Otwórz menu główne

Meier (Maks) Eidelheit (ur. 6 lipca 1910 w Janowie, zm. w marcu 1943) – polski matematyk, przedstawiciel lwowskiej szkoły matematycznej.

Uczęszczał do V Państwowego Gimnazjum im. Hetmana Stanisława Żółkiewskiego we Lwowie. W 1938 obronił na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczy Uniwersytetu rozprawę doktorską O rozwiązywaniu układów równań liniowych o nieskończenie wielu niewiadomych napisaną pod kierunkiem Stefana Banacha. Zamordowany przez Niemców w 1943. Autor 12 prac naukowych.

DorobekEdytuj

Eidelheit zajmował się głównie analizą funkcjonalną. Udowodnił on wariant twierdzenia o oddzielaniu dla zbiorów wypukłych w przestrzeniach unormowanych[1] (które przenosi się na przestrzenie liniowo-topologiczne) nazywane czasem twierdzeniem Eidelheita o oddzielaniu[2]. Udowodnił twierdzenie nazywane czasem twierdzeniem Eidelheita:

Niech X i Y będą przestrzeniami unormowanymi oraz niech ℬ(X) i ℬ(Y) oznaczają algebry operatorów liniowych i ograniczonych odpowiedno na X i Y wyposażone w normę operatorową. Wówczas X iY są izomorficzne jako przestrzenie unormowane wtedy i tylko wtedy gdy algebry Banacha ℬ(X) i ℬ(Y) są izomorficzne jako algebry[3].

PrzypisyEdytuj

  1. M. Eidelheit, Theorie der konvexen Mengen in linearen normierten Räumen, Studia Math., 6 (1936), 104–111.
  2. Robert E. Megginson: An Introduction to Banach Space Theory. Springer-Verlag: New York, 1998, s. 339-345, seria: Graduate Texts in Mathematics 183, s. 179
  3. M. Eidelheit, On isomorphisms of rings of linear operators, Studia Math. 9 (1940), 97–105.

BibliografiaEdytuj

  • L. Maligranda, Meier (Maks) Eidelheit (1910–1943), Wiadom. Mat. 51 (2015), ss. 31–59.