Otwórz menu główne

Jerzy Zagórski (ur. 13 grudnia 1907 w Kijowie, zm. 5 sierpnia 1984 w Warszawie) – polski poeta, eseista i tłumacz, współtworzył grupę "Żagary".

Jerzy Zagórski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 grudnia 1907
Kijów
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 1984
Warszawa
Zawód, zajęcie poeta, eseista, tłumacz
Odznaczenia
Sprawiedliwy wśród Narodów Świata
Nagrobek Jerzego i Maryny Zagórskich na Cmentarzu Powązkowskim, Warszawa, 8 lipca 2006 r.
Budynek przy ul. Mickiewicza 18 w Warszawie, gdzie przez blisko 30 lat mieszkał poeta Jerzy Zagórski
Tablica upamiętniająca Jerzego Zagórskiego na budynku przy ul. Mickiewicza 18 na Starym Żoliborzu w Warszawie, gdzie poeta mieszkał przez blisko 30-lat

Absolwent Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie (1927)[1]. Ukończył prawo. Po wojnie był attaché kulturalnym ambasady polskiej w Paryżu. Współpracował z czasopismami Pion i Kultura Jutra. W 1953 podpisał rezolucję ZLP w sprawie procesu krakowskiego. Od 1957 mieszkał w Warszawie. W jego poezji przedwojennej, bliskiej Awangardzie, dominuje katastrofizm, natomiast w późniejszej – klasycyzm.

Mąż Maryny Zagórskiej (1906-1996), tłumaczki literatury pięknej. Wraz z nią odznaczony w 1979 r. medalem "Sprawiedliwy wśród Narodów Świata".

Przetłumaczył m.in. Maskaradę Lermontowa i gruziński poemat Rycerz w tygrysiej skórze.

Zbiory wierszy i inneEdytuj

  • 1933Ostrze mostu
  • 1934Przyjście wroga (poemat)
  • 1937Wyprawy
  • 1947Wieczór w Wieliszewie
  • 1947 – Indie w środku Europy
  • 1954Męska pieśń
  • 1956Czas Lota
  • 1957Olimp i ziemia
  • 1959Krawędź
  • 1961Bajka pienińska
  • 1963Oto nurt
  • 1963 – Biały bez. Wiersze dla żony
  • 1964Pancerni (poemat)
  • 1967Królestwo ryb
  • 1969Rykoszetem
  • 1970Tam, gdzie diabeł pisze listy
  • 1975Komputerie i dylematy

Zagórski w piosenkachEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego Warszawa: PIW, 1989, s. 348, poz. 49 oraz fot. nr 45 po s. 224. Tam też jego wspomnienie: "Wywołani do tablicy" na s.162-166.