Otwórz menu główne

Magdalena Ogórek

polska historyczka, prezenterka telewizyjna, kandydatka na prezydenta Polski

Magdalena Agnieszka Ogórek (ur. 23 lutego 1979 w Rybniku[1][2][a]) – polska historyczka, doktor nauk humanistycznych[3], prezenterka telewizyjna oraz kandydatka na prezydenta RP w 2015.

Magdalena Ogórek
Ilustracja
Magdalena Ogórek (2018)
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1979
Rybnik
Zawód, zajęcie historyczka, nauczycielka akademicka, prezenterka telewizyjna
Alma Mater Uniwersytet Opolski
Uczelnia Małopolska Szkoła Wyższa im. J. Dietla w Krakowie
Małżeństwo Piotr Mochnaczewski

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Pochodzi z Rybnika[4]. Ukończyła tamtejsze II Liceum Ogólnokształcące (wówczas im. Hanki Sawickiej)[4]. W 2002 ukończyła studia magisterskie na kierunku historii Uniwersytetu Opolskiego, w 2003 studia podyplomowe na kierunku integracja europejska na Uniwersytecie Warszawskim, a w 2005 studia tematyczne w European Institute of Public Administration w Maastricht. W 2009 na Uniwersytecie Opolskim uzyskała stopień naukowy doktora na podstawie pracy zatytułowanej Beginki i waldensi na Śląsku i Morawach do końca XIV wieku[3]. Była nauczycielem akademickim w Wyższej Szkole Cła i Logistyki w Warszawie[5], pracowała też jako starszy wykładowca w Małopolskiej Szkole Wyższej im. J. Dietla w Krakowie[3].

Działalność zawodowa i politycznaEdytuj

Odbywała kilkutygodniowe staże i praktyki zawodowe w Biurze Integracji Europejskiej w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz w Kancelarii Premiera. W 2004 została zatrudniona w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, gdzie pracowała dwa lata[6]. W latach 2008–2010 zatrudniona w klubie poselskim Sojuszu Lewicy Demokratycznej (pierwotnie pod nazwą Lewica)[1]. Przez trzy lata była współpracowniczką przewodniczącego SLD Grzegorza Napieralskiego[7], w 2010 była członkinią jego sztabu wyborczego w wyborach prezydenckich[8].

W wyborach parlamentarnych w 2011 bezskutecznie kandydowała do Sejmu z ramienia SLD[9].

Od sierpnia 2012 do października 2014 na podstawie umów cywilnoprawnych współpracowała z Narodowym Bankiem Polskim, m.in. przy realizacji zamówionych przez NBP filmów i jako redaktor w pracowniczym magazynie „Jak w banku”[6].

9 stycznia 2015 została zatwierdzona przez zarząd SLD jako kandydatka tej partii na prezydenta RP w wyborach 10 maja tego samego roku[10]. Zajęła w nich 5. miejsce, zdobywając 353 883 głosy, co stanowiło 2,38% głosów ważnych[11]. Po wyborach zakończyła się jej współpraca z SLD, z którym związana była jako bezpartyjna.

Kariera medialnaEdytuj

Ma na swoim koncie epizodyczne role w produkcjach telewizyjnych i filmowych, tj. w Los Chłopacos (2003), Czego się boją faceci, czyli seks w mniejszym mieście (2003) i Lokatorzy (2002). Od 2002 zagrała pielęgniarkę w kilkudziesięciu odcinkach serialu Na dobre i na złe[2]. W 2014 prowadziła program Atlas świata w TVN24 Biznes i Świat[12].

We wrześniu 2016 została publicystką konserwatywnego tygodnika „Do Rzeczy[13]. Od 3 listopada 2016 współprowadzi program W tyle wizji w TVP Info[14], zaś 21 stycznia 2017 w Polskim Radiu 24 wyemitowano pierwsze wydanie prowadzonej przez nią audycji „Utracone, odzyskane” o zaginionych dziełach sztuki[15].

W lutym 2017 zaczęła prowadzić program Studio Polska w TVP Info na zmianę z Katarzyną Matuszewską, następnie po ustąpieniu Katarzyny Matuszewskiej prowadzi ten program wspólnie z Jackiem Łęskim. Od września 2017 jest także jedną z prowadzących program O co chodzi w TVP Info. Od lutego 2019 prowadzi program Minęła dwudziesta w TVP Info.

W 2018 Muzeum Historii Żydów Polskich Polin umieściło jej tweet z 2017, w którym wytknęła Markowi Borowskiemu rzekomą zmianę nazwiska z Berman na Borowski, na wystawie czasowej Obcy w domu. Wokół marca '68, w części poświęconej polskiemu antysemityzmowi, jako przykład współczesnego języka nienawiści[16][17]. W marcu 2018 złożyła prywatny pozew przeciwko dyrektorowi muzeum prof. Dariuszowi Stoli[17]. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia umorzył postępowanie w tej sprawie. Ogórek odwołała się od tej decyzji. 19 lutego 2019 Sąd Okręgowy w Warszawie utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji i oddalił pozew przeciwko Stoli[18][19].

Życie prywatneEdytuj

Magdalena Ogórek jest żoną byłego posła SLD Piotra Mochnaczewskiego[20]. Ma córkę (ur. 2005)[7].

PublikacjeEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Inne źródło podawało Rydułtowy (wówczas dzielnica Wodzisławia Śląskiego): Wacław Wrana: Kobiety w SLD nie muszą niczego maskować. rybnik.com.pl, 29 września 2011.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Biografia. magdalenaogorek.eu.
  2. a b Magdalena Ogórek w bazie filmpolski.pl
  3. a b c Magdalena Ogórek w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  4. a b SLD: Poseł Motowidło i celebrytka Magdalena Ogórek. „Nowiny”, 14 września 2011. 
  5. Zostając posłanką, nie zamierzam być polityczną celebrytką. dziennikzachodni.pl, 4 lipca 2011.
  6. a b Anna Dąbrowska: Kariera Magdaleny Ogórek: Stażystka u prezydenta i premiera, researcherka w NBP. polityka.pl, 28 stycznia 2015.
  7. a b Magdalena Ogórek kandydatką SLD na Prezydenta RP!. sld.org.pl, 9 stycznia 2015.
  8. Napieralski przedstawił swój sztab. „Stare” SLD na marginesie. onet.pl, 27 kwietnia 2010.
  9. Serwis PKW – Wybory 2011.
  10. Uchwała Zarządu Krajowego w sprawie kandydatki w wyborach na urząd Prezydenta RP. sld.org.pl, 9 stycznia 2015.
  11. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 11 maja 2015 r. o wynikach głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 10 maja 2015 r.. pkw.gov.pl. [dostęp 2015-05-12].
  12. Magdalena Ogórek nową prowadzącą magazynu „Świat” w TVN24 BiŚ. wirtualnemedia.pl, 12 maja 2014.
  13. Magdalena Ogórek publicystką „Do Rzeczy”, zawieszony „Atlas sztuki”. wirtualnemedia.pl, 5 września 2016.
  14. Magdalena Ogórek prowadzącą „W tyle wizji” w TVP Info. wirtualnemedia.pl, 4 listopada 2016.
  15. „Portret młodzieńca” – najcenniejsze dzieło utracone podczas II Wojny Światowej. polskieradio.pl, 21 stycznia 2017.
  16. Tomasz Urzykowski. Politycy atakują muzeum Żydów. „Gazeta Wyborcza”, s. 5, 17-18 marca 2018. 
  17. a b Ogórek pozywa za wystawę. „Gazeta Wyborcza”, s. 6, 20 marca 2018. 
  18. Redakcja, Ogórek i Ziemkiewicz poskarżyli się do sądu na dyrektora Muzeum Polin. Nic nie wskórali, Więź [dostęp 2019-04-10] (pol.).
  19. Magdalena Ogórek i Rafał Ziemkiewicz nie wygrali z dyrektorem Muzeum Polin, wyborcza.pl [dostęp 2019-04-10] (pol.).
  20. Mąż Magdaleny Ogórek był prawomocnie skazany. newsweek.pl, 21 stycznia 2015.
  21. Informacje na stronie matras.pl.
  22. Informacje na stronie księgarni PWN.
  23. „Kwartalnik Historyczny” nr 1 (2015). semper.istore.pl.

Linki zewnętrzneEdytuj