Otwórz menu główne

Jerzy Bujalski

polski lekarz, kierownik resortu zdrowia publicznego

Jerzy Marian Bujalski (ur. 2 lutego 1885 w Płocku, zm. 7 września 1942 w Oświęcimiu) – polski lekarz, żołnierz Legionów Polskich, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, kierownik resortu zdrowia publicznego w okresie II Rzeczypospolitej, dyrektor szpitala Ubezpieczalni Społecznej[1].

Jerzy Bujalski
Ilustracja
podczas służby w Legionach
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1885
Płock, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 7 września 1942
KL Auschwitz, Polska pod okupacją III Rzeszy
Minister zdrowia publicznego (p.o.)
Okres od 28 maja 1923
do 28 listopada 1923
Poprzednik Witold Chodźko
Następca likwidacja ministerstwa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

W 1903 ukończył gimnazjum w Warszawie i następnie rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Za działalność w organizacjach niepodległościowych (m.in. w PET i ZET) dwukrotnie relegowany ze studiów. W roku 1906 ostatecznie został skazany na wydalenie z granic Imperium Rosyjskiego. W tym samym roku podjął studia medyczne w Pradze, a potem na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie w 1911 uzyskał dyplom lekarski[2].

W 1908 rozpoczął działalność w Lidze Narodowej, został też komendantem naczelnym Polskiego Związku Wojskowego, który pomimo różnic ideowych, pozostawał w kontakcie ze środowiskiem Związku Walki Czynnej. Po wybuchu I wojny światowej został komisarzem Rządu Narodowego na powiat tarnowski. Później na mocy rozkazu Komendy Legionów Polskich został lekarzem 2 szwadronu kawalerii Legionów Polskich. W styczniu 1915 przeniesiono go jednak do odtworzonych szpitali w Konigsfeld i Dombo[2].

W maju 1915 został ponownie przeniesiony do Legionów, na stanowisko lekarza II dywizjonu kawalerii w stopniu porucznika lekarza. Po 22 grudnia 1915 najprawdopodobniej nie służył już w Legionach[2].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości służył w wojsku w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Później zaangażował się w prace Narodowego Związku Robotniczego i Ligi Narodowej[3]. Od marca 1922 był związany z Ministerstwem Zdrowia Publicznego. Od 28 maja do 14 grudnia 1923 był kierownikiem tegoż resortu w rządzie Wincentego Witosa[2].

W 1939 – jako lekarz – brał udział w kampanii wrześniowej. Później, w czasie okupacji współpracował z Delegaturą Rządu na Kraj. 8 stycznia 1942 został aresztowany przez Gestapo i osadzony na Pawiaku. 17 kwietnia 1942 wysłany do Auschwitz, gdzie zginął 7 września 1942[2].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Leon Wanat, Za murami Pawiaka, Warszawa 1985, s. 349.
  2. a b c d e Jerzy Bujalski w Wykazie Legionistów Polskich 1914-1918
  3. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 571.
  4. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 17.
  5. Odznaczenia Krzyżem i Medalem Niepodległości. „Słowo Polskie”, s. 8, Nr 104 z 17 kwietnia 1931. 

BibliografiaEdytuj