Otwórz menu główne
Pomnik Juhana Smuula w Koguvie

Juhan Smuul (ur. 18 lutego 1922 w Koguvie, zm. 13 kwietnia 1971 w Tallinnie) – estoński pisarz i poeta.

Był dziewiętnastym dzieckiem rolnika mieszkającego w Koguvie na wyspie Muhu. W latach 1930-1936 uczęszczał do szkoły w Piiri. a następnie do szkoły rolniczej w Jänedzie. Edukację przerwała infekcja, która musiał leczyć w klinice w Tartu. W 1941 roku został powołany do Armii Czerwonej, ale, ze względu na stan zdrowia, nie został skierowany na front. Zdemobilizowany w 1944 roku, rozpoczął współpracę z komunistycznym pismem Rahva Hääl, potem pracował w wydawanych w Tallinnie czasopismach Sirp ja Vasar oraz Pioneer. Od 1947 zajmował się dziennikarstwem jako wolny strzelec.

Jako korespondent i reporter brał udział w wyprawach morskich: Północny Atlantyk (1955), w ekspedycji polarnej do Antarktyki (1957-1958), w wyprawach badawczych na Morze Japońskie (1958) i Spitsbergen (1960).

Tworzył także scenariusze i sztuki teatralne. Jego sztuka Wdowa po pułkowniku (Polkovniku lesk ehk Arstid ei tea midagi) z 1965 roku został zrealizowana przez polski Teatr Telewizji w 1967 roku[1]

Był trzykrotnie żonaty, ale bezdzietny. Jego żonami były: tłumaczka Ita Saks, poetka Debora Vaarandi oraz dziennikarka radiowa Ellen Nooda.

Spis treści

Wyróżnienia i nagrodyEdytuj

Wybrana twórczośćEdytuj

  • Tormi poeg (poezja, 1947)
  • Järvesuu poiste brigaad (1948)
  • Poeem Stalinile (1949)
  • Mina – kommunistlik noor (1953)
  • Kirjad Sogedate külast (1955)
  • Jäine raamat (1959)
  • Morze Japońskie: grudzień (Jaapani Meri: detsember,1963, tłum. na język polski Irena Piotrowska)
  • Muhulaste imelikud juhtumused Tallinna juubelilaulupeol (1957)
  • Muhu monoloogid (1968)

PrzypisyEdytuj

  1. Informacje o sztuce w bazie e-teatr

ŹródłaEdytuj