Otwórz menu główne

Sezon 1967 Formuły 1 był 18. sezonem organizowanych przez FIA wyścigów. Rozpoczął się 2 stycznia 1967 i zakończył 22 października po jedenastu wyścigach.

Sezon 1967 Mistrzostw Świata Formuły 1
Inauguracja 2 stycznia
Zakończenie 22 października
Liczba wyścigów 11
Mistrzowie
Kierowcy Denny Hulme
Konstruktorzy Brabham
Poprzedni sezonNastępny sezon
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Spis treści

Podsumowanie sezonuEdytuj

Podczas Grand Prix Holandii Lotus ujawnił nowy silnika Forda Cosworth DFV, który okazał się jednym z najbardziej utytułowanych silników w historii motoryzacji – 155 zwycięstw w Grand Prix, Le Mans i Indianapolis. Chociaż Jim Clark wygrał cztery wyścigi, tytuł mistrzowski zdobył Denny Hulme.

Przegląd sezonuEdytuj

1967 Klasyfikacja końcowa konstruktorówEdytuj

Miejsce Konstruktor Punktów
1   Brabham-Repco 63 (67)
2   Lotus-Ford 44
3   Cooper-Maserati 28
4   Honda 20
5   Ferrari 20
6   BRM 17
7   Eagle-Weslake 13
8   Lotus-BRM 6
9   Cooper-Climax 6
10   McLaren-BRM 3
11   Brabham-Climax 2
12   Eagle-Climax 0
13   Lotus-Climax 0
14   Matra-Ford 0
15   Cooper-ATS 0
16   LDS-Climax 0

1967 Klasyfikacja końcowa kierowcówEdytuj

Pos. Kierowca  
RPA
 
MON
 
HOL
 
BEL
 
FRA
 
GBR
 
GER
 
KAN
 
ITA
 
USA
 
MEX
Pts.
1   Denny Hulme 4 1 3 NS 2 2 1 2 NS 3 3 51
2   Jack Brabham 6 NS 2 NS 1 4 2 1 2 5 2 46 (48)
3   Jim Clark NS NS 1 6 NS 1 NS NS 3 1 1 41
4   John Surtees 3 NS NS NS 6 4 1 NS 4 20
5   Chris Amon 3 4 3 NS 3 3 6 7 NS 9 20
6   Pedro Rodríguez 1 5 NS 9 6 5 8 6 15
7   Graham Hill NS 2 NS NS NS NS NS 4 NS 2 NS 15
8   Dan Gurney NS NS NS 1 NS NS NS 3 NS NS NS 13
9   Jackie Stewart NS NS NS 2 3 NS NS NS NS NS NS 10
10   Mike Spence NS 6 8 5 NS NS NS 5 5 NS 5 9
11   John Love 2 6
12   Jo Siffert NS NS 10 7 4 NS NS NW NS 4 12 6
13   Jochen Rindt NS NS NS 4 NS NS NS NS 4 NS 6
14   Bruce McLaren 4 NS NS NS NS 7 NS NS NS 3
15   Jo Bonnier NS NS NS 5 8 NS 6 10 3
16   Chris Irwin 7 NS 5 7 7 NS NS NS NS 2
17   Bob Anderson 5 DK 9 8 NS NS 2
18   Mike Parkes 5 NS 2
19   Guy Ligier 10 NC 10 6 NS NS 11 1
20   Ludovico Scarfiotti 6 NC NS 1
21   Jacky Ickx 6 NS 1
22   Jean-Pierre Beltoise DK 7 7 0
23   David Hobbs 8 9 0
24   Jonathan Williams 8 0
25   Alan Rees 9 0
26   Richard Attwood 10 0
27   Mike Fisher 11 NS 0
  Dave Charlton NC 0
  Luki Botha NC 0
  Al Pease NC 0
  Piers Courage NS NS NW 0
  Moisés Solana NS NS 0
  Sam Tingle NS 0
  Lorenzo Bandini NS 0
  Johnny Servoz-Gavin NS 0
  Silvio Moser NS 0
  Giancarlo Baghetti NS 0
  Tom Jones DK 0
  Eppie Wietzes DSQ 0
  Richie Ginther DK 0
Poz. Kierowca  
RPA
 
MON
 
HOL
 
BEL
 
FRA
 
GBR
 
GER
 
KAN
 
ITA
 
USA
 
MEX
Pts.
Miejsce Kierowca Kraj Punktów Zwycięstw Podium PP
1 Denny Hulme   Nowa Zelandia 51 2 8
2 Jack Brabham   Australia 46 (48) 2 6 2
3 Jim Clark   Wlk. Brytania 41 4 5 6
4 John Surtees   Wlk. Brytania 20 1 2
5 Chris Amon   Nowa Zelandia 20 4
6 Pedro Rodríguez   Meksyk 15 1 1
7 Graham Hill   Wlk. Brytania 15 2 3
8 Dan Gurney   USA 13 1 2
9 Jackie Stewart   Wlk. Brytania 10 2
10 Mike Spence   Wlk. Brytania 9
11 John Love   Rodezja 6 1
12 Jo Siffert   Szwajcaria 6
13 Jochen Rindt   Austria 6
14 Bruce McLaren   Nowa Zelandia 3
15 Jo Bonnier   Szwecja 3
16 Chris Irwin   Wlk. Brytania 2
17 Bob Anderson   Wlk. Brytania 2
18 Mike Parkes   Wlk. Brytania 2
19 Guy Ligier   FRA 1
20 Ludovico Scarfiotti   Włochy 1
21 Jacky Ickx   Belgia 1
22 Jean-Pierre Beltoise   FRA
23 David Hobbs   Wlk. Brytania
24 Jonathan Williams   Wlk. Brytania
25 Alan Rees   Wlk. Brytania
26 Richard Attwood   Wlk. Brytania
27 Mike Fisher   USA
Dave Charlton   RPA
Luki Botha   RPA
Al Pease   Kanada
Piers Courage   Wlk. Brytania
Moisés Solana   Meksyk
Sam Tingle   Rodezja
Lorenzo Bandini   Włochy
Johnny Servoz-Gavin   FRA
Silvio Moser   Szwajcaria
Giancarlo Baghetti   Włochy
Eppie Wietzes   Kanada
Richie Ginther   USA

Wyniki wyścigów nie zaliczonych do mistrzostwEdytuj