Karol Rudnicki

Oficer Wojska Polskiego

Karol Stefan Rudnicki (ur. 13 października 1898 w Żydaczowie, pow. trembowolski, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Karol Stefan Rudnicki
major kawalerii major kawalerii
Data i miejsce urodzenia 13 października 1898
Żydaczów
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 6 Pułk Ułanów Kaniowskich,
Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii we Lwowie,
Szkoła Podoficerów Zawodowych Kawalerii w Jaworowie
12 Pułk Ułanów Podolskich
27 Pułk Ułanów
Stanowiska dowódca plutonu
dowódca szwadronu
kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Karol Stefan Rudnicki (w drugim rzędzie, trzeci od prawej) wśród oficerów Szkoły Podoficerów Zawodowych Kawalerii

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny senatorskiej Rudnickich pieczętującej się herbem Lis. Był synem Zygmunta, starosty trembowelskiego i Stefanii Marynowskiej herbu Niezgoda[1]. Wnuk pisarki Zofii z Mrozowickich Rudnickiej. Młodszy brat generała Klemensa Rudnickiego. Absolwent szkoły ludowej w Żółkwi (1908) i III Gimnazjum Klasycznego we Lwowie (1916). Po zdaniu matury wcielony do armii austriackiej. Walczył na frontach włoskim, rumuńskim i ukraińskim. Po rozpadzie Austro-Węgier, uwięziony przez Ukraińców w Brodach.

1 czerwca 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika i przydzielony do 6 pułku ułanów. Brał udział w wojnie z Ukraińcami i bolszewikami.

W okresie międzywojennym pozostał w 6 puł jako dowódca szwadronu i szkoły podoficerskiej. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 331. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii)[2]. Od 1925 roku został dowódcą plutonu w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii we Lwowie a następnie przeniesiony do Szkoły Podoficerów Zawodowych Kawalerii w Jaworowie. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 45. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3]. W sierpniu 1930 przeniesiony do 12 pułku ułanów na funkcję dowódcy szwadronu, następnie został oficerem mobilizacyjnym. 4 lutego 1934 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[4]. W kwietniu tego roku został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza[5]. W 1938 roku został przeniesiony do 27 pułku ułanów w Nieświeżu na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku.

W kampanii wrześniowej walczył w 27 puł. Po rozbiciu pułku 27 września w okolicach Władypola, został wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Starobielsku. Został zamordowany wiosną 1940 w Charkowie.

Wywód przodkówEdytuj

4. Teodor Józef Rudnicki      
    2. Zygmunt Rudnicki
5. Zofia Kazimiera Mrozowicka        
      1. Karol Rudnicki
6. Mieczysław Marynowski    
    3. Stefania Marynowska    
7. Zofia Gostkowska      
 

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. http://www.genesis.jaxasoft.se/genesis/genesis.aspx?id=1162 [dostęp: 2019-03-12]
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 171.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 123.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 5 lutego 1934 roku, s. 72.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 149.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj