Otwórz menu główne
Masaż

1. Masaż – zabieg fizjoterapeutyczny polegający na sprężystym (nie plastycznym) odkształcaniu tkanek. 2. Masaż – jest to zespół ruchów wywierających ucisk na tkanki i polega on na wykorzystaniu przez masażystę określonych ruchów w określonym tempie i z odpowiednią siłą zgodnie z przebiegiem mięśni, tkanek, naczyń krwionośnych i limfatycznych, od ich obwodu do serca. Masaż powinien być wykonywany rytmicznie, bez rozciągania skóry nieuzbrojoną ręką.

Masaż może mieć cele lecznicze, relaksacyjne, przeciwobrzękowe lub przygotowywać mięśnie do wysiłku.

Rodzaje masażuEdytuj

Spośród rodzajów masaży wyróżnia się m.in.:

  • klasyczny
  • abhyanga
  • proszkowo-olejowy udvartana
  • shirodhara
  • stopami padanghata
  • gorącymi stemplami jambira pinda sweda
  • manualny drenaż limfatyczny
  • sportowy
  • izometryczny
  • segmentarny
  • synkardialny
  • łącznotkankowy
  • hawajski lomi lomi
  • orientalny
  • balijski
  • shantal'a
  • podwodny
  • wirowy
  • natryskowy
  • wibracyjny
  • podciśnieniowy
  • pneumatyczny
  • punktowy (akupresura)
  • tajski nuad phaen boran
  • trigger point - nie związany z punktami akupresury
  • stawowy centryfugalny
  • sensoryczny
  • indonezyjski
  • tajski
  • ajurwedyjski (ajurweda)
  • lomi lomi nui
  • PeLoHa
  • ma-uri
  • tkanek głębokich
  • poprzeczny
  • suchy
  • shiatsu i clinical shiatsu
  • erotyczny
  • osteopatyczny

Masaż klasycznyEdytuj

Zgodnie z przyjętą w Polsce nomenklaturą technikami masażu klasycznego są[1]:

  • Technika głaskania
  • Technika rozcierania
  • Technika ugniatania
  • Technika ucisków
  • Technika oklepywania
  • Technika wibracji
  • Technika roztrząsania
  • Technika wałkowania

Kolejność podanych powyżej technik jest również kolejnością ich stosowania podczas zabiegu. Zachowanie powyższej kolejności daje gwarancję zachowania dwóch podstawowych zasad masażu: stopniowego zwiększania siły bodźca oraz zasady warstwowości polegającej na przechodzeniu od technik działających powierzchniowo na tkanki na początku zabiegu, do technik oddziałujących na tkanki położone głębiej, pod jego koniec[1].

Przeciwwskazania do masażuEdytuj

Najważniejszymi przeciwwskazaniami do wykonania zabiegu masażu są[2]:

  • gorączka i wszystkie stany ostre,
  • choroby skóry, przerwania jej ciągłości, pęcherze,
  • zapalenie żył,
  • niewyrównane nadciśnienie tętnicze,
  • menstruacja,
  • choroba nowotworowa,
  • tętniaki, skłonności do krwawień,
  • osteoporoza i łamliwość kości,
  • choroba wrzodowa z krwawieniami[1]

Historia masażuEdytuj

Historia masażu wywodzi się ze starożytności, kiedy to był on uzupełnieniem obrzędów religijnych, a z czasem części oddziaływań medycyny ludowej. Zapoczątkowany w Indiach i Chinach, stanowił naturalną metodę leczniczą. Już Hipokrates, a potem Celsus i Galena wskazywali na wykorzystanie masażu w poszczególnych jednostkach chorobowych. W Starożytnej Grecji masowano sportowców przed zawodami, aby natłuścić ich ciała oliwką. Ponieważ w Średniowieczu nastąpił zastój nauk medycznych, również i masaż przestał być powszechnie stosowany.

W XVI wieku techniką masażu zajął się francuski lekarz Ambroży Paré. W wyniku badań nad fizjologią masażu oraz w oparciu o obserwację pozytywnych skutków masażu u chorych po operacjach, w swojej pracy naukowej ogłosił on masaż jako oficjalną metodę leczenia.

Tym samym problemem zajmował się w XVII wieku lekarz Friedrich Hoffman (1600-1672). Opierając się na własnych badaniach i obserwacjach opracował program stosowania masażu w licznych przypadkach chorobowych.

W XIX wieku największy wkład w rozwój masażu leczniczego włożył szwedzki lekarz Per Henrik Ling (1776-1839). Został on współautorem „szwedzkiej gimnastyki”, w zakres której wchodzi masaż leczniczy. Zasady masażu ze wskazaniami i przeciwwskazaniami do jego wykonywania określił holenderski lekarz Johan Mezger (1839-1909). Powołał on do życia prawdziwą szkołę masażu klasycznego i uważany jest za autora „masażu naukowego”.

Istotny wpływ na rozpowszechnianie masażu miała również polska myśl naukowa. Dzięki publikacjom naukowym lekarza Izydora Zabłudowskiego masaż był traktowany na równi z innymi działami wiedzy medycznej.

Wraz z rozwojem fizjologii i neurofizjologii powstawały nowe metody masażu: segmentarny, limfatyczny, łącznotkankowy i okostnowy.

W Polsce wielu wybitnych fachowców z zakresu rehabilitacji leczniczej zajmuje się propagowaniem masażu, jednak program studiów medycznych jest w dalszym ciągu bardzo ubogi w elementy rehabilitacji i masażu.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Adam Zborowski, Masaż klasyczny, 2008, ISBN 978-83-87046-13-2.
  2. Lista niepełna, w przypadku wątpliwości należy skonsultować z lekarzem, czy nie występują przeciwwskazania w konkretnym przypadku.