Tego samego roku, na przełomie września i października, wyruszył w trasę koncertów solowych na terenie północnych Niemczech, natomiast w listopadzie na Daleki Wschód, gdzie po raz pierwszy zagrał Tango XVII w Hongkongu[7][10][11]. W Tokio został odznaczony pamiątkowym międzynarodowym medalem stowarzyszenia pianistów IPDA[1][7][8][12].

W kolejnych latach jego występy odbywały się głównie w Europie. Grał tango w następujących stolicach: Amsterdam, Ateny[13], Berlin[14], Bruksela, Helsinki[15], Lizbona[16], Londyn, Madryt[17], Oslo[18], Rejkjavík[19], i Wiedeń[20].

W 2005 roku otrzymał złoty medal Międzynarodowego Stowarzyszenia „Lutèce“ (fr. Internationale Académie de Lutèce) w Paryżu[1][2], a w 2008 roku został przyjęty do Akademii Muzycznej w Londynie (ang. London College of Music) jako uznanie jego zasług w dziedzinie tanga[1].

James Peace - Sielanki op.4b

Po krótkim pobycie w Edynburgu[2] wrócił do Wiesbaden w Niemczech w lutym 2010 roku[1][2]. Skutkowało to nowymi impulsami twórczymi, dzięki czemu z wybranych oryginalnych kompozycji stworzył krótki film. Film dokumentalny James Peace w Wiesbaden stanowi jedno z dzieł tego gatunku[21][22].

Nagrody i odznaczenia edytuj

Tango Milonga op. 26
  • I miejsce, Konkurs Agnes Millar, Glasgow, 1983[6].
  • I miejsce, Konkurs Dunbartonshire E.I.S. Prize, Glasgow, 1984[6].
  • Sibelius Essay Prize (Konkurs im Sibeliusa), 1985[6].
  • Międzynarodowe Konkurs Kompozycyjny T.I.M. (. Torneo Internazionale di Musica). Dyplom, Rzym, 2000[1][2][7].
  • Fundacja IBLA (ang. IBLA Foundation). Dyplom, Nowy Jork, 2002[1][2][7].
  • Międzynarodowe Stowarzyszenie IPDA. Pamiątkowy medal (klasa I), Tokio, 2002[1][2][7][12].
  • Międzynarodowe Stowarzyszenie Lutèce. Złoty medal, Paryż, 2005[1][2].

Ważniejsze kompozycje edytuj

  • Wodospad op.3 na flet i fortepian
  • Sielanki op.4 na rożek angielski solo
  • Aubade op.9 na rożek angielski i orkiestrę smyczkową
  • Lento Lacrimoso op.10 na wiolonczelę i fortepian
  • Zapomniane liście op.12 na wiolonczelę i orkiestrę
  • Sonata op.16 na obój i fortepian
  • Ballada op.18 na orkiestrę symfoniczną
  • Uroczysty marsz nr 1 op.19 na organy i orkiestrę
  • Uroczysty marsz nr 2 op.23 na orkiestrę
  • Jesienne złoto op.25 na klarnet, 2 skrzypiec, altówkę i wiolonczelę[23]
  • Pieśń wieczności op.32 na sopran i orkiestrę[1]
  • 24 utwory tanga na fortepian solo[1][9][24]

Przypisy edytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q Birgitta Lamparth. Bez drażniących odgłosów. Wiesbadener Tagblatt (niemiecka gazeta), 10 lutego 2011.
  2. a b c d e f g h Julia Anderton. Tango niczym słodkogorzka opowieść. Wiesbadener Kurier (niemiecka gazeta), 24 marca 2012
  3. a b c d Sabine Klein. Moja muzyka jest jak ja ― „bardzo romantyczna”. Frankfurter Rundschau (niemiecka gazeta), 1992, nr 254, s. 2
  4. a b „James Peace”. FRIZZ (niemiecki magazyn), styczeń 2001, s. 5
  5. a b Manfred Merz. Mistrzowsko namalowany wrażliwy świat romantyczny, Wetterauer Zeitung (niemiecka gazeta), 12 listopada 1992, nr 264, s. 19
  6. a b c d G. Müller. Dusza pianina tańczy tango. Kulturspiegel Wetterau (niemiecka gazeta), 17 maja 2001, s. 5
  7. a b c d e f g „James Peace”. The Tango Times (magazyn w Nowym Jorku). Wynik 39, zimowy 2003/2004, s. 1, 2, 3 i 5
  8. a b c d „James Peace”. La Cadena (magazyn holenderski), wrzesień 2002, s. 26
  9. a b Tango escocés, Biblioteka Narodowa Szkocji.
  10. Biuletyn Informacyjny, TangoTang, 8 października 2016.
  11. „James Peace”. South China Post (gazeta w Hongkongu). 9 października 2002.
  12. a b IPDA, Tokio. Nagrody i laureaci, 2002.
  13. Broszura programu, Ateny {Για σένα, Αγγελικί}, 27 października 2016.
  14. Tangodanza (niemiecki magazyn). Wynik 1/2002 (nr 9)
  15. Afisz z trasy koncertowej w Finlandii, 2014.
  16. Afisz z trasy koncertowej w Portugalii, 2016.
  17. Afisz z trasy koncertowej w Hiszpanii: «¡Feliz Cincuenta cumpeaños 2013!»
  18. Listen.no: Konsert, James Peace, Flygel. Muzeum Muncha w Oslo, 16 października 2004.
  19. Rikarður Ö. Pálsson. «Skozir Slaghörputangoár», mbl - Morgunblaðið (islandzka gazeta), 14 października 2004.
  20. Broszura programu, Wiedeń, 23 stycznia 2005.
  21. „James Peace in Wiesbaden“, Biblioteka Narodowa Szkocji.
  22. „James Peace in Wiesbaden“, Niemiecka Biblioteka Narodowa.
  23. Schwäbische Post (niemiecka gazeta). „Dźwięk skrzypiec skrzypiec szybuje nad orkiestrą“. 4 czerwiec 1994 r.
  24. Niemiecka Biblioteka Narodowa. „James Peace”