Otwórz menu główne

Louis Kentner (ur. 19 lipca 1905 w Karwinie, zm. 21 września 1987 w Londynie) – węgiersko-brytyjski pianista, laureat V nagrody na II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina.

Louis Kentner
Data i miejsce urodzenia 19 lipca 1905
Karwina
Data i miejsce śmierci 21 września 1987
Londyn
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Odznaczenia
Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (cywilny)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Na fortepianie zaczął grać w wieku pięciu lat. W 1922 ukończył studia na Akademii Muzycznej w Budapeszcie[1]. W 1932 reprezentował Węgry na II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, gdzie zajął V miejsce[2]. Rok później zdobył II nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Ferenca Liszta w Budapeszcie, a w 1935 wyemigrował z Węgier do Wielkiej Brytanii[1].

W trakcie trwającej kilkadziesiąt lat kariery występował w wielu krajach. Przed II wojną światową koncertował głównie w Europie. Po wojnie grał m.in. w Indiach (1954), Stanach Zjednoczonych (1956)[3] i podczas Międzynarodowego Festiwalu Chopinowskiego w Dusznikach-Zdroju (1977)[4].

Był jurorem wielu konkursów pianistycznych, w tym trzech Konkursów Chopinowskich (1955[5], 1975[6], 1980[7]), a także konkursów w Budapeszcie, Leeds, Bolzano i Montrealu[8]. Podczas X Konkursu Chopinowskiego opuścił demonstracyjnie jury po ogłoszeniu wyników pierwszego etapu, kontestując wyłonioną grupę pianistów. Skandal ten został przyćmiony kolejnym, gdy po trzecim etapie jury opuściła Martha Argerich[9].

W 1978 został komandorem Orderu Imperium Brytyjskiego (CBE)[3].

Był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była węgierska pianistka Ilona Kabós, z którą rozwiódł się w 1945. Jego drugą żoną była Griselda Gould[10].

Repertuar i dyskografiaEdytuj

Dysponował bogatym repertuarem, w którym znajdowały się utwory m.in. Fryderyka Chopina, Wolfganga Amadeusa Mozarta, Johannesa Brahmsa, Ferenca Liszta i Béli Bartóka. Przez wiele lat współpracował artystycznie z Yehudim Menuhinem[3]. Nagrał wiele płyt dla różnych wytwórni muzycznych[11].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Dybowski 2005 ↓, s. 66.
  2. Wysocki 1987 ↓, s. 26.
  3. a b c Erik Eriksson: Louis Kentner – Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-04-02].
  4. Dybowski 2005 ↓, s. 67.
  5. Wysocki 1987 ↓, s. 63.
  6. Wysocki 1987 ↓, s. 133.
  7. Wysocki 1987 ↓, s. 185.
  8. Dybowski 2005 ↓, s. 69.
  9. Wysocki 1987 ↓, s. 193.
  10. Jonathan Summers: Louis Kentner (ang.). W: A–Z of Pianists [on-line]. naxos.com. [dostęp 2016-04-02].
  11. Louis Kentner – Discography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-04-02].

BibliografiaEdytuj

  • Stanisław Dybowski: Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie. Warszawa: Selene, 2005, s. 66–69. ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki: Wokół Konkursów Chopinowskich. Warszawa: Wydawnictwa Radia i Telewizji, 1987. ISBN 83-212-0443-0.