Otwórz menu główne

Kal (Polska)

wieś w województwie warmińsko-mazurskim
Ten artykuł dotyczy miejscowości Kal. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.

Kal (niem. Kehlen[3], Kielno[4]) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie węgorzewskim, w gminie Węgorzewo. Wieś znajduje się na półwyspie, pomiędzy jeziorami Mamry i Święcajty.

Kal
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat węgorzewski
Gmina Węgorzewo
Wysokość 150 m n.p.m.
Liczba ludności (2011) 168[1]
Strefa numeracyjna 87
Kod pocztowy 11-600[2]
Tablice rejestracyjne NWE
SIMC 0771016
Położenie na mapie gminy Węgorzewo
Mapa lokalizacyjna gminy Węgorzewo
Kal
Kal
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kal
Kal
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Kal
Kal
Położenie na mapie powiatu węgorzewskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu węgorzewskiego
Kal
Kal
Ziemia54°10′45″N 21°43′44″E/54,179167 21,728889

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

HistoriaEdytuj

Wieś została założona przez Anzelma von Tettau, który w 1469 roku otrzymał zamek Węgobork wraz z otaczającą puszczą od namiestnika Henryka Reuss von Plauen. Przywilej lokacyjny na prośbę Anzelma von Tettau wystawił 8 kwietnia 1478 roku wielki mistrz Marcin Truchsess von Wetzhausen. Nazwa wsi (Kele, Kehlen) przejęta została zapewne od pruskich nazw wodnych.

W roku 1540 w Kalu, liczącym 60 włók, na prawie magdeburskim, mieszkały 24 rodziny, utrzymujące się z obowiązkowego bartnictwa, rybołówstwa i polowania. Kal był wsią królewską. Mieszkańcy byli ludźmi wolnymi. Nie odbywali służby wojskowej na sposób rycerski oraz nie pracowali przy budowie i naprawie zamków. W 1540 roku po raz pierwszy odnotowano funkcję sołtysa.

Mieszkańcy Kalu posiadali przywilej główszczyzny w wysokości ośmiu grzywien („jeśli zabije się człowieka (…) przyznaje się jego główszczyznę krewnym”).

Mieszały się tu wpływy pruskie, litewskie i polskie, o czym mogą świadczyć napisy w tych językach na legendarnym słupie w Kalu. Jednak już w XVI wieku wieś uległa całkowitej polonizacji. W drugiej połowie XVII wieku kartograf książęcy, Józef Naronowicz-Naroński, odkrył i odnotował na swej mapie ślady staropruskiego grodziska, położonego nad brzegiem jeziora, na południowym krańcu wsi. W późniejszym czasie na ślady te już nie natrafiono.

W 1737 roku we wsi funkcjonowała jednoklasowa szkoła.

W spisie z roku 1858 odnotowano 58 włók i 10 mórg ziemi oraz 590 mieszkańców.

W roku 1939 mieszkało we wsi 770 osób.

PrzypisyEdytuj

  1. Wieś Kal (warmińsko-mazurskie) » mapy, GUS, nieruchomości, noclegi, regon, kod pocztowy, atrakcje, kierunkowy, demografia, zabytki, tabele, statystyki, drogi publiczne, liczba ludności, Polska w liczbach [dostęp 2019-09-16] (pol.).
  2. Kod pocztowy Kal •• Wyszukiwarka, kody pocztowe, ulice, mapa, www.kodypocztowe.info [dostęp 2019-09-16].
  3. B. Konopka, C. Mazur, S. Starzewski, Grosse Masurische Seen. Touristenkarte, wyd. Copernicus, PPWK Warszawa 2003, ​ISBN 83-7329-245-4
  4. Słownik węgoborski. [dostęp 2016-07-14].

BibliografiaEdytuj

  • Białuński G.: Kolonizacja „Wielkiej puszczy” (do 1568 roku) - starostwa piskie, ełckie, straduńskie, zelkowskie i węgoborskie (węgorzewskie). Edycja wspólna Towarzystwa Naukowego i OBN im. W.Kętrzyńskiego, Olsztyn 2002, ​ISBN 83-87643-97-1
  • Wakar A., Wilanowski B.: Węgorzewo. Z dziejów miasta i powiatu. Pojezierze, Olsztyn 1968

Linki zewnętrzneEdytuj