Otwórz menu główne

Formuła 1 Sezon 1966

Sezon 1966 Formuły 1 był 17. sezonem organizowanych przez FIA wyścigów. Rozpoczął się 22 maja 1966, i zakończył 23 października po dziewięciu wyścigach.

Sezon 1966 Mistrzostw Świata Formuły 1
Ilustracja
Inauguracja 22 maja
Zakończenie 23 października
Liczba wyścigów 9
Mistrzowie
Kierowcy Jack Brabham
Konstruktorzy Brabham
Poprzedni sezonNastępny sezon

Film Grand Prix jest fikcyjną wersją rozgrywanych w 1966 roku wyścigów, zawiera on zarówno reżyserowane sceny jak i zdjęcia z prawdziwych wyścigów.

Podsumowanie sezonuEdytuj

Sezon ten był pierwszym w którym maksymalna dopuszczona pojemność silnika wynosiła 3 litry (dwa razy więcej niż w latach poprzednich). Ferrari wydawało się być tak dobrze przygotowane jak w 1961 roku ale John Surtees postanowił przejść do Coopera po sporze w Le Mans. Jack Brabham wywalczył trzecie w karierze mistrzostwo, tym razem bolidem własnej konstrukcji. BRM i Lotus przez większość sezonu używali 2-u litrowych silników. Silnik H16 zrobiony przez BRM nie spełniał oczekiwań, chociaż Jim Clark wygrał Grand Prix USA w swoim Lotusie napędzanym właśnie tym silnikiem. Według przepisów wprowadzonych w 1966 roku zawodnik który nie przejechał 90% trasy wyścigu nie otrzymywał punktów nawet jeżeli został sklasyfikowany w pierwszej szóstce.

Przegląd sezonuEdytuj

1966 Klasyfikacja końcowa konstruktorówEdytuj

Miejsce Konstruktor Punktów
1   Brabham-Repco 42 (49)
2   Ferrari 31 (32)
3   Cooper-Maserati 30 (35)
4   BRM 22
5   Lotus-BRM 13
6   Lotus-Climax 8
7   Eagle-Climax 4
8   Honda 3
9   McLaren-Ford 2
10   Brabham-Climax 1
11   McLaren-Serenissima 1
12   Brabham-BRM 1
13   Eagle-Weslake 0
14   Shannon-Climax 0
15   Cooper-Ferrari 0

1966 Klasyfikacja końcowa kierowcówEdytuj

Pos. Kierowca  
MON
 
BEL
 
FRA
 
GBR
 
HOL
 
GER
 
ITA
 
USA
 
MEX
Pts.
1   Jack Brabham NS 4 1 1 1 1 NS NS 2 42 (45)
2   John Surtees NS 1 NS NS NS 2 NS 3 1 28
3   Jochen Rindt NS 2 4 5 NS 3 4 2 NS 22 (24)
4   Denny Hulme NS NS 3 2 NS NS 3 NS 3 18
5   Graham Hill 3 NS NS 3 2 4 NS NS NS 17
6   Jim Clark NS NS NW 4 3 NS NS 1 NS 16
7   Jackie Stewart 1 NS NS 4 5 NS NS NS 14
8   Mike Parkes 2 NS NS 2 12
9   Lorenzo Bandini 2 3 NC 6 6 NS NS 12
10   Ludovico Scarfiotti NS 1 9
11   Richie Ginther NS 5 NS NC 4 5
12   Dan Gurney NC 5 NS NS 7 NS NS 5 4
13   Mike Spence NS NS NS NS 5 NS 5 NS NW 4
14   Bob Bondurant 4 NS 9 NS 7 DSQ NS 3
15   Jo Siffert NS NS NS NC NS NS 4 NS 3
16   Bruce McLaren NS NW 6 NW 5 NS 3
17   Peter Arundell NW NS NS NS 8 8 6 7 1
18   Jo Bonnier NC NS NC NS 7 NS NS NC 6 1
19   Bob Anderson NS 7 NC NS NS 6 1
20   John Taylor 6 8 8 NS 1
21   Chris Irwin 7 0
22   Ronnie Bucknum NS 8 0
23   Chris Amon 8 DK 0
24   Guy Ligier NC NC NC 10 9 NW 0
25   Geki 9 0
26   Chris Lawrence 11 NS 0
  Giancarlo Baghetti NC 0
  Pedro Rodríguez NS NS NS 0
  Innes Ireland NS NS 0
  Trevor Taylor NS 0
  Moisés Solana NS 0
  Phil Hill DK 0
Pos. Kierowca  
MON
 
BEL
 
FRA
 
GBR
 
HOL
 
GER
 
ITA
 
USA
 
MEX
Pts.
Miejsce Kierowca Kraj Punktów Zwycięstw Podium PP
1 Jack Brabham   Australia 42 (45) 4 5 3
2 John Surtees   UK 28 2 4 2
3 Jochen Rindt   Austria 22 (24) 3
4 Denny Hulme   Nowa Zelandia 18 4
5 Graham Hill   UK 17 3
6 Jim Clark   UK 16 1 2 2
7 Jackie Stewart   UK 14 1 1
8 Mike Parkes   UK 12 2 1
9 Lorenzo Bandini   Włochy 12 2 1
10 Ludovico Scarfiotti   Włochy 9 1 1
11 Richie Ginther   USA 5
12 Dan Gurney   USA 4
13 Mike Spence   UK 4
14 Bob Bondurant   USA 3
15 Jo Siffert   Szwajcaria 3
16 Bruce McLaren   Nowa Zelandia 3
17 Peter Arundell   UK 1
18 Jo Bonnier   Szwecja 1
19 Bob Anderson   UK 1
20 John Taylor   UK 1
21 Chris Irwin   UK
22 Ronnie Bucknum   USA
23 Chris Amon   Nowa Zelandia
24 Guy Ligier   FRA
25 Geki   Włochy
26 Chris Lawrence   UK
Giancarlo Baghetti   Włochy
Pedro Rodríguez   Meksyk
Innes Ireland   UK
Trevor Taylor   UK
Moisés Solana   Meksyk
Phil Hill   USA

Wyniki wyścigów nie zaliczonych do mistrzostwEdytuj