Marian Szumlakowski

Marian Szumlakowski (ur. 10 października 1893 w Radziechowie, zm. 7 grudnia 1961 w Madrycie) – polski dyplomata i działacz sportowy, prezes Polskiego Związku Tenisowego (1932–1933), kawaler maltański.

Marian Szumlakowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

10 października 1893
Radziechów, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

7 grudnia 1961
Madryt, Hiszpania

Poseł RP w Portugalii
Okres

od 10 czerwca 1933
do 1 marca 1935

Poprzednik

Jan Perłowski

Następca

Tadeusz Romer

Poseł RP w Hiszpanii
Okres

od 1 marca 1935
do 7 marca 1944

Poprzednik

Jan Perłowski

Następca

Józef Alfred Potocki (chargé d’affaires)

Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Order Krzyża Wolności za służbę cywilną (Estonia) Krzyż Wielki Orderu Świętego Sawy Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii Wielki Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Krzyż Wielki Orderu Chrystusa Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia) Wielki Oficer Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Order Trzech Gwiazd II klasy (Łotwa) Komandor Numerowany Orderu Karola III (Hiszpania) Krzyż Komandorski Orderu Białej Róży Finlandii Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Gwiazdy Czarnej Komandor Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Komandor Orderu Wazów (Szwecja) Kawaler/Dama Łaski Magistralnej

ŻyciorysEdytuj

Ukończył studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1915–1916 działał w Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny w Charkowie, a potem w Biurze Prasowym Polskiego Komitetu Wykonawczego w Kijowie.

Od listopada 1918 w służbie dyplomatycznej II RP. Zwolennik koncepcji federacyjnej Józefa Piłsudskiego. Zaufany współpracownik Ministra Spraw Zagranicznych RP Augusta Zaleskiego, kierował jego sekretariatem (1927–1928), a następnie był dyrektorem Gabinetu Ministra (1928–1933). W latach 1933–1935 był ministrem pełnomocnym w Lizbonie, następnie od 1 marca 1935 sprawował funkcję Posła Nadzwyczajnego i Ministra Pełnomocnego[1] w Madrycie. W okresie hiszpańskiej wojny domowej ocalił życie grupie uchodźców, którzy w obawie przed aresztowaniami ze strony władz lewicowego Frontu Ludowego znaleźli schronienie na terenie polskiej placówki, skąd następnie mogli przedostać się m.in. do Gdyni. Opowiadał się wówczas za uznaniem rządu narodowego gen. Francisco Franco przez polskie władze. Oskarżany przez niektóre środowiska emigracji londyńskiej o to, że nie podjął zdecydowanych działań u władz frankistowskich w sprawie uwolnienia polskich jeńców z hiszpańskiego obozu Miranda de Ebro, został w marcu 1944 odwołany i zastąpiony w czerwcu 1944 na placówce w Madrycie przez Józefa Alfreda Potockiego.

Po II wojnie światowej pozostał na emigracji. Współpracował z Radiem Madryt (1949–1952). W 1954 mianowany ambasadorem RP przez prezydenta Augusta Zaleskiego, nie został uznany przez władze hiszpańskie, które w dalszym ciągu honorowały reprezentującego Radę Trzech posła Potockiego.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

 
Szumlakowski ratuje uciekiniera (rysunek z prasy włoskiej)

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 41.
  2. Dz.U.R.P. z 1962 r. Nr 2. s. 5. „za wybitne zasługi w polskiej służbie zagranicznej”.
  3. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 30.
  4. M.P. z 1929 r. nr 41, poz. 80 „za zasługi na polu dyplomatycznem”.
  5. Eesti Vabariigi teenetemärgid. president.ee. [dostęp 2014-11-06]. (est.).
  6. Cidadãos estrangeiros agraciados com ordens portuguesas. presidencia.pt. [dostęp 2014-11-06]. (port.). W wyszukiwarce pod nazwiskiem „SZUMLAKOWOSKI”.
  7. Cidadãos estrangeiros agraciados com ordens portuguesas. presidencia.pt. [dostęp 2014-11-06]. (port.).
  8. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 9, s. 232, 1936. 
  9. Z pobytu ministra Marinkovića w Polsce. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 281 z 4 grudnia 1931. 
  10. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 19, s. 262, 1932. 
  11. Zezwolenie na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 83, 1937. 

BibliografiaEdytuj