Otwórz menu główne

Maria Jentys-Borelowska

polska krytyczka literacka, redaktorka i publicystka

Maria Jentys-Borelowska (Maria Jentys-Wronkowska, Maria Wronkowska) (ur. 1 stycznia 1942 w Łukowie) – polska publicystka, redaktorka, poetka i krytyk literacki.

Maria Jentys-Borelowska
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1942
Łuków
Zawód, zajęcie publicysta, redaktor, krytyk literacki
Miejsce zamieszkania Warszawa
Narodowość Polka
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki w Łobżenicy (1959) oraz filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim (1959–1964). Po zakończeniu studiów pracowała kolejno w redakcjach: Rocznika Biblioteki Narodowej (1965–1968), Redakcji Literatury Pięknej Współczesnej Ludowej Spółdzielni Wydawniczej (1970–1979) oraz w Redakcji Debiutów Państwowego Wydawnictwa „Iskry” (1979–1991). W okresie 1991–1993 pełniła funkcję sekretarza w Oficynie Literatów i Dziennikarzy „Pod Wiatr”. W 1993 roku przez krotki okres była zatrudniona w Zakładzie Przewodnika Bibliograficznego Biblioteki Narodowej, a następnie – aż do przejścia na emeryturę w 2002 roku – w Pionie Encyklopedii Wydawnictwa Naukowego PWN. Po zakończeniu pracy zawodowej pozostawała aktywna, współpracując z kwartalnikami „Migotania, przejaśnienia” oraz „Wyspa”, gdzie była m.in. członkiem zespołów redakcyjnych.
Od 1995 roku była członkinią Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, pełniąc w nim funkcję: członka Zarządu Oddziału Warszawskiego (2005–2008) oraz sekretarza Zarządu Głównego Stowarzyszenia (2008–2010).

TwórczośćEdytuj

Jako publicystka debiutowała w 1963 roku na łamach tygodnika studenckiego „Politechnik”. W 1972 roku debiutowała jako krytyk literacki na łamach „Tygodnika Kulturalnego”, a jako poetka – w 1977 roku na łamach kwartalnika „Regiony”. W latach 1984–2000 swoje liczne recenzje, szkice, wiersze i opowiadania publikowała w takich czasopismach jak ”Odra”, „Twórczość”. „Zielony Sztandar”, „Nowe Książki”, „Więź”, „Nadodrze”, „Literatura”, „Sycyna”, „Akant” czy „Śląsk”. Używała pseudonimów: Anna Zdaniewska; Ewa Mańkowska; M.J. Brała udział redaktorski oraz autorski w pracach nad takimi publikacjami jak Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny, Wielka Encyklopedia PWN oraz Encyklopedia literatury światowej (ostatecznie niewydana). Zajmowała się również opracowaniem i edycją twórczości Jana Drzeżdżona, Stanisławy Kopiec, Tadeusza Siejaka oraz Henryka Sekulskiego.

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

Życie prywatneEdytuj

W 1963 zawarła związek małżeński z Leszkiem Wronkowskim, pracownikiem naukowo-dydaktycznym Politechniki Warszawskiej, z którym rozwiodła się w 1976 roku. W 2009 ponownie wyszła za mąż, poślubiając Marcina Borelowskiego – emerytowanego pracownika naukowo-dydaktycznego krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej i Politechniki Krakowskiej.

Wybrane publikacjeEdytuj

  • Córka Ikara (wiersze z lat 1970–1980) (1990)
  • I światłem być, i źrenicą: szkice o literaturze (1990)
  • Wilcze gniazdo przewodnik historyczny (1991)
  • Szare godziny Weroniki: wiersze i proza (2004),
  • Pomnożyć serca dostatek: o poetkach, poetach i prozaikach (2004),
  • Nić Ariadny: z notatnika recenzentki (2005),
  • Argonauci naszych czasów: o prozie polskiej (i niepolskiej) (2009),
  • Ogrody zamyśleń, marzeń i symboli. Rzecz o Janie Drzeżdżonie (2014)
  • Z wyroku cara. Dziennik zesłanki (2018)

PrzypisyEdytuj

  1. Pisarze uhonorowani „Glorią Artis” – siedmioro nie odebrało medali (pol.). www.rp.pl, 2016-02-18. [dostęp 2019-04-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-24)].

BibliografiaEdytuj