Otwórz menu główne
Lodowiec w 1956 roku

Lodowiec Beardmore’a[1]lodowiec w Górach Transantarktycznych, na Antarktydzie Wschodniej.

Lodowiec Beardmore’a oddziela Góry Królowej Aleksandry od Gór Królowej Maud. Lodowiec ten mierzy około 200 km długości i 40 km szerokości, należy do największych lodowców górskich na Ziemi. Spływa ku północy, do Lodowca Szelfowego Rossa pokrywającego południowe Morze Rossa, opadając z Płaskowyżu Polarnego 2200 m wyżej[2][3].

Dolina lodowca stanowi jedną z „bram” w Górach Transantarktycznych, umożliwiających dostęp do Płaskowyżu Polarnego. Został on odkryty przez wyprawę Nimroda pod dowództwem Ernesta Shackletona w 1909 roku; tamtędy także ekspedycja wycofała się po nieudanej próbie zdobycia bieguna południowego. Nazwa lodowca upamiętnia sir Williama Beardmore’a, sponsora tej wyprawy[3]. Także tą trasą w 1911 przedostała się Ekspedycja Terra Nova pod dowództwem Scotta, zmierzająca w stronę bieguna południowego[2].

Późniejsze badania w rejonie tego lodowca pozwoliły znaleźć skamieniałe drewno i pozostałości gadów ssakokształtnych, paproci i koralowców, dowodzące, że dawniej klimat Antarktydy znacznie różnił się od współczesnego[2]. Na Górze Kirkparticka sąsiadującej z tym lodowcem, na wysokości 4000 m n.p.m. odkryto także dwa wcześniej nieznane gatunki dinozaurów, drapieżnego kriolofozaura i roślinożernego glacjalizaura[4].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj