Otwórz menu główne

Juliusz Zygmunt Padlewski-Skorupka (ur. 2 marca 1884 w Brzeżanach, zm. 29 kwietnia 1940 w Katyniu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Juliusz Padlewski-Skorupka
Julius Ritter Padlewski von Skorupka
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 2 marca 1884
Brzeżany
Data i miejsce śmierci 29 kwietnia 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1904-1928 i 1939-1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 9 Pułk Strzelców Wielkopolskich
67 Pułk Piechoty
PKU Nowy Targ
PKU Dębica
Stanowiska dowódca pułku
komendant PKU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Zasługi Wojskowej Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Wojskowy Karola Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Brzeżanach, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Juliusza Ludwika Ferdynanda herbu Ślepowron i Izabeli z Czerwińskich herbu Lubicz[1][2]. Ojciec był podpułkownikiem i komendantem 2 batalionu Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 55 w Brzeżanach[3][2].

W 1900 roku, po ukończeniu czwartej klasy c.k. Gimnazjum w Brzeżanach, wstapił do Szkoły Kadetów we Lwowie[1][4].

W 1904 roku rozpoczął zawodową służbę wojskową w c. i k. Armii. Został wcielony do Bośniacko-Hercegowińskiego Pułku Piechoty Nr 1, który stacjonował w Wiedniu, i którym wówczas dowodził pułkownik Artur Dąbrowski. Pułk ten był jego oddziałem macierzystym aż do 1918 roku[5][6][7][8]. W jego szeregach wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach., a następnie walczył w czasie I wojny światowej. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów piechoty: kadeta–zastępcy oficera (1 września 1904 roku)[9], podporucznika (1 maja 1907 roku)[10], porucznika (1 listopada 1912 roku)[11] i kapitana (1 lipca 1915 roku)[12]. W 1917 roku został oddelegowany z c. i k. Armii do Polskiej Siły Zbrojnej (niem. Polnische Wehrmacht) i przydzielony do 5 Pułku Piechoty w charakterze doradcy[2], a następnie do Szkoły Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej[1], w której był wykładowcą karabinów maszynowych, i w której opracował skrypt „Karabin maszynowy 08[13]. Wiosną 1918 roku wrócił do c. i k. Armii i został skierowany na front zachodni[2].

W listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Uruchomił linię telefoniczną łączącą Ostrów Mazowiecką z Warszawą[1][2]. Od 27 kwietnia 1919 roku do 29 czerwca 1920 roku dowodził 9 Pułkiem Strzelców Wielkopolskich, który w wyniku „zjednoczenia Armii Wielkopolskiej z Armią Krajową” został przemianowany na 67 Pułk Piechoty. Na czele tego oddziału walczył w powstaniu wielkopolskim, a następnie wojnie z bolszewikami[14][15]. Od 25 maja 1920 roku pełnił obowiązki dowódcy XXXIII Brygady Piechoty[1][2]. 5 lipca tego roku wyprowadził brygadę z okrążenia w rejonie miejscowości Kowale, za który to czyn został odznaczony Krzyżem Walecznych[1]. Brygadą dowodził do 10 lipca[2]. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej[16]. Tego samego dnia minister spraw wojskowych zezwolił mu „korzystać tytularnie ze stopnia podpułkownika”[17]. Od 10 września 1920 do 11 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie 3 Armii, a jego oddziałem macierzystym był nadal 67 pp[2][18].

16 listopada 1921 został wyznaczony na stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowy Targ[1]. Pełniąc służbę na stanowisku komendanta PKU pozostawał oficerem nadetatowym 67 pp[19][20]. W lipcu 1927 roku został przydzielony do nowo utworzonej PKU Dębica na stanowisko komendanta[21][22]. Z dniem 31 grudnia 1928 roku został przeniesiony w stan spoczynku[23].

W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[24].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. 29 kwietnia 1940 roku został wywieziony do Lasu Katyńskiego u tam zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD[1][25]. Od 28 lipca 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Juliusz Zygmunt Padlewski-Skorupka był żonaty z Teresą z Rosmanerów[26][27]. Miał córki Julię Marię i Teresę Marię, bliźniaczki urodzone 15 kwietnia 1920 roku[2].

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[28]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h Kiński 1995 ↓, s. 365.
  2. a b c d e f g h i Kościański 2008 ↓, s. 150-152.
  3. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1894 ↓, s. 191, 438.
  4. Sprawozdanie 1897 ↓, s. 76, wymieniony wśród ucznów, którzy ukończyli II klasę jako „Zygmunt Padlewski”. W sprawozdaniach za 1899 i 1900 nie został wymieniony jako uczeń klas IV i V. Być może znajdował się w grupie uczniów „przeznaczonych do egzaminu poprawczego” ewentualnie grupie uczniów, którzy otrzymali stopień II lub III.
  5. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1905 ↓, s. 656.
  6. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1907 ↓, s. 672.
  7. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1914 ↓, s. 620.
  8. a b c d e f g h i Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 878.
  9. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1905 ↓, s. 323.
  10. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1907 ↓, s. 324.
  11. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1914 ↓, s. 255.
  12. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 128.
  13. Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 307, 393.
  14. 67. Pułk Piechoty 1992 ↓.
  15. Konieczny 1929 ↓, s. 10.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 592, tu dalej występuje jako dowódca 67 pp.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 613.
  18. Spis oficerów 1921 ↓, s. 192, 804.
  19. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 317, 398, 1473.
  20. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 282, 342, 1342.
  21. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 22 lipca 1927 roku, s. 220.
  22. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 115, 162.
  23. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 384.
  24. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 324, 939.
  25. Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 571, tu podano, że został zamordowany 30 kwietnia 1940 roku.
  26. Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 460.
  27. Kiński 1995 ↓, s. 365, tu podano nazwisko panieńskie żony „Romsaner”.
  28. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  29. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 317.

BibliografiaEdytuj