Otwórz menu główne

Kawnice

wieś w województwie wielkopolskim

Kawnicewieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie konińskim, w gminie Golina. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.

Kawnice
Dwór w Kawnicach
Dwór w Kawnicach
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat koniński
Gmina Golina
Liczba ludności (2011) 879
Strefa numeracyjna (+48) 63
Kod pocztowy 62-591 Kawnice
Tablice rejestracyjne PKN
SIMC 0283357
Położenie na mapie gminy Golina
Mapa lokalizacyjna gminy Golina
Kawnice
Kawnice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kawnice
Kawnice
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Kawnice
Kawnice
Położenie na mapie powiatu konińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu konińskiego
Kawnice
Kawnice
Ziemia52°14′50″N 18°09′01″E/52,247222 18,150278
Strona internetowa miejscowości

Spis treści

PołożenieEdytuj

Kawnice leżą we wschodniej części województwa wielkopolskiego w powiecie konińskim w gminie golina.Wieś leży na skraju Pojezierza Kujawskiego i Doliny Konińskiej.Przez wieś przebiega trasa:

Wieś leży w niewielkiej odległości od ważnych ośrodków w regionie:

KomunikacjaEdytuj

W Kawnicach znajduje się przystanek kolejowy. Można również dojechać autobusem PKS-u lub MZK.

HistoriaEdytuj

Pierwsze wzmianki o Kawnicach można odnaleźć w dokumentach z XII wieku. Źródła historyczne określają miejscowość jako „Kawnicze” lub „Kawnica”, ale już w 1639 r. obok wymienionych uprzednio używano określenia „Kawnice”, jak dzisiaj. Obecna nazwa przyjęła się na przełomie XVIII i XIX wieku. Prawdopodobnie pochodzi ona od dużej ilości przebywających tutaj kawek. Właścicielami dóbr kawnickich w XVI i XVII wieku była rodzina Gorzewskich, później rodziny Proczewskich, Parapa i Trachuma, a od XVIII wieku rodzina Trąbczyńskich. W latach 18071815 Kawnice należały do Księstwa Warszawskiego, a później Królestwa Polskiego.

14 lipca 1852 w Kawnicach zmarł kpt. Eustachy Chełmicki odznaczony Legią Honorową z udział w bitwie pod Fuengirolą.

W Kawnicach znajduje się znane w całej Polsce sanktuarium maryjne. Kościół istniał tu od XII wieku, ale o Kawnicach jako sanktuarium można mówić od XVII wieku, kiedy w kościele znalazł się obraz „Matki Bożej Pocieszenia”, który w późniejszych latach zasłynął łaskami i uznany został za cudowny.

ReligiaEdytuj

Życie religijneEdytuj

Kawnice są wsią wielowyznaniową. Jednak w znacznym stopniu przeważa liczba katolików.

W XVII wieku istniał tu kościół protestancki, który w późniejszych latach stał się kościołem katolickim.

CiekawostkiEdytuj

LegendaEdytuj

W zamierzchłych czasach pewien rolnik orał wołami pole w miejscu, gdzie dziś stoi kościół. W pewnej chwili woły stanęły i nie chciały iść dalej, a rolnik usłyszał piękny śpiew i dostrzegł światło promieniujące z ziemi. Zaciekawiony zaczął ją rozgrzebywać i znalazł mały obraz Matki Bożej. Wzruszeni mieszkańcy miasta wznieśli w tym miejscu kościół i umieścili w nim obraz... Z czasem uległ on zniszczeniu i parafianie postanowili kupić nowy, ale nie byli w stanie zapłacić za niego tyle ile wołali artyści. Wychodząc od jednego z nich dostrzegli w przedsionku obraz Matki Bożej. Postanowili, że będzie to ten obraz i wymogli na malarzu, ze ten odstąpił go tanio. Obraz umieścili w kościele i od tego czasu modlący się przed obrazem do Matki Bożej zaczęli doznawać wiele łask...

NazwaEdytuj

Nazwa Kawnice pochodzi najprawdopodobniej od dużej ilości kawek, które przebywały na tych terenach.

Ochotnicza Straż Pożarna w KawnicachEdytuj

Straż Ogniowa w Kawnicach została założona 15 czerwca 1878 r. z inicjatywy Michała Mielęckiego, właściciela ziemskiego. Nowo powstałą organizację współtworzyli jeszcze Brzeziński Tomasz, Zalewski Wincenty i Wawrzyniak Tomasz. Już w latach osiemdziesiątych XIX wieku powstał pierwszy budynek strażacki zbudowany z drewna, nazywany przez wszystkich „szopą”. W początkowych latach swoje działalności kawniccy strażacy mieli do dyspozycji sikawkę drewnianą, wiadra, szpadle, siekiery i drabinę. W 1890 r. straż posiadała już sikawkę żelazną, wóz konny i beczkę wozową do wożenia wody. W 1909 roku do straży ogniowej należało 46 członków. W tym roku prezesem straży w Kawnicach był ks. Wincenty Kwieciński – zarazem proboszcz miejscowej parafii. Naczelnikiem natomiast został Stanisław Mielęcki, syn Michała, który w 1912 roku podjął decyzję o postawieniu murowanej strażnicy. Po zakończeniu działań wojennych w 1918 r. dzięki staraniom strażaków i miejscowego społeczeństwa zostały pozyskane instrumenty muzyczne i swoje próby rozpoczęła orkiestra dęta. Pierwszym kapelmistrzem został miejscowy organista Stefan Kolasiński. W kolejnych latach po odzyskaniu niepodległości w okresie dwudziestolecia między wojennego prezesami straży w Kawnicach byli ks. Tomasz Sobiepanek, Kazimierz Meler, Antoni Fórmański, Andrzej Zieliński, Walenty Podlesiński, Kazimierz Kluczyński, Stefan Działak. W dniu 27 listopada 1936 r. zarząd OSP Kawnice założył Złotą Księgę, którą ku wiecznej pamięci poświęcił tym, którzy się przyczynią do przebudowy remizy w Kawnicach. Dzięki wsparciu i hojności mieszkańców Kawnic, Kolna, Rosochy, Węglewa, Węglewskich Holenrów w 1938 roku rozpoczęto budowę nowej remizy. Piętrowy budynek remizy zostaje oddany do użytkowania jeszcze tego samego roku. Uroczystości odbyły się 11 września a rolę ojca chrzestnego pełnił Marian Kaczorowski – starosta powiatu konińskiego, poświęcenia remizy i sztandaru dokonał ks. proboszcz Jan Urban. Po wybuchu wojny w 1939 r. kiedy wojska niemieckie wkroczyły do Kawnic, druhowie Józef Przybylski, Walczak Stefan, Szczepan Piechocki z narażeniem życia wdarli się od tyłu na piętro remizy i wynieśli z niej sztandar. Sztandar przez okres wojny przechowywał na strychu Antoni Leśniewski.

Po odzyskaniu niepodległości od 1945 r. Ochotnicza Straż Pożarna była inicjatorem i w ramach czynu społecznego brała czynny udział w przedsięwzięciach we wsi Kawnice. Przykładem może tu być budowa i utwardzenie głównej drogi przez Kawnice, elektryfikacja wsi i budowa przystanku PKP.

Ponadto przystąpiono do rozbudowy remizy OSP Kawnice, którą ukończono w 1964r. za prezesury Romana Żmudy. Po przebudowie remiza podwoiła swoja powierzchnię, co umożliwiło wydzierżawienie kilku lokali na działalność handlowo-usługową.

Od roku 1977 funkcje prezesa Straży Pożarnej w Kawnicach pełnił druh Józef Kuszyński. Pod jego kierownictwem Straż w Kawnicach funkcjonowała przez 28 lat, czyli do 2005 r. W czasie trwania jego kadencji jednostka obchodziła dwa jubileusze – 100-lecia w 1977 r. oraz 125-lecia w 2003 r. Kolejnym prezesem zarządu został Jan Kaliski, który wytyczył nowe kierunki działalności z naciskiem położonym na integracje ze środowiskiem lokalnym. Przy pomocy członków zarządu i pozostałych druhów z OSP Kawnice udało się zapoczątkować szereg cyklicznych imprez i uroczystości. W 2010 roku walne zebranie członków Ochotniczej Straży pożarnej w Kawnicach wybierało nowy zarząd, powierzając funkcje prezesa Mariuszowi Majewskiemu. Nowo wybrany zarząd nie tylko kontynuuje zapoczątkowane wcześniej inicjatywy, ale także wprowadza kolejne wydarzenia do kalendarza imprez organizowanych przez kawnicką straż. Obok zasadniczej funkcji ochrony przeciwpożarowej jednostka może poszczycić się własna orkiestrą dętą, która w środowisku lokalnym pełni ważną misję oświatową. Orkiestra Dęta OSP Kawnice uświetnia wszystkie ważniejsze uroczystości państwowe, lokalne, gminne oraz kościelne zarówno w Kawnicach, jak i okolicy.

RolnictwoEdytuj

Kawnice leżą na obszarze nizinnym, toteż istnieją tutaj dobre warunki do rozwoju rolnictwa. Większość gleb z terenu wsi należy do klas słabych i średnich. Ponad połowa (52%) gleb należy do klasy IV, natomiast brakuje gleb dobrych, tzn. I i II klasy. Co może się wydawać niemożliwe z racji przemysłowego charakteru wsi, ale we wsi nie ma gleb nieprzydatnych rolniczo, czyli klasy VI.

ZabytkiEdytuj

  • wiatrak z II poł. XIX wieku
  • kościół pw. MB Pocieszenia

KulturaEdytuj

W Kawnicach działa przykościelny chór. Zlokalizowana jest też biblioteka publiczna. Niedawno przy Szkole Podstawowej w Kawnicach wybudowano „Orlik”.

EdukacjaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj