Lotus 49 – samochód wyścigowy, zaprojektowany w 1967 roku przez Colina Chapmana i Maurice'a Philippe'a i skonstruowany przez Team Lotus[1]. Samochód zawierał wiele rewolucyjnych rozwiązań, przyczynił się także do zdobycia czterech tytułów mistrza świata (dwóch konstruktorów i dwóch kierowców).

Lotus 49
Ilustracja
Kategoria Formuła 1
Formuła Tasman
Konstruktor Lotus
Projektant Colin Chapman
Maurice Philippe
Dane techniczne
Nadwozie monocoque z aluminium
Zawieszenie
przednie
podwójne wahacze nierównej długości, wewnątrz amortyzatory/sprężyny śrubowe
Zawieszenie
tylne
podwójne wahacze nierównej długości, na zewnątrz amortyzatory/sprężyny śrubowe
Silnik Ford Cosworth DFV 3.0 V8
Skrzynia biegów ZF-5-DS12, manualna, 5 biegów + wsteczny
Hewland FG300, manualna, 5 biegów + wsteczny
Paliwo Esso
Shell
BP
Sasol
Opony Dunlop
Firestone
Historia
Kierowcy Jim Clark
Graham Hill
Mario Andretti
Jo Siffert
Jochen Rindt
Używany 19671970
Mistrzostwa
Kierowców 1968Graham Hill
1970Jochen Rindt
Konstruktorów 1968, 1970
Wyścigi
Wyścigi 43
Wygrane 12
Pole position 19
Najszybsze okrążenie 14

KonstrukcjaEdytuj

Po nieudanym dla Lotusa sezonie 1966, w którym zespół eksperymentował między innymi z silnikiem BRM H16, Colin Chapman bardzo chciał znaleźć nowy silnik. Skontaktował się z Keithem Duckworthem, który wraz z Mikiem Costinem i Billem Brownem modyfikował silniki Forda dla niższych formuł wyścigowych. Duckworth wyjawił, że zaprojektowanie, zbudowanie i utrzymanie pięciu silników odpowiednich dla Formuły 1 silnika będzie kosztować około sto tysięcy funtów na sezon.

Wybrano silnik w konfiguracji V8, chociaż wielu zewnętrznych ekspertów uważało, że lepszym rozwiązaniem byłby silnik V12. Chapman preferował jednak silnik V8, ponieważ był mniejszy i lżejszy. Nowy model był zaprojektowany przez Chapmana i Phillippe'a specjalnie pod nowy silnik i był tak prostą konstrukcją, jak to możliwe. Główne połączenie między silnikiem i podwoziem stanowiły dwie śruby rozmieszczone 9 cali od siebie na dole aluminiowego monocoque'u wraz z dodatkowymi połączeniami na wzmocnionych pokrywach rozrządu. Silnik był częścią nośną podwozia, co było możliwe dzięki jego zwartości oraz sztywności bloku. Moc maksymalna wynosiła 400 KM przy 9000 obr./min., co umożliwiało osiągnięcie 320 km/h.

Do pięciobiegowej skrzyni biegów (początkowo ZF[2], później Hewland[3]) przytwierdzono tylne zawieszenie, na które składały się podwójne wahacze nierównej długości oraz amortyzatory i sprężyny śrubowe umieszczone na zewnątrz nadwozia. Z przodu amortyzatory i sprężyny umieszczono wewnątrz nadwozia. Na układ hamulcowy składały się tarcze firmy Girling.

49 w wyścigachEdytuj

Na sezon 1967 do Lotusa za namową Forda przyszedł Graham Hill, który jeździł już dla tego zespołu do roku 1959. Hill twierdził, że za kierowcą Lotus umieścił drewnianą deskę, by zrównoważyć nadmierne przyspieszenie. Jim Clark skarżył się na początku, że z samochodu nie jest tak łatwo wydobyć maksimum, jak z Lotusów 25 i 33. Było to związane z jego stylem jazdy, który kłócił się z faktem, że przed wymianą linki przepustnicy należało w Lotusie 49 wcisnąć pedał przepustnicy do maksimum.

Nowy silnik był gotowy na trzeci wyścig sezonu, Grand Prix Holandii. Hill wywalczył pole position, a Clark, cierpiący na ból zęba, startował z ósmej pozycji. Hill prowadził od startu, ale musiał wycofać się na skutek uszkodzonego wału rozrządu. To pozwoliło Clarkowi na odniesienie pierwszego dla Forda zwycięstwa w Formule 1. Po wyścigu dokonano inspekcji silnika w Lotusie Clarka i stwierdzono, że jego rozrząd został uszkodzony. Lotus dysponował więc dwoma silnikami.

Lotus 49 był używany przez zespół przez trzy następne sezony, stając się pierwszym samochodem Formuły 1 pomalowanym w barwy sponsora oraz ewoluując w wersję "B", wyposażoną w zintegrowane z nadwoziem spojlery – pierwsze takie rozwiązanie w Formule 1[4]. Hill w 1968 roku zdobył tytuł mistrza świata Formuły 1, ale Clark zginął w wyścigu Formuły 2. Jochen Rindt wygrał nim Grand Prix Monako 1970, co przyczyniło się do zdobycia przez Austriaka tytułu w sezonie 1970.

Wyniki w Formule 1Edytuj

Sezon Zespół Silnik Opony Kierowcy Wyniki w poszczególnych eliminacjach Pkt. Msc.
1967 Team Lotus Ford V8 F ZAF MCO NLD BEL FRA GBR DEU CND ITA USA MEX 44 2
  Jim Clark 1 6 NU 1 NU NU 3 1 1
  Graham Hill NU NU NU NU NU 4 NU 2 NU
  Eppie Wietzes DK
  Giancarlo Baghetti NU
  Moisés Solana NU NU
1968 Team Lotus
Gold Leaf Team Lotus
Ford V8 F ZAF ESP MCO BEL NLD FRA GBR DEU ITA CND USA MEX 62 1
  Jim Clark 1
  Graham Hill 2 1 1 NU 9 NU NU 2 NU 4 2 1
  Jackie Oliver NU 5 NS NW NU 11 NU NU NW 3
  Mario Andretti NW NU
  Bill Brack NU
  Moisés Solana NU
Rob Walker/Jack Durlacher Racing   Jo Siffert NU NU 7 NU 11 1 NU NU NU 5 6
1969 Gold Leaf Team Lotus Ford V8 F ZAF ESP MCO NLD FRA GBR DEU ITA CND USA MEX 42 3
  Graham Hill 2 NU 1 7 6 7 4 9 NU NU
  Jochen Rindt NU NU NU NU 4 NU 2 3 1 NU
  Mario Andretti NU
  Richard Attwood 4
Rob Walker/Jack Durlacher Racing   Jo Siffert 4 NU 3 2 9 8 11 8 NU NU NU
Ecurie Bonnier   Jo Bonnier NU
Team Gunston D   John Love NU
Pete Lovely Volkswagen Inc.   Pete Lovely 7 NU 9
1970 Gold Leaf Team Lotus
Garvey Team Lotus
World Wide Racing
Ford V8 F ZAF ESP MCO BEL NLD FRA GBR DEU AUT ITA CND USA MEX 14 (59) 1
  Jochen Rindt 13 1 NU
  John Miles 5 NZ
  Alex Soler-Roig NZ NZ
  Emerson Fittipaldi 8 4 15
R.R.C. Walker Racing Team
Brooke Bond Oxo Racing/Rob Walker
  Graham Hill 6 4 5 NU NS 10 6 NU
  Brian Redman NW
Scuderia Scribante   Dave Charlton 12
Team Gunston D   John Love 8
Pete Lovely Volkswagen Inc. ?   Pete Lovely NZ NZ NS NZ

PrzypisyEdytuj

  1. Lotus 49 (ang.). chicanef1.com. [dostęp 2012-05-03].
  2. Lotus 49 (fr.). statsf1.com. [dostęp 2012-05-03].
  3. Lotus 49B (fr.). statsf1.com. [dostęp 2012-05-03].
  4. GRAND PRIX RESULTS: MONACO GP, 1968 (ang.). grandprix.com. [dostęp 2012-05-03].

BibliografiaEdytuj