Otwórz menu główne

Lech Dymarski (ur. 18 października 1949 w Poznaniu) – polski poeta, działacz opozycji demokratycznej w PRL, samorządowiec.

Lech Dymarski
Data i miejsce urodzenia 18 października 1949
Poznań
Zawód, zajęcie poeta
Alma Mater Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

ŻyciorysEdytuj

Absolwent Wydziału Filologicznego UAM w Poznaniu (1977) i Studium Scenariuszowego PWSFTviT w Łodzi (dyplom w 1981). Związany z Teatrem Ósmego Dnia i Nową Falą.

W 1975 zbierał podpisy pod listem przeciwko zmianom w Konstytucji PRL, od 1976 współpracował z KOR-em, rozpowszechniał jego wydawnictwa. W 1977 zorganizował protest przeciwko zwolnieniu Stanisława Barańczaka z UAM. Publikował w „Zapisie”, „Pulsie”, „Krytyce”, paryskiej „Kulturze”, rosyjskim „Kontiniencie”. W sierpniu 1980 zbierał podpisy pod Listem intelektualistów poznańskich popierających strajki w Stoczni Gdańskiej. Przywiózł z Gdańska materiały i organizował poznańskie struktury „Solidarności”. Był członkiem Krajowej Komisji Porozumiewawczej, późniejszej Komisji Krajowej „S”, a także dziesięcioosobowego Krajowego Komitetu Strajkowego. Współredagował „Solidarność Wielkopolski” (1980–1981).

W stanie wojennym został internowany na ponad 10 miesięcy. Po zwolnieniu redagował i wydawał niezależne pisma „Komunikat” (1983–1989) i „Obecność”. Pisał też m.in. w „Solidarności Walczącej Oddział Poznań” i londyńskimAneksie”. W 1984 założył konspiracyjną Międzyzakładową Radę „Solidarności” w Poznaniu.

W okresie od 3 kwietnia 1993 do 2 kwietnia 1995 był członkiem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z wyboru Sejmu. Był także szefem Dyrekcji Programów Informacyjnych TVP, programu publicystycznego W centrum Uwagi, wiceprezesem Polskiej Agencji Informacyjnej, doradcą Prezesa Rady Ministrów i Prezesa Najwyższej Izby Kontroli. Był członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie, prezesem Fundacji Obywatelskiej, członkiem zarządu Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Objął funkcję dyrektora Wielkopolskiego Muzeum Walk Niepodległościowych w Poznaniu, którym zarządzał do 2015.

W 1998, 2002, 2006 i 2010 wybierany do sejmiku wielkopolskiego, obejmował stanowiska przewodniczącego Komisji Kultury. Został przewodniczącym sejmiku III kadencji i następnie IV kadencji[1]. W 2014 nie kandydował ponownie. Działał w AWS, później przystąpił do Platformy Obywatelskiej. Został także członkiem Stowarzyszenia Wolnego Słowa[2].

Żonaty z Ewą Kraskowską[3].

Odznaczenia i nagrodyEdytuj

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim (1990, przez prezydenta RP na uchodźstwie)[4], Oficerskim (2007) i Komandorskim (2014) Orderu Odrodzenia Polski. W 2015 uhonorowany Krzyżem Wolności i Solidarności[5]. Wyróżniony odznaką honorową „Za zasługi dla Województwa Wielkopolskiego”, odznaką „Zasłużony dla kultury”, nagrodą literacką „Polcul” (1980).

Wybrane publikacjeEdytuj

  • Pierwsze zeznania – wiersze, drugi obieg, Poznań 1972
  • Rozmówki polskie – wiersze, drugi obieg, 1974
  • Nie ma powodów do zaniepokojenia – wiersze, drugi obieg, 1975
  • Za zgodą autora – wiersze, Wyd. NOWA 1980
  • Notatki z lektur – Wyd. NOWA, Warszawa 1983
  • Wiersze sprzed i po – Wyd. „Myśl”, Warszawa 1984
  • Zsiadłe mleko, lewica, sprzeciw – wybór felietonów, Wyd. Arcana, Kraków 2005, ​ISBN 83-89243-57-1

PrzypisyEdytuj

  1. Wielkopolska. Koalicja PO-PSL w sejmiku, Marek Woźniak – marszałkiem. money.pl, 1 marca 2010. [dostęp 2017-01-29].
  2. Lista członków SWS. sws.org.pl. [dostęp 2017-02-11].
  3. Ewa Kraskowska: Józef Kaingba w mojej pamięci. Kaingba, 2016-03-10. [dostęp 2017-01-29].
  4. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. nr 4, s. 59, 20 grudnia 1990. [dostęp 2017-10-11]. 
  5. Krzyżem Wolności i Solidarności odznaczono w Poznaniu 30 osób. dzieje.pl, 9 czerwca 2015. [dostęp 2017-03-17].

BibliografiaEdytuj